Wasknijpers op de grond: Storm

Ze wilde nog wel een weekje naar Terschelling. Met een vriendin besloot ze naar Harlingen te fietsen, alle spullen achterop.

‘Neem je wel een mobiele telefoon mee’, vroeg ik. Ze vond het eigenlijk niet nodig. 

‘Je kunt onderweg ook van de fiets vallen of een lekke band krijgen’, drong ik aan. De telefoon ging in de tas. 

Eigenlijk vond ik het wel stoer, er zijn niet veel tachtigjarigen die nog op fietsvakantie gaan naar een Waddeneiland.

“Wasknijpers op de grond: Storm” verder lezen
Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Nieuw begin

Als vmbo-docent op een grote middelbare school in het Oosten van het land maak je genoeg mee om verhalen over te schrijven. Toch was het daar het afgelopen jaar te druk voor. Maar nu, in de onmetelijke grote vakantie, op een stoeltje voor de tent lukt het me ineens toch…..

De laatste weken van het schooljaar blijven altijd hectisch. Het rooster wordt losgelaten, de leerlingen hebben nog toetsen en iedere dag is het weer een verrassing welke zaken en prioriteiten er op je zullen afkomen. “Nieuw begin” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Goodwill in Japan

Thuis had ik me een bepaalde voorstelling gemaakt van Kyoto. Groot, hoogbouw, rommelig en een beetje onguur, vol stinkende auto’s en heel veel brommertjes. De waarheid bleek anders: een vrij kleine lelijke, wat saaie stad maar wel met allerlei fraaie tempels.

Kyoto is een van de weinige steden in Japan die in de oorlog niet gebombardeerd werd. De landelijke – overigens prachtige – oude zooi is allemaal van hout, iets wat niet mee hielp bij het bewaren van het authentieke stadsgezicht, maar er zijn nog veel tempels en enkele oude straatjes. “Goodwill in Japan” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Stilzwijgend …. 

Stilzwijgend en met stomheid geslagen zit ik op de achterplecht van de taxiboot die ons naar het resort brengt. We hebben net een van de mooiste kustplaatsjes van Europa bezocht. Het was er op deze warme, zinderende avond in augustus een drukte van jewelste: straatmuzikanten deden hun uiterste best de mensen te vermaken, een mannenkoor zong a capella Il Divo-achtige muziek, kinderen verkochten er op de trappen prachtige schelpen en prezen hun prulletjes met zachte klanken in hun moedertaal aan, andere kleintjes bedelden met overslaande stemmetjes om ijsjes, terrasjes zaten vol met mensen die amusante en luidruchtige gesprekken voerden. “Stilzwijgend …. “ verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Groepsreis (2)

Na het overlijden van mijn vader was ze niet bij de pakken neer gaan zitten. Mijn moeder sloot zich aan bij wandelclubjes, ging naar het theater en sloeg geen avond van de plattelandsvrouwen over. Zo hoorde ze ook over de christelijke reisorganisatie die groepsreizen organiseerde die aanzetten tot verdieping. Verdieping door ontmoeting met de ander en verdieping door ontmoeting met de natuur. Ze koos voor een rondreis door Andalusië.

“Groepsreis (2)” verder lezen
Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Groepsreis

In ons wintersporthotel mochten we een tafel in het restaurant uitzoeken waaraan we de rest van de week zouden eten. We kozen voor een tafel voor twee in een hoekje achterin. Naast ons aan het hoofd van een lange tafel zat een man van rond de veertig met enorme getatoeëerde bovenarmen. We noemden hem al snel Brutus. Even later kwamen de andere mensen van zijn gezelschap. “Groepsreis” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Vriendelijke mensen

Lissabon met mijn oudste vriendin, het was er dan eindelijk toch van gekomen. Eigenlijk komt zo’n tripje natuurlijk nooit echt uit. Te koud in het vroege voorjaar, te nat in de late herfst. En de zomermaanden vallen natuurlijk ook eigenlijk af, want dan wil je toch iets met de familie doen. En er moet ook nog wat gewerkt worden. Met wisselende roosters. En o, ja rond examens en toetsweken van de kids is het toch wel de bedoeling dat je er bent. Niet dat je ‘iets’ voor ze mag doen, maar er niet zijn is dus echt niet ok.

Afijn, redelijk hyper, met een rolkoffertje waarvan de rits op springen stond werden we door onze liefhebbende echtgenoten afgezet bij Schiphol. We troffen elkaar bij het meeting point, tenminste uiteindelijk wel. Het was meteen weer top. Ook al zagen we elkaar soms maanden niet, zodra we bij elkaar waren was het goed. Al kwebbelend dronken we onze eerste van vele koffies.

Toen we in het centrum van Lissabon vanuit de metro weer bovengronds kwamen schemerde het al. Vriendelijke voorbijgangers wezen ons de straat van ons pension. Het bleken Spaanse toeristen te zijn. Geen wonder dat ze ons hadden begrepen in ons beste SpaFraEngels. Er stond een typisch Lissabon’s geel trammetje. Over de steile straatjes kropen die met veel geratel omhoog. Halverwege het steile straatje was ons pension, lopen dus. Wonderbaarlijk hoe zwaar zo’n klein koffertje op zo’n moment is. Wat had je nodig voor een paar dagen?
Twee jonge mannen liepen ons achterop. Aanzienlijk minder puffend dan wij, en hielpen ons met de koffertjes. Aardige jongens, grijze-haren-service lachten we elkaar toe. Het pension was super leuk, met bont gekleurde muren en mooie tegelwanden. Ineens ontdekten we dat mijn vriendin was gerold. We holden naar buiten en zagen haar portemonnee liggen. Toch uit de tas gevallen misschien. Alles zat er nog in. Alles, behalve het geld. Geen aardige jongens dus. Helaas. Jammer ook want we hadden grootse plannen om in die paar dagen maximaal te spenderen. Vanaf dat moment hadden we een missie. Het verloren gegane geld terugverdienen.

We hadden gelukkig al een Lisbon card gekocht. Zo eentje waarmee je gratis met het OV kunt reizen en bij allerlei attracties gratis of met korting naar binnen kunt. Om de kaart ‘er uit te krijgen’ gingen we op en neer en nog eens extra heen en weer met het gele trammetje bij ons in de straat. Per enkele reis €3,40 dus dat liep al lekker op. Elk museum liepen we in en soms ook direct weer uit. Wel even de entree afgeboekt op ons Lisboncard-budget; gratis is niet duur. Toen we in de tram een man zo’n 17 minuten zagen klooien met het kopen van een kaartje besloten we dat de Lisboncard qua voorkomen van vakantiestress sowieso er een goede deal was. Daarna hoefden we niet meer op en neer met het gele trammetje. De Lisboncard was afgeschreven.

Bij ons vaste bakkertje kregen we gratis een heerlijk cakeje; moesten we proeven. Het cakeje was hemels. Op onze laatste dag gingen we lunchen; goedkoop natuurlijk. Ook al hadden we de verloren cash al lang gecompenseerd. Het restaurantje leek vol, maar de ober wenkt ons naar binnen. Om de hoek bleek nog een enorme ruimte te zijn. Vol met 75+ers, mannen vooral. Ze keken op en glunderden. Zonder echt iets te bestellen verschenen de heerlijkste gerechten op onze tafel. Het bleek dat er twee mannen hun 85ste verjaardag vierden. En wij vierden mee. We dachten aan onze vaders en wensten dat zij met even veel joy de vivre, of hoe zeg je dat in het Portugees, of in het SpaFraEngels, hun 85ste verjaardag zouden mogen vieren. Toen we de rekening vroegen werd die door de jarigen weggewuifd. Gearmd en gelukkig liepen we het restaurant uit. We keken nog even om. Zonder iets te zeggen wisten we waar we ónze 85ste verjaardag samen zouden gaan vieren.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Vervreemding

Naast me dreef een vrouw in een XXL lila badpak. Ze klemde zich vast aan een matching foam-slang en alles drilde en lilde op de golven op en neer. Eigenlijk was ze hier helemaal geen opvallende verschijning. Volop knalrood verbrande Engelse bierbuiken. Meer tattoos dan ons onvolprezen Nederlands elftal. Jerommekes van 60-plus in zwarte string zwembroek. Russische soldaten op verlof, met kortgeschoren koppen. Hun hard pratende, te geblondeerde kindvrouwtjes, waarmee ze geen woord wisselden. Hun schoonmoeders in enorme zwarte badkostuums met pijpjes. En een keurige lelieblanke Engelse dame die met een rieten Harry Potter-zonnehoed rondzwom. Een gewone zonvakantie leek het niet te worden. “Vervreemding” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Back to reality….

Terugkomend van vakantie krijg ik een reactie ‘welcome back to reality’. Hoezo terug naar de werkelijkheid? Volgens mij is juist het vakantiegevoel de echte werkelijkheid.

Vakantie, een nieuwe wereld met nieuwe mensen, geweldige steden, lieflijke dorpjes en onwerkelijke natuur ontdekken. Samen zijn met je gezin, dierbaren waar je ontzettend veel om geeft. Quality time! Genieten van het moment van de dag. Heb ik dat dan gedroomd? Was dat dan niet werkelijk? “Back to reality….” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Napoleon

De kinderen hadden elkaar al snel gevonden op de camping. ’s Avonds verzamelden ze zich bij de pingpongtafels en overdag vochten ze om een plekje op de lange houten steiger die het koele bergmeer inliep.
Ik draaide net zo lang in mijn stoel voor de tent totdat deze mijn lijf helemaal omsloot. Glas Chianti links, boek op schoot. Wat kon ik me nog meer wensen?
Rust? In de verte hoorde ik bekend geschreeuw. Zoon. Bij de pasta kregen we het hele verhaal te horen. Nap, die aanvankelijk een vriend leek, manifesteerde zich als de ‘bully’ van de steiger. Hij duwde jongere kinderen het water in en liet ze vervolgens niet meer de steiger op klimmen. Het water rond de steiger lag vol met uitgeputte kinderen. “Napoleon” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error