Oliebollenrij

Pas toen hij naar buiten stapte, merkte hij dat het regende. Uit de grijze lucht kwam een flinke miezer die door de harde wind natter aanvoelde dan je zou verwachten van de kleine druppels. Daarna gleed zijn blik over zijn t-shirt met korte mouwen, zijn korte broek, zijn blote knieën en zijn felgekleurde hardloopschoenen. Misschien was hij toch wat te optimistisch, maar nu hij toch al buiten stond, besloot hij dan ook maar door te zetten. Langzaam rende hij tussen sportvelden en een begraafplaats door naar een steile trap die toegang bood tot het uitgebreide bos- en duingebied.

“Oliebollenrij” verder lezen

Weerzien

Ze leest nogmaals het bericht in de krant. Een broer die Hans heet, dat moet Kees zijn. Oud is hij niet geworden. Ze herinnert zich de zomerse dagen die ze met hem doorbracht aan het strand. Ze heeft zich nooit meer zo gelukkig gevoeld. Het moment dat hij haar ten huwelijk vroeg staat geëtst in haar geheugen. Hoe vaak heeft ze daar niet aan teruggedacht. Vol overtuiging zei ze ja, maar een maand later maakte hij het uit, zonder reden. Een litteken op haar ziel.

“Weerzien” verder lezen

Verstomd applaus

“We moeten nóg minder contactmomenten hebben, maatregelen worden daarom verder aangescherpt”. De minister op TV bracht de kerstboodschap die allang was uitgelekt en vervolgde: “Uiteraard komt er ruimhartige compensatie voor de schade hiervan”. Gijs zette vloekend de TV uit. Niets nieuws. Alle voorstellingen die nog in zijn agenda hadden gestaan waren al geannuleerd op basis van de geruchten. Waar vroeger nog een brief kwam met een verontschuldiging en beroep op overmacht, volstond voor de theaters nu een whatsappje waarin werd verwezen naar de clausule dat de COVID maatregelen het risico zijn voor de zelfstandige.

“Verstomd applaus” verder lezen

Seniorenschap

Ja mensen, het bemeesteren van het seniorenschap is een traject dat gepaard gaat met veel veranderingen, horten en verwondering. Ik noem Een Tussen Kunst en Kitsch; is dat nou tóch een leuk programma? Ik noem een steeds langer verblijf per beurt in het wc-hokje. Ik noem een hardloopje in de regen; toch maar overgeslagen. Ik noem een oproep voor de griepprik; je zit vanaf heden immers in de RI-SI-CO-groep. Ik noem een… afijn, zo kent elke levensfase zijn ontdekkingen zullen we maar zeggen. En dan te bedenken dat ik met dit seniorenschap nog wel even toe kan.

“Seniorenschap” verder lezen

Schoengeheimen

Eerst vond hij het alleen maar een beetje vreemd. Later ronduit verdacht. En inmiddels wist hij het zeker. Nou ja, bijna zeker. En soms toch ook weer helemaal niet zeker. Zijn neefjes hadden het gewoon gezegd toen ze van de zomer in de tuin met zijn mooie Pietenbal speelde. Ontzet was hij naar zijn moeder gehold. Dat is toch niet waar, mama? Zijn moeder had hem geknuffeld, had papa aangekeken en toen een ijsje voor zijn neefjes en hem gepakt.

“Schoengeheimen” verder lezen

Thuis

Zijn ogen schieten van rechts naar links over het verlaten terrein. De struiken moeten nodig gesnoeid, de paden aangeveegd. De nieuwe chalets geschilderd. Voordat het seizoen begint is er genoeg werk te doen. Hoe vaak heeft hij hier gestaan?. Hij weet nog hoe trots hij was toen zijn ouders deze camping jaren geleden aan hem verkochten. En nog. Hij kent alle vaste gasten, heeft verliefdheden zien opbloeien, echtscheidingen zien aankomen en kinderen in volwassenen zien veranderen. Hij heeft hier zijn vrouw en vrienden leren kennen, en de kinderen zijn hier opgegroeid. Nee, deze plaats zit in zijn hart verankerd, is zijn thuis.

“Thuis” verder lezen

Verloren

Als ik boodschappen doe, probeer ik altijd zo snel mogelijk mijn boodschappen op de band te leggen om aan de, meestal oudere, mensen om mij heen te laten zien hoe het wel kan.

Een tijdje terug had ik al mijn boodschappen snel op de band gelegd en was langs de kassa gelopen naar de landingsbaan voor boodschappen die zich achter de kassa bevindt. Een plek waar dikwijls mistroostige taferelen waar te nemen zijn wanneer een pak melk geholpen door de eindeloos voortstuwende lopende band een doosje aardbeien probeert te vermorzelen.

Toen ik mijn boodschappen snel in mijn boodschappentassen propte, merkte ik dat de kassière een soort onverholen fanatisme botvierde op mijn boodschappen. Alsof ze doorhad dat ik vaart wilde maken en zij dat interpreteerde alsof we een wedstrijdje deden. En voor een wedstrijdje ben ik altijd te porren. Dus ik begon mijn boodschappen nog sneller in de tassen te steken. Op een bepaald moment ging ik zo snel dat ik dacht dat ik zou kunnen winnen, maar toen bedacht ik dat ik nooit eerder klaar kan zijn met mijn boodschappen dan zij.

Plots had ik een idee. Niet alleen de boodschappen horen bij deze wedstrijd. De hele transactie mag meetellen, zo stelde ik de nieuwe spelregels vast. En op de vraag of ik een bonnetje had, zei ik volmondig: ‘ja’. Om me vervolgens te bedenken waarna zij met mijn bonnetje in haar hand achterbleef en ik met een voldaan gevoel mijn zege denkbeeldig afturfde. Tegelijkertijd zag ik haar haar bedremmelde gezicht en ineens floepte ik eruit of ze misschien een keer wilde afspreken.

Dat wilde ze en elke date bleef het wedstrijdgehalte volop aanwezig. Zo waren er sprintjes tijdens een strandwandeling en als we uit eten gingen, rende we uit de auto, zo het restaurant in, waar we snel een bestelling deden en het eten naar binnen schrokten. Wie het eerst weer terug bij de auto was had gewonnen. Ik won zonder uitzondering waarna ze mij uit het restaurant een tikkie stuurde voor de rekening.

Na een tijdje wilde ze met me praten: ‘Ik maak het uit!’ zei ze en vervolgde: ‘Toen je bij me aan de kassa kwam vond ik dat je zo super attent was om je boodschappen snel op de band te leggen zodat die oudere meneer achter je de ruimte had om zijn zware boodschappen weg te leggen. En de strandwandelingen waren zo romantisch, hoewel ik niet snapte waarom je steeds wegrende. Maar langzaamaan, zie ik steeds vaker onattente hufter. Als we uiteten gaan houd je de autodeur niet voor me open, maar ren je snel naar binnen. Als we dan zitten te eten prop je alles naar binnen en nog voor ik er erg in heb zit jij alweer in de auto te wachten. Terwijl ik in mijn eentje nog in het restaurant zit en uiteindelijk de rekening moet betalen.

’Dus nu ben ik weer alleen. Ik denk zelf dat ze eigenlijk gewoon niet tegen haar verlies kon.

Afgesloten

Hij keek naar de foto van de knappe vrouw die op de piano stond. Hij glimlachte bij de gedachte aan de dag dat de foto was gemaakt. Ze hadden de gewoonte om elkaar springend op de foto te zetten waarbij het de kunst was om precies dan af te drukken dat de gefotografeerde in de lucht zweefde. Hij was daar niet zo goed in en dat was ondanks de sportieve aanleg van zijn vrouw aan de kwaliteit van de sprong te zien.

“Afgesloten” verder lezen