Gouden randje

Haar vader belde in oktober op. Of zijn dochter bijles zou kunnen volgen. Ze zat in groep 8 en wilde zo ontzettend graag naar het Dalton College. En eigenlijk wilde ze ook zó graag een KB advies in plaats van het voorlopige BB advies.
Ze kwam diezelfde week samen met haar vader voor het intakegesprek. Een lange, lieve, spontane meid met een glimlach van oor tot oor, zo’n glimlach waar je zelf spontaan vrolijk van wordt. Ze was in de zesde klas blijven zitten, haar tweelingbroer zat ondertussen op de havo. “Gouden randje” verder lezen

De zorg voor onze kinderen

Onlangs was een prachtige documentaire te zien op NPO (https://www.npo.nl/2doc/15-05-2017/KN_1690883) over het Transferium in Heerhugowaard ‘Ik ben geen probleemkind, ik ben een uitdaging’.  Het was confronterend te zien dat sommige kinderen al zoveel op hun bordje hebben in hun jonge leven, terwijl anderen in een stabiele beschermde omgeving opgroeien. Ik kon het bijna niet verdragen dat deze kinderen achter gesloten deuren moesten zitten. Tegelijkertijd wist ik dat het in het belang van deze kinderen is en dat een team van deskundigen samen met de rechter keer op keer beoordeelt of de jongeren terug naar de samenleving kunnen.  “De zorg voor onze kinderen” verder lezen

Van onze centen!

Onlangs  dronk ik een biertje op een terras aan de rand van een veldje waar veel kleine kinderen aan het spelen waren. Een jongetje van nog geen één, kon al wel staan, maar nog niet lopen. Hij trok zich op aan een loopauto en het lukt hem erop te gaan zitten. Maar achterstevoren. Eerst keek hij wat verbaasd, want waar was het stuur? Daarna maakte hij met zijn handen stuurbewegingen. Dat stuur had hij niet nodig. Ik werd er erg vrolijk van.

De bediening op het terras was in handen van jongeren met een verstandelijke beperking. Ze maakten die middag flink wat meters, want soms konden ze met hun bestelling de juiste tafel niet vinden of waren ze vergeten dat ze net een bestelling hadden opgenomen. Het bier smaakte er niet minder om. En al doende leert men. “Van onze centen!” verder lezen

School

I can see you in the morning
When you go to school.

Vanaf het prille begin ben ik fan van Supertramp. Prachtig zijn de composities van Roger Hodgson en Rick Davies. Alle songteksten van Supertramp kende ik uit mijn hoofd en nog steeds zing ik de liedjes hardop mee. Soms krijgen songteksten een extra dimensie. Zo kreeg, op het moment dat mijn kinderen de basisschool ontgroeid waren, de tekst van de hit ‘School’ voor mij een grotere betekenis. De tekst van dit lied pakte mij bij mijn schouders en schudde mij wakker. Dit lied gaat over de hoge verwachtingen die de maatschappij en ouders hebben van een jong opgroeiend kind. Als ouder wil je je kind beschermen,  dat het zijn best doet, oplet, leert, niet te laat buiten rond hangt, respect toont. Kortom; een kind opvoeden dat aan de mainstream verwachtingen voldoet. Maar is dat wel realistisch, willen we dat wel echt en hoe denkt je kind hierover?

“School” verder lezen

Mijn tuinslak

 

tergend lui en langzaam lopend
rimpelig bruin en slank gegroeid
oren steeds omhoog gespitst
copulerend in het dichte struikgewas
exhibitionistisch in de natte duisternis
zijn naaktheid fonkelend pronkend in het openbaar
geen wet die dat verbiedt en straffeloos
vervolgt hij zijn weg
in zilverblinkend spoor
voor wie hem volgen wil
de slimheid van de evolutie
en hem niet vinden zal
mijn liefde krijgt hij niet

Badeend

In een programma over Nederland en het bloemencorso in het bijzonder hoorde ik dat de badeend een typisch Nederlands product is. Hij stond trots samen met onze Daf en nog een paar Hollandse producten in gele bloemen uitgevoerd op een praalwagen. Daar wist ik niets van, van die badeend. “Badeend” verder lezen

Paas Sokken

De grote blauwgrijze ogen van mijn dochter ontmoeten de donkerbruine van mij. ‘Wat lijken die ogen toch op haar overleden vader,’ denk ik en ze neemt mij even mee in een andere tijd.

Boingg… de klankschaal trilt mij terug naar het hier en nu. We knipogen naar elkaar met zo’n is-het-jou-ook-opgevallen beweging naar beneden erbij, richting alle voeten. Het is 2e Paasdag en we staan in een cirkel waar iedereen zwarte of grijze sokken aan heeft… behalve mijn kinderen en ikzelf. “Paas Sokken” verder lezen

Buffels en gazelles; Linda lijnt

Sommige dingen blijven echt hangen. Zo zie ik Linda zitten, bij Umberto Tan, terwijl ze zit te vertellen over dat ze gaat lijnen. Linda zit daar gewoon als Linda, the girl next door, de ideale schoondochter en o, ja ook één van de meest vermogende en meest beeldbepalende mediavrouwen van Nederland.

Vaag heb ik de herinnering dat we gelijktijdig op de VU rondliepen als student, zij rechten, ik psychologie. Dezelfde koffiecorner. Met overheerlijke, overvolle bekers warme chocolademelk met slagroom, die als je niet snel de slagroom eraf lepelde een chocolademelkoverstroming tot gevolg had. Maar misschien heb ik dat verkeerd onthouden. “Buffels en gazelles; Linda lijnt” verder lezen