Syndroom

Sinds ik de vijftig ben gepasseerd, heb ik wat vaker last van ‘kwaaltjes’. Sommige zijn zelfs een officiële ziekte. Maar gelukkig zijn daar allerlei fantastische pilletjes voor. Pilletjes die er in de middeleeuwen nog niet waren, pilletjes die het verschil kunnen maken tussen leven en dood, pilletjes waardoor het lijkt alsof er niets aan de hand is, dus tel uit je winst! “Syndroom” verder lezen

Domweg gelukkig in hartje Amsterdam

Zoonlief had zijn studie met succes afgerond. Hij had ervoor gekozen om zijn diploma niet ‘officieel’ in ontvangst te nemen. ‘Officieel’ hield in dat je met een groep van 200 jou vrijwel onbekende studenten deelnam aan een – naar alle waarschijnlijkheid – super saaie, uren durende plechtigheid met onpersoonlijke speeches in een sfeerloze zaal met een slechte akoestiek. Hij zou zijn diploma zelf wel ophalen. “Domweg gelukkig in hartje Amsterdam” verder lezen

Kerst

En dan gaan de laatste weken van december ineens heel snel en voor je het weet is het Kerst. In aanloop naar de feestdagen komt het bij al mijn cliënten wel even ter sprake. Dan valt me weer op hoe verschillend iedereen deze feestdagen beleeft. De één kijkt er naar uit, verheugt zich op de donkere dagen voor Kerst en kan niet wachten om de boom op te tuigen en het hele huis vol te zetten met kaarsjes en verlichting. De ander ziet er als een berg tegenop en telt de dagen juist af tot het moment dat ze weer gaan lengen. “Kerst” verder lezen

Fiets

Zooooeeeeef … ik ‘vlieg’ over het fietspad door de weilanden. De lucht ziet er dreigend uit, maar buienradar gaf aan dat het niet zou gaan regenen. Achter de donkere wolken doen zonnestralen hun uiterste best om door te breken. Ik ben op weg naar de ‘Kaasstad’ op mijn nog vrij nieuwe, elektrische fiets. Mijn hoofd in de wind, gedachten op nul, ondertussen genietend van de frisse groene geuren van de lente.
Na jaren niet meer gefietst te hebben, ben ik weer helemaal om. “Fiets” verder lezen

Gouden randje

Haar vader belde in oktober op. Of zijn dochter bijles zou kunnen volgen. Ze zat in groep 8 en wilde zo ontzettend graag naar het Dalton College. En eigenlijk wilde ze ook zó graag een KB advies in plaats van het voorlopige BB advies.
Ze kwam diezelfde week samen met haar vader voor het intakegesprek. Een lange, lieve, spontane meid met een glimlach van oor tot oor, zo’n glimlach waar je zelf spontaan vrolijk van wordt. Ze was in de zesde klas blijven zitten, haar tweelingbroer zat ondertussen op de havo. “Gouden randje” verder lezen

Opgeruimd

Niet zo heel erg lang na kerst en oud en nieuw is er dat mooie moment dat het ’s avonds als ik de parkeergarage uit rij niet meer pikkedonker is. Vogels snappen als eerste dat het donkerste deel van het jaar voorbij is en beginnen dapper ’s ochtends vroeg te kwetteren. Pas weken later zie je in de reclamekrantjes dat de lente in aantocht is. Mensen zijn blijkbaar wat minder snel in het oppikken van dit soort zaken. “Opgeruimd” verder lezen

Alles wordt beter, toch?

Blue Monday schijnt de meest deprimerende, verdrietige, weemoedige dag van het jaar te zijn. De dure maar gezellige feestdagen zijn voorbij. Het januarisalaris nog niet uitbetaald. De lente nog ver weg. Het optimisme over jouw goede voornemens overigens ook. Je bent al weer één of meer keren niet naar de sportschool gegaan, toch weer overgewerkt, uitgevallen tegen één van jouw geliefden. En ook die feestdagenkilo’s willen maar geen afscheid van je nemen. “Alles wordt beter, toch?” verder lezen

Werk & geluk

‘s Ochtends, op het perron, turen de meeste wachtenden naar het scherm van hun telefoon. Het ziet er wat wonderlijk uit. Niet alleen omdat ik mijn telefoon in mijn tas laat, maar ook omdat ik er mijn van huis meegebrachte Volkskrant uithaal, hoor ik bij een zeer kleine minderheid. Ik lees dus liever de krant dan mijn telefoon.
Uit de krant, in dit geval een in de coupé aangetroffen restje Financieel Dagblad, weet ik dat de meeste telefoontuurders hun ongeluk tegemoet gaan. Ze gaan namelijk naar hun werk. Of naar school. “Werk & geluk” verder lezen