Zwijgen is goud?

Afgelopen week had ik met een groep ouders de laatste bijeenkomst van de training ‘luisteren naar je kind’. Vier ochtenden aan de slag met luisteren. Ouders ontdekten dat wanneer ze dachten te luisteren, ze vaak bezig waren met ondervragen, sussen, adviseren… Valkuilen waar we zo gemakkelijk in terecht komen. Zwijgen om er achter te komen wat er in je kind omgaat. De deelnemende ouders kwamen deze laatste bijeenkomst stuk voor stuk met enthousiaste verhalen. Met ontdekkingen over hun eigen aandeel in het soms stroef lopende contact met hun kind. En met hoopvolle verhalen over verbinding wanneer het hun lukte om echt te luisteren.  “Zwijgen is goud?” verder lezen

Project

Waarom zat ze niet net als haar vriendinnen gewoon op het strand met dit mooie weer? Waarom kreeg ze het met mooi weer altijd zo op haar heupen? Die onbedwingbare urgentie om een ‘project’ op te pakken. Met een verbetenheid alsof haar leven er van af hing. Hoe heerlijk zou het zijn om gewoon lekker in het zonnetje een koel glas witte wijn te gaan drinken? “Project” verder lezen

Vanitas

De zon schijnt een beetje waterig door de wolken. Hoewel het al eind maart is, zijn de zonnestralen nog te zwak om warm te zijn, de noordenwind is ronduit fris. Op het bankje zit een man wat te eten, een bruine papieren zak van de Burger King ligt naast hem op de bank. Duiven scharrelen rond zijn zwarte, glimmend gepoetste schoenen en wachten op de kruimels.

Hij ziet er verzorgd uit. Goed kapsel, donkerblauwe kousen. Hij heeft het zichtbaar koud.  Ik besluit de man aan te spreken. “Vanitas” verder lezen

Bingo

Nietszeggende bullshit, daar hou ik van. Veelzeggende bullshit kom je gelukkig niet vaak tegen. Of kunt u er soms één noemen?

Ik ben er al jaren op gespitst. Vroegguh zat ik in de redactie van ons personeelsblaadje, vol met inspirerende interviews, we-tens-waar-dig-he-den, wist-u-datjes en columns. Ik had er ook één: ‘De forens’. Inderdaad over de belevenissen van. Bijvoorbeeld over die vermaledijde KitKats die wel op het boodschappenbonnetje stonden maar nooit bij ons thuis aanbelandden. Mijn vrouw ziet dat soort dingen. Kortom, veel bullshit in ons personeelsblaadje.  “Bingo” verder lezen

De zorg voor onze kinderen

Onlangs was een prachtige documentaire te zien op NPO (https://www.npo.nl/2doc/15-05-2017/KN_1690883) over het Transferium in Heerhugowaard ‘Ik ben geen probleemkind, ik ben een uitdaging’.  Het was confronterend te zien dat sommige kinderen al zoveel op hun bordje hebben in hun jonge leven, terwijl anderen in een stabiele beschermde omgeving opgroeien. Ik kon het bijna niet verdragen dat deze kinderen achter gesloten deuren moesten zitten. Tegelijkertijd wist ik dat het in het belang van deze kinderen is en dat een team van deskundigen samen met de rechter keer op keer beoordeelt of de jongeren terug naar de samenleving kunnen.  “De zorg voor onze kinderen” verder lezen

Kommunikasie

Ja, alles ging goed, geen klachten, maar eh kommunikasie was toch wel een aandachtspunt. Zijn personeelschef keek hem bemoedigend aan. Want ruis op de lijn. Bij die en die collega’s, gevoeligheden, botte bijl.
‘Zou het niet goed zijn om….’ En daar toverde hij hem uit de hoge hoed: de Communicatiecursus Waar je Een Spiegel wordt Voorgehouden over Jouw gedrag ten opzichte van een Ander.
“Kommunikasie” verder lezen

Zelfbedieningsfietsenstalling

Gisteren had ik een werkafspraak in Amsterdam Zuidoost. Ik ging met de trein en vanaf het station zou ik – heel handig en snel! – met de OV-fiets gaan. Op dit station was de OV-verhuur volledig zelfbediening, een nieuwe ervaring bleek… De eerste deur ging gelukkig vanzelf open. Een halletje, met een groot stalen hek. Er hing aan de muur gelukkig een stripverhaal voor mensen zoals ik, die voor het allereerst een zelfbedienings OV-fiets kwamen halen. Ik zag dat ik mijn treinkaart tegen een kastje moest houden. Dat snapte ik, want op dat kastje stond inderdaad heel groot: Houd hier uw kaart. Makkie! “Zelfbedieningsfietsenstalling” verder lezen

Superwoman

In het diepst van mijn gedachten ben ik Superwoman. U ziet een gewone, nogal keurige werkende moeder van zekere leeftijd, maar in werkelijkheid ben ik een superheldin: sterk, snel, onversaagd en met een gevreesde, snoeiharde worp. En beeldschoon, superslank en gespierd natuurlijk, met lange, wapperende lokken. Dus als u denkt dat ik op mijn hoge hakken belangrijke mail check op mijn te dure smartphone, dan red ik u in werkelijkheid van een reusachtige Bulbasaur met territoriumissues. “Superwoman” verder lezen

Leeftijdskwesties

Een tijdje geleden heb ik op Facebook de mentale leeftijdsquiz gedaan. Ik blijk eigenlijk 16 te zijn. De rimpels in hals en armen daargelaten, vind ik inderdaad dat je er vrij weinig van merkt, dat ik fysiek gezien allang geen 16 meer ben. Vandaag bijvoorbeeld had ik een leuke, jonge tuniek aan, die echter wel een kleine oppepper kon gebruiken aan de hals. De lezeressen onder u begrijpen nu onmiddellijk mijn probleem, voor de lezers: rimpelnek-alarm. En toen vond ik op mijn stoel een vrolijke, zomerse sjaal, die uitstekend bleek te kleuren bij mijn jurk. Ik had ‘m nog nooit gedragen, maar het leek nu dan eindelijk de ideale gelegenheid. “Leeftijdskwesties” verder lezen