Napoleon

De kinderen hadden elkaar al snel gevonden op de camping. ’s Avonds verzamelden ze zich bij de pingpongtafels en overdag vochten ze om een plekje op de lange houten steiger die het koele bergmeer inliep.
Ik draaide net zo lang in mijn stoel voor de tent totdat deze mijn lijf helemaal omsloot. Glas Chianti links, boek op schoot. Wat kon ik me nog meer wensen?
Rust? In de verte hoorde ik bekend geschreeuw. Zoon. Bij de pasta kregen we het hele verhaal te horen. Nap, die aanvankelijk een vriend leek, manifesteerde zich als de ‘bully’ van de steiger. Hij duwde jongere kinderen het water in en liet ze vervolgens niet meer de steiger op klimmen. Het water rond de steiger lag vol met uitgeputte kinderen. “Napoleon” verder lezen

In Zweden

We gaan met z’n vieren op vakantie. Misschien is dit wel de laatste keer, hebben we bedacht. De jongens zijn 15 en 17, maar willen wel mee naar Zweden. Da’s niet zo warm, volgens de oudste. De jongste verheugt zich op het vissen. Hij heeft de cd-wisselaar gevuld, kent z’n klassiekers en zo rijden we met Abba over de brug van Kopenhagen naar Malmö. Achterin de auto twee dozen wijn.
‘Hoe heet de koning van Zweden, jongens?’
‘Billy!’ “In Zweden” verder lezen

De ideale hangplek

Judith! Ze herkende de brandweersirene-achtige manier van aanbellen van haar zus uit duizenden. Wat zou er nu weer zijn? Met rode kop en out-of-bed-look haren struikelde ze, Doedelmans achter zich aansleurend, de hal in. “Koffie?” “Ja, lekker! Nee, doe toch maar niet, geen tijd. Ach, waarom ook niet”, zei ze terwijl ze op de bank plofte. “Af, Doedelmans, af! Ooh, sorry, nu zit jouw nieuwe bank onder de haren.” “De ideale hangplek” verder lezen

Experiment

Het plein voor Den Haag Centraal is niet bepaald de gedroomde entree van een hofstad. Het waait er altijd, verder staan er een patatkar en heel veel fietsen. Midden op het plein staat de veertig jaar oude Zebra-klok. Een herkenbaar punt om af te spreken en daarna heel snel door te lopen. Vanuit mijn ooghoek zag ik twee jongens proberen een fiets van slot te krijgen. Dat lukte niet goed. Eén van de jongens pakte er een hamer bij. Een stadswacht stapte op hun af. Goed dat de jongens werden aangesproken, ze hadden immers net zo goed met diefstal bezig kunnen zijn. Als de stadswacht het niet had gedaan, dan ik wel. Maar nu geen tijd. “Experiment” verder lezen

Leeftijdskwesties

Een tijdje geleden heb ik op Facebook de mentale leeftijdsquiz gedaan. Ik blijk eigenlijk 16 te zijn. De rimpels in hals en armen daargelaten, vind ik inderdaad dat je er vrij weinig van merkt, dat ik fysiek gezien allang geen 16 meer ben. Vandaag bijvoorbeeld had ik een leuke, jonge tuniek aan, die echter wel een kleine oppepper kon gebruiken aan de hals. De lezeressen onder u begrijpen nu onmiddellijk mijn probleem, voor de lezers: rimpelnek-alarm. En toen vond ik op mijn stoel een vrolijke, zomerse sjaal, die uitstekend bleek te kleuren bij mijn jurk. Ik had ‘m nog nooit gedragen, maar het leek nu dan eindelijk de ideale gelegenheid. “Leeftijdskwesties” verder lezen

Netwerken

Stel je eens voor dat je de aarde vanaf de maan zou kunnen bekijken. Hoe rond en samenhangend zou die er uit zien. Duidelijk zichtbaar waar zich land en water bevindt. En als je steeds een sterkere lens zou gebruiken ontwaar je meer details; boten en golven, rotsen en ijsbergen in de zeeën. Vlakten en bergen op het land. En nog verder inzoomend wegen, bebouwing, dieren en mensen.

En al die mensen zijn volgens netwerktheorieën slechts 6 handshakes away van de president van Amerika. “Netwerken” verder lezen

Top

Het dorp Bédoin ligt aan de voet van de Mont Ventoux. De toerist die zelf geen geschikte fiets heeft meegebracht, kan er een huren en zich voegen in de karavaan op de 21 kilometer lange weg naar de top. Niet alleen gaat een lange sliert fietsers omhoog, deze vrijdagochtend begin juni, iets over negenen, maar ook komen al enkele fietsers hard naar beneden suizen. Die gaan ‘m vandaag wellicht drie keer doen … “Top” verder lezen

Gebroken geweertje

Toen ik zeventien was liep ik met een gebroken geweertje. Ik was tegen het leger, want dat stond voor mij gelijk aan geweld. Ik liep met buttons van Pax Christi met ‘geweld eindigt waar liefde begint’ en ‘verbeter de wereld begin bij je zelf’. Ik fietste voor het IKV en deelde de buttons van Pax Christi uit. Een naïeve adolescent die dacht dat haar idealen ooit eens werkelijkheid zouden worden. Gesterkt door de grote vredesdemonstraties tegen kernwapens in Amsterdam en Den Haag waar we met de bus vanuit Friesland heen gingen kón wereldvrede niet uitblijven. Naarmate ik ouder werd kwam ik er achter dat de wereldvrede hooguit een beetje dichterbij kon komen. “Gebroken geweertje” verder lezen