Zelfbedieningsfietsenstalling

Gisteren had ik een werkafspraak in Amsterdam Zuidoost. Ik ging met de trein en vanaf het station zou ik – heel handig en snel! – met de OV-fiets gaan. Op dit station was de OV-verhuur volledig zelfbediening, een nieuwe ervaring bleek… De eerste deur ging gelukkig vanzelf open. Een halletje, met een groot stalen hek. Er hing aan de muur gelukkig een stripverhaal voor mensen zoals ik, die voor het allereerst een zelfbedienings OV-fiets kwamen halen. Ik zag dat ik mijn treinkaart tegen een kastje moest houden. Dat snapte ik, want op dat kastje stond inderdaad heel groot: Houd hier uw kaart. Makkie! “Zelfbedieningsfietsenstalling” verder lezen

Online

Het spookte steeds vaker door haar hoofd: ‘ze zijn beter af zonder mij. ‘ Ze vocht nu al zo lang, maar het beetje licht dat er was aan het eind van de tunnel leek wel steeds verder weg. Ongemerkt dwaalden haar gedachten naar hoe en daarna naar wanneer. “Online” verder lezen

Bel

Ik heb een vriend. Hij doet de deur niet open als ik bel.
Gelukkig heb ik dan mijn telefoon.
Ik heb de bel niet gehoord, zegt hij dan
en doet alsnog de deur open.

Ik heb een vriend. Ik doe de deur niet open als hij belt.
Dan grijpt hij naar zijn telefoon.
Ik heb de bel niet gehoord, zeg ik
als ik de deur voor hem opendoe.

Vanavond dacht ik plots: waar is mijn vriend?
Het is tijd voor een goed gesprek.
En toen hoorde ik de bel.

Niemand. Niemand was er.
Als ik nu naar hem toega en bel,
zou hij dan opendoen?

Station

Het begon als een doodgewone, doordeweekse ochtend. Ik stond in alle vroegte op het station, samen met tientallen andere forensen en natuurlijk heel veel scholieren en studenten. Eigenlijk was het me te vroeg en te druk. Een beetje somber bande ik visioenen van overvolle treinen uit mijn hoofd – een zitplaats veroveren in deze overvolle spitstrein, die illusie had ik allang laten varen. “Station” verder lezen

Vriendelijke mensen

Lissabon met mijn oudste vriendin, het was er dan eindelijk toch van gekomen. Eigenlijk komt zo’n tripje natuurlijk nooit echt uit. Te koud in het vroege voorjaar, te nat in de late herfst. En de zomermaanden vallen natuurlijk ook eigenlijk af, want dan wil je toch iets met de familie doen. En er moet ook nog wat gewerkt worden. Met wisselende roosters. En o, ja rond examens en toetsweken van de kids is het toch wel de bedoeling dat je er bent. Niet dat je ‘iets’ voor ze mag doen, maar er niet zijn is dus echt niet ok.

Afijn, redelijk hyper, met een rolkoffertje waarvan de rits op springen stond werden we door onze liefhebbende echtgenoten afgezet bij Schiphol. We troffen elkaar bij het meeting point, tenminste uiteindelijk wel. Het was meteen weer top. Ook al zagen we elkaar soms maanden niet, zodra we bij elkaar waren was het goed. Al kwebbelend dronken we onze eerste van vele koffies.

Toen we in het centrum van Lissabon vanuit de metro weer bovengronds kwamen schemerde het al. Vriendelijke voorbijgangers wezen ons de straat van ons pension. Het bleken Spaanse toeristen te zijn. Geen wonder dat ze ons hadden begrepen in ons beste SpaFraEngels. Er stond een typisch Lissabon’s geel trammetje. Over de steile straatjes kropen die met veel geratel omhoog. Halverwege het steile straatje was ons pension, lopen dus. Wonderbaarlijk hoe zwaar zo’n klein koffertje op zo’n moment is. Wat had je nodig voor een paar dagen?
Twee jonge mannen liepen ons achterop. Aanzienlijk minder puffend dan wij, en hielpen ons met de koffertjes. Aardige jongens, grijze-haren-service lachten we elkaar toe. Het pension was super leuk, met bont gekleurde muren en mooie tegelwanden. Ineens ontdekten we dat mijn vriendin was gerold. We holden naar buiten en zagen haar portemonnee liggen. Toch uit de tas gevallen misschien. Alles zat er nog in. Alles, behalve het geld. Geen aardige jongens dus. Helaas. Jammer ook want we hadden grootse plannen om in die paar dagen maximaal te spenderen. Vanaf dat moment hadden we een missie. Het verloren gegane geld terugverdienen.

We hadden gelukkig al een Lisbon card gekocht. Zo eentje waarmee je gratis met het OV kunt reizen en bij allerlei attracties gratis of met korting naar binnen kunt. Om de kaart ‘er uit te krijgen’ gingen we op en neer en nog eens extra heen en weer met het gele trammetje bij ons in de straat. Per enkele reis €3,40 dus dat liep al lekker op. Elk museum liepen we in en soms ook direct weer uit. Wel even de entree afgeboekt op ons Lisboncard-budget; gratis is niet duur. Toen we in de tram een man zo’n 17 minuten zagen klooien met het kopen van een kaartje besloten we dat de Lisboncard qua voorkomen van vakantiestress sowieso er een goede deal was. Daarna hoefden we niet meer op en neer met het gele trammetje. De Lisboncard was afgeschreven.

Bij ons vaste bakkertje kregen we gratis een heerlijk cakeje; moesten we proeven. Het cakeje was hemels. Op onze laatste dag gingen we lunchen; goedkoop natuurlijk. Ook al hadden we de verloren cash al lang gecompenseerd. Het restaurantje leek vol, maar de ober wenkt ons naar binnen. Om de hoek bleek nog een enorme ruimte te zijn. Vol met 75+ers, mannen vooral. Ze keken op en glunderden. Zonder echt iets te bestellen verschenen de heerlijkste gerechten op onze tafel. Het bleek dat er twee mannen hun 85ste verjaardag vierden. En wij vierden mee. We dachten aan onze vaders en wensten dat zij met even veel joy de vivre, of hoe zeg je dat in het Portugees, of in het SpaFraEngels, hun 85ste verjaardag zouden mogen vieren. Toen we de rekening vroegen werd die door de jarigen weggewuifd. Gearmd en gelukkig liepen we het restaurant uit. We keken nog even om. Zonder iets te zeggen wisten we waar we ónze 85ste verjaardag samen zouden gaan vieren.

Popcorn & Brownies

Om 03.00 ging de telefoon, de vaste lijn. De afgelopen jaren waren die nachtelijke telefoontjes steeds de gevreesde belletjes geweest dat de dood toch altijd sneller kwam dan gehoopt. Eén keer was het een Nigeriaanse Microsoft medewerker, die na mijn tirade zeker een carrière-switch moet hebben overwogen. Ik griste mijn bril tussen de rommel op mijn nachtkastje vandaan en liep in het donker naar de telefoon. Mijn man draaide zich om, kwam even overeind en snurkte daarna, iets harder, weer verder.

Het was mijn zoon, die er volstrekt van uitging dat ook wij voor de tv zaten. Met American size popcorn, hamburgers en brownies vierde hij de verkiezingsnacht bij mijn zwager. Maar het feest begon toen al een penetrant aangebrand luchtje te krijgen. ‘Het is niet te geloven! Dat geloof je toch niet?’ was het enige dat hij zei.

Vanaf dat moment zat, lag en hing ik onder een te klein en te dun fleecedekentje op de bank, doorlopend append met mijn zoon. Af en toe stond ik op om de verwarming nog wat hoger te zetten om de kou die uit de tv kwam te compenseren. Op het moment dat Florida rood kleurde, klonterden de brownies en hamburgers zich tot een grote harde bal samen in mijn maag. Vol verbijstering maakte ik rond half 7 de rest van het gezin wakker. ‘Het is niet te geloven’ was het enige dat ik kon uitbrengen.

De vijf stadia van rouw

Het is half 11 op woensdag ochtend. Slaperig reik ik uit naar m’n wekker om het irritante geluid tot een einde te brengen. Ik draai me om, om nog even vijf minuutjes verder te slapen, maar dan realiseer ik het me. De uitslag. Ik ben geheel wakker en gehaast pak ik mijn laptop. Gisternacht had ik tot half 3 de verkiezingen bij gehouden, maar toen ik in slaap viel was er nog hoop. Langzaam start mijn laptop op – natuurlijk kiest Microsoft vandaag van alle dagen om nieuwe updates te installeren. Ik weet niet zo goed waar te beginnen, dus ik open Facebook. Daar is m’n newsfeed volledig gevuld met verontwaardiging: Donald Trump is de nieuwe leider van de vrije wereld. “De vijf stadia van rouw” verder lezen

Overspannen

Hij is oververmoeid en slaapt slecht. Hij heeft een drukke leidinggevende baan, een vrouw en drie opgroeiende kinderen. Het bedrijf staat voor een reorganisatie. De zoveelste. Tot dusver heeft hij reorganisaties overleefd, maar nu is het ook voor hem spannend wat er gaat gebeuren. Zijn vrouw heeft een eigen bedrijfje als kleding- en kleuradviseur met wisselend succes. De kinderen zitten op de middelbare school en de oudste gaat volgend jaar studeren. Dan moet hij nog wel slagen.
“Overspannen” verder lezen

Schemering

Voor mij zijn radiospelletjes een aardig tijdverdrijf. Vaak is het luisteren een wedstrijd met de deelnemer: wie weet als eerste het antwoord? Soms is er vooral verwondering: ABBA, stomkop! Maar misschien is het ook wel de bedoeling dat je bij zo’n spelletje in een kleine roes wegdommelt. En dat gebeurde na een uit de hand gelopen kantoorborrel op het Plein in Den Haag. Radiofragmenten probeerden mijn slaapdronken hoofd binnen te dringen. Wat had de luisteraar gehoord? Gloria Gaynor, Dire Straits, Neil Diamond, Dolly Dots en The Cats. Fout! Niet Gloria, maar Donna Summer. ‘Jammer’ vond de presentator, ‘de volgende keer beter’ vond de luisteraar. De wereld gaat aan laconiek ten onder. Of de luisteraar van de Dolly Dots hield? Nee, de meiden waren niet echt zijn ding. ‘Mooi’, zei de presentator, ‘dan draaien we nu het nummer van de Dolly Dots’. Over afscheid en dat het moeilijk is. Ik hou van radiologica. “Schemering” verder lezen