Van onze centen!

Onlangs  dronk ik een biertje op een terras aan de rand van een veldje waar veel kleine kinderen aan het spelen waren. Een jongetje van nog geen één, kon al wel staan, maar nog niet lopen. Hij trok zich op aan een loopauto en het lukt hem erop te gaan zitten. Maar achterstevoren. Eerst keek hij wat verbaasd, want waar was het stuur? Daarna maakte hij met zijn handen stuurbewegingen. Dat stuur had hij niet nodig. Ik werd er erg vrolijk van.

De bediening op het terras was in handen van jongeren met een verstandelijke beperking. Ze maakten die middag flink wat meters, want soms konden ze met hun bestelling de juiste tafel niet vinden of waren ze vergeten dat ze net een bestelling hadden opgenomen. Het bier smaakte er niet minder om. En al doende leert men. “Van onze centen!” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Wat gaan we onze zoons meegeven?

Onze oudste zoon mag binnenkort voor het eerst stemmen. Toen ik zijn leeftijd had, stemde ik volkomen vanzelfsprekend op dezelfde partij als mijn ouders. Die wisten immers wat het beste was. Ik kan me niet herinneren dat mijn ouders veel werk maakten van onze politieke opvoeding. Voor hen was het vanzelfsprekend dat je als praktiserend gelovige je stem gaf aan een christelijke partij. Het duurde even voordat ik van partij veranderde. Het voelde als een volgende stap naar autonomie.  “Wat gaan we onze zoons meegeven?” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Alles wordt beter, toch?

Blue Monday schijnt de meest deprimerende, verdrietige, weemoedige dag van het jaar te zijn. De dure maar gezellige feestdagen zijn voorbij. Het januarisalaris nog niet uitbetaald. De lente nog ver weg. Het optimisme over jouw goede voornemens overigens ook. Je bent al weer één of meer keren niet naar de sportschool gegaan, toch weer overgewerkt, uitgevallen tegen één van jouw geliefden. En ook die feestdagenkilo’s willen maar geen afscheid van je nemen. “Alles wordt beter, toch?” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Popcorn & Brownies

Om 03.00 ging de telefoon, de vaste lijn. De afgelopen jaren waren die nachtelijke telefoontjes steeds de gevreesde belletjes geweest dat de dood toch altijd sneller kwam dan gehoopt. Eén keer was het een Nigeriaanse Microsoft medewerker, die na mijn tirade zeker een carrière-switch moet hebben overwogen. Ik griste mijn bril tussen de rommel op mijn nachtkastje vandaan en liep in het donker naar de telefoon. Mijn man draaide zich om, kwam even overeind en snurkte daarna, iets harder, weer verder.

Het was mijn zoon, die er volstrekt van uitging dat ook wij voor de tv zaten. Met American size popcorn, hamburgers en brownies vierde hij de verkiezingsnacht bij mijn zwager. Maar het feest begon toen al een penetrant aangebrand luchtje te krijgen. ‘Het is niet te geloven! Dat geloof je toch niet?’ was het enige dat hij zei.

Vanaf dat moment zat, lag en hing ik onder een te klein en te dun fleecedekentje op de bank, doorlopend append met mijn zoon. Af en toe stond ik op om de verwarming nog wat hoger te zetten om de kou die uit de tv kwam te compenseren. Op het moment dat Florida rood kleurde, klonterden de brownies en hamburgers zich tot een grote harde bal samen in mijn maag. Vol verbijstering maakte ik rond half 7 de rest van het gezin wakker. ‘Het is niet te geloven’ was het enige dat ik kon uitbrengen.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

De vijf stadia van rouw

Het is half 11 op woensdag ochtend. Slaperig reik ik uit naar m’n wekker om het irritante geluid tot een einde te brengen. Ik draai me om, om nog even vijf minuutjes verder te slapen, maar dan realiseer ik het me. De uitslag. Ik ben geheel wakker en gehaast pak ik mijn laptop. Gisternacht had ik tot half 3 de verkiezingen bij gehouden, maar toen ik in slaap viel was er nog hoop. Langzaam start mijn laptop op – natuurlijk kiest Microsoft vandaag van alle dagen om nieuwe updates te installeren. Ik weet niet zo goed waar te beginnen, dus ik open Facebook. Daar is m’n newsfeed volledig gevuld met verontwaardiging: Donald Trump is de nieuwe leider van de vrije wereld. “De vijf stadia van rouw” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error