Het komt goed!

Wantrouwend en duidelijk met tegenzin kwam hij met zijn ouders binnen. 16 jaar, lang, dun en slungelig. Prachtige diepblauwe ogen waaruit angst en boosheid spraken. Ogen die herhaaldelijk verdwenen achter lange, blonde lokken, die hij steeds uit zijn gezicht veegde. Hij moest mee naar het intakegesprek. Het ging niet goed op school. Dat vonden zijn ouders, maar volgens hem was dat overdreven en kwam het allemaal wel goed. “Het komt goed!” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

De strijd tussen de man en de vis kwis

Misschien heb ik er al eerder over geschreven, maar voor degenen die dat gemist hebben: ik ben een vissersmoeder. Ik kijk er dus allang niet meer van op als er opeens dooie vissen in mijn vriezer liggen die ik niet zelf heb gekocht en die ook de Keuringsdienst van Waren-tests niet zullen doorstaan, zelfs niet in diepgevroren toestand. Ik stel mijn grote kookketels en mijn keuken natuurlijk ter beschikking als er kilo’s stinkende boilies gekookt moeten worden – daarmee bespaar je substantieel op je kosten namelijk en ik heb afgeleerd op blote voeten door het huis te lopen. Snoekhaken zijn serieuze wapens.   “De strijd tussen de man en de vis kwis” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Gouden randje

Haar vader belde in oktober op. Of zijn dochter bijles zou kunnen volgen. Ze zat in groep 8 en wilde zo ontzettend graag naar het Dalton College. En eigenlijk wilde ze ook zó graag een KB advies in plaats van het voorlopige BB advies.
Ze kwam diezelfde week samen met haar vader voor het intakegesprek. Een lange, lieve, spontane meid met een glimlach van oor tot oor, zo’n glimlach waar je zelf spontaan vrolijk van wordt. Ze was in de zesde klas blijven zitten, haar tweelingbroer zat ondertussen op de havo. “Gouden randje” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

De zorg voor onze kinderen

Onlangs was een prachtige documentaire te zien op NPO (https://www.npo.nl/2doc/15-05-2017/KN_1690883) over het Transferium in Heerhugowaard ‘Ik ben geen probleemkind, ik ben een uitdaging’.  Het was confronterend te zien dat sommige kinderen al zoveel op hun bordje hebben in hun jonge leven, terwijl anderen in een stabiele beschermde omgeving opgroeien. Ik kon het bijna niet verdragen dat deze kinderen achter gesloten deuren moesten zitten. Tegelijkertijd wist ik dat het in het belang van deze kinderen is en dat een team van deskundigen samen met de rechter keer op keer beoordeelt of de jongeren terug naar de samenleving kunnen.  “De zorg voor onze kinderen” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Een mens moet zich kunnen redden in de wereld

Hij is vijftien en zit onderuit gezakt op zijn stoel. Zijn moeder mag niet mee de spreekkamer in. School gaat slechter en er zijn ruzies thuis. Hij wordt gek van het gezeur. Ik mag zijn ouders apart spreken om meer over zijn kindertijd te weten te komen. Hij is enig kind, vader heeft een eigen bedrijf en moeder werkt op de overblijf van school. Hij was altijd makkelijk en er was weinig strijd. Er konden altijd vriendjes komen spelen, want moeder was ’s middags thuis. Ze maken zich nu behoorlijk zorgen. Hij gaat uit school met vrienden mee waar de ouders niet thuis zijn. Met name moeder is bang dat hij in de goot belandt. Zoon zelf heeft geen behoefte aan gesprekken met mij, maar baalt wel van de ruzies. Gesprekken samen met zijn ouders wil hij wel. “Een mens moet zich kunnen redden in de wereld” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error