De tuimeling

De politicus zat in de fractiekamer en voelde het inwendige van zijn lijf drukken richting zijn anus. Angst was het. Alsof hij elk moment zijn broek zou bevuilen met zijn onvervulde ranzigheid. Hij rook intens de muffe geur van de oude kamer met zoveel geschiedenis, vol met ruzies, oplossingen, pizza geur, gepalaver, gelach, beslissingen en eindigende loopbanen. In die kamer zat hij nu naar het tv-scherm te kijken. Hij rook de geur vanwege zijn gevoel van ultra aanwezigheid. Door de opperste concentratie en afwachting voelde hij elke aanraking tussen zijn lijf, kleding en de oude stoel. Op de TV werd gepraat door altijd weer dezelfde journalisten met eeuwig hetzelfde slappe gezeik. “De tuimeling” verder lezen

Het rode potlood

Zondag waren van Kooten en de Bie weer op tv. De jongens van WODAN (Wij Ontspannen Door Alleen Natuur), de sportclub van de Tegenpartij, waren allemaal aangetreden. Van Es leidde het zooitje ongeregeld en Jacobse kwam op witte bordeelsluipers de troepen inspecteren. De Tegenpartij. Nog steeds super actueel. Lekker met het rode potlood dikke strepen zetten. Dit is fout, die deugt niet, dat is verwerpelijk. Geen krul of ‘goed gedaan plakplaatje’ te bekennen. “Het rode potlood” verder lezen

Wat gaan we onze zoons meegeven?

Onze oudste zoon mag binnenkort voor het eerst stemmen. Toen ik zijn leeftijd had, stemde ik volkomen vanzelfsprekend op dezelfde partij als mijn ouders. Die wisten immers wat het beste was. Ik kan me niet herinneren dat mijn ouders veel werk maakten van onze politieke opvoeding. Voor hen was het vanzelfsprekend dat je als praktiserend gelovige je stem gaf aan een christelijke partij. Het duurde even voordat ik van partij veranderde. Het voelde als een volgende stap naar autonomie.  “Wat gaan we onze zoons meegeven?” verder lezen