Opkikker

Het was het hele jaar nog niet zo druk geweest. De sfeer leek een beetje anders dan op andere zaterdagen. Een tikje doelbewuster, de outfits net wat modebewuster, een tikje, nou ja gewoon anders dan gewoonlijk. Goede voornemens? Op een aantal toestellen lag een handdoekje, terwijl de eigenaresse van de handdoek op een ander apparaat, al turend op haar telefoonschermpje, zat uit te rusten. “Opkikker” verder lezen

Mijn tuinslak

 

tergend lui en langzaam lopend
rimpelig bruin en slank gegroeid
oren steeds omhoog gespitst
copulerend in het dichte struikgewas
exhibitionistisch in de natte duisternis
zijn naaktheid fonkelend pronkend in het openbaar
geen wet die dat verbiedt en straffeloos
vervolgt hij zijn weg
in zilverblinkend spoor
voor wie hem volgen wil
de slimheid van de evolutie
en hem niet vinden zal
mijn liefde krijgt hij niet

Dierenvrienden

Wij houden in het westen veel van onze dieren en een dierenbeul is hier wel het laagste van het laagste. Ik herinner me het krantenartikel vorig jaar over de webcam bij een visarendnest. Dat de beheerder tijdens zijn vakantie werd gesommeerd de ‘baby’s’ te komen redden van de agressieve moeder. Ik denk aan de wereldwijde commotie rondom de jacht op leeuw Cecil en de ophef in mijn eigen dorp toen oude gans Gijs door een hondje werd gedood terwijl de eigenaar van de hond stond toe te kijken. Ik lees dagelijks discussies op FB over welk soort voer voor welke kat in welke levensfase geschikt is. Ik denk mee over de borstels, de kammen, de mandjes, de krabpalen en leef mee met de trotse papa’s en mama’s, die hun poezels koesteren en alleen het allerbeste voor hun kindjes willen. En bestaat er ergens op de wereld nóg een Partij voor de Dieren? Ik kan het me eigenlijk nauwelijks voorstellen… “Dierenvrienden” verder lezen

Peper en een hondendrol

Het werd schemerig en besloot de rolgordijnen bij het voorraam dicht te doen. Onze woonkamer is ongeveer een meter verhoogd ten opzichte van het straatniveau waardoor je een prachtig uitzicht hebt op de direct op het huis aangrenzende doodlopende klinkerstraatje en het voor ons liggende park. Voor mij op straat, in de schemering, zie ik een vrouw met een stokje een hondendrol aan de kant schuiven. Ze heeft een hondje, type keffer, aan de riem. Een stuk van de hondendrol slingert ze met hulp van het stokje richting ons huis, een ander deel verdwijnt richting het park.

“Peper en een hondendrol” verder lezen

Herinneringen

Toen ik klein was, reed ik eens op mijn driewieler een hellinkje naast een flatgebouw af. Het hellinkje leidde naar de bergingen onder het gebouw. Er was een deur in de rechtermuur, onderin, rechtuit was een blinde muur. Daar reed ik dus hard tegenaan. Het is lang geleden, maar ik weet het nog. “Herinneringen” verder lezen

De ideale hangplek

Judith! Ze herkende de brandweersirene-achtige manier van aanbellen van haar zus uit duizenden. Wat zou er nu weer zijn? Met rode kop en out-of-bed-look haren struikelde ze, Doedelmans achter zich aansleurend, de hal in. “Koffie?” “Ja, lekker! Nee, doe toch maar niet, geen tijd. Ach, waarom ook niet”, zei ze terwijl ze op de bank plofte. “Af, Doedelmans, af! Ooh, sorry, nu zit jouw nieuwe bank onder de haren.” “De ideale hangplek” verder lezen

Het Einstein-schaap

Hij trapte stevig door. Met zijn handschoenen aan was het moeilijk om de versnelling te bedienen. Hij rilde toen de ijzige wind via het kuiltje van zijn nek zich in zijn jas een weg naar binnen baande. Doortrappen maar. Toen hij van huis ging leek het weer nog zo aardig. De vogels vlogen in het zonnetje af en aan om van de pindasnoeren en mezenbollen te eten. Om beurten door merels, eksters en koolmeesjes. Het leek helemaal niet op survival of the fittest. De grote vogels pikten de vetbollen stuk, de kleintjes scharrelden op de grond. Ieder deed waar ie goed in was. En zo deelden ze de lekkernijen en kreeg ieder zijn deel. “Het Einstein-schaap” verder lezen