Sprookje voor wie het niet meer weet

Toen hij het allemaal niet meer wist besloot hij te gaan vliegeren. Wellicht zou de zeelucht zijn kop leegwaaien. Op een eenzame wandelaar met zijn hond na was het strand leeg. Niet nadenken, zei hij tegen zichzelf. Touw afrollen en vliegeren. De vlieger danste in de wind. Steeds harder trok de zuidwester aan het touw. Zijn voeten kwamen los van de grond. Wat zal het ook, dacht hij, ik weet het toch allemaal niet meer, en liet zich meevoeren. 

“Sprookje voor wie het niet meer weet” verder lezen
Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

.

Gevangen in technologie de vrijheid tegemoet.
dat was vakantie
In een lijn
onderweg
naar waar iedereen hoorde te zijn.

En ik keek naar buiten
zag zelfbedachte lijnen
verdwijnen
en de wereld niet meer
dan een doorgestikte deken
waar iedere laag
de ander ondersteunt

En de maker bloedde
met toewijding
huizen en steden
niet meer dan een weeffout
opgenomen in stof.
en het stiksel geen scheiding
enkel de overgang naar door

En ik wist de vele kleuren
hoorden allemaal bij het geheel
En de afstand
slechts een passend onderdeel
en ik?
Niet meer dan slechts een stipje
dat het eventjes begreep.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error