Sprookje voor wie het niet meer weet

Toen hij het allemaal niet meer wist besloot hij te gaan vliegeren. Wellicht zou de zeelucht zijn kop leegwaaien. Op een eenzame wandelaar met zijn hond na was het strand leeg. Niet nadenken, zei hij tegen zichzelf. Touw afrollen en vliegeren. De vlieger danste in de wind. Steeds harder trok de zuidwester aan het touw. Zijn voeten kwamen los van de grond. Wat zal het ook, dacht hij, ik weet het toch allemaal niet meer, en liet zich meevoeren. 

“Sprookje voor wie het niet meer weet” verder lezen
Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Roze of blauw

Op straat ligt een touwtje. Het is lichtblauw en roze. Twee in elkaar gedraaide strengen. Ze volgt het met haar ogen. Waar eindigt het? Af en toe schuift de wind het heen en weer. Ze pak het en trekt eraan. Het geeft niet mee. Verwachtingsvol kijkt ze naar het einde van de straat. Zou er iemand tevoorschijn komen? 

“Roze of blauw” verder lezen
Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Een berg aan de horizon

In mei plantte ik een stip aan de horizon. Een petieterig klein stipje. Het was een langgekoesterde droom om eens in een theater te staan. Alleen. Met mijn eigen voorstelling. 40 jaar lang heb ik gezegd, gewenst en gefluisterd dat die show er nou eindelijk eens moest komen. Tot ik een stukje van mijn eigen gebruiksaanwijzing vond en besefte dat zo’n voorstelling niet zomaar vanzelf zou komen aanwaaien. Ik besloot het proces om te draaien omdat niets mij beter in stelling brengt dan een knetterharde deadline. Ik nam contact op met Geesterhage en boekte de zaal voor een voorstelling op 15 september. En zo plaatste ik een stip op de horizon. Een minuscuul klein stipje. Verschrikkelijk ver weg. Ik had nog alle tijd! “Een berg aan de horizon” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error