‘Praat me even bij!’

Geen idee waar ik ben of wat er gebeurd is. Ik zit op de grond en iemand houdt mijn linker arm omhoog. De arm bloedt en er bungelen lappen vel aan. Mijn benen zijn een beetje opgetrokken en ik zie dat de broekspijp rond mijn linker been onder het bloed zit. ‘Dit moet gehecht worden,’ flitst door mijn hoofd. Dan zie ik iemand naast me zitten met een telefoon aan haar hoofd. ’Rufen Sie ein Ambulanz?’ Ze gebaart druk. Ik ‘weet’ dat het de hardloopster is die ik heb in gehaald op het grindpad. Ik dacht dat dat inhalen goed was gegaan… we hadden nooit dat grindpad op moeten gaan. Waar ben ik eigenlijk en wat waren we aan het doen? Ik vraag het aan B die ik niet zie, maar waarvan ik weet dat hij er is. Hij vertelt me dat ik een ongeluk heb gehad. ‘Ja, dat weet ik ook wel’. ‘Praat me even bij! Waar zijn we?’ 

“‘Praat me even bij!’” verder lezen
Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!

Verwenteling

Aan de rand van het vers gedolven graf keek hij naar beneden. Het graf was dieper dan hij had verwacht. Voorzichtig ging hij naast het graf zitten, zijn benen bungelend over de rand. Hoe zou het zijn om onder in het graf op de bodem te liggen. Hij aarzelde even, zette zich toen af en sprong naar beneden. Stukjes aarde, afkomstig van de rand, vielen hem achterna.

“Verwenteling” verder lezen
Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!

Fietsenrek

Het lijkt wel alsof de fiets in mijn benen zit, het trappen gaat moeiteloos. Het is prachtig weer.  Straks neem ik in Vaals, uiteraard op een terras, een koffiebreak met een stuk Limburgse vlaai. Dat heb ik wel verdiend.  “Fietsenrek” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!