Aaifoon

Het is woensdagmiddag, er zijn geen klanten in Mats Foonshop. Vroeger had ik dan vrij, denkt Mat. Wat heb ik fout gedaan dat ik nu moet werken?
Er komt een jongetje binnen, een jaar of zes, schat Mat. Iets erachteraan komt z’n moeder, aan iedere arm een volle boodschappentas.
‘Ik wil een aaifoon!’
‘Ik verkoop andere telefoons.’
‘Ik wil een aaifoon.’
‘Ik verkoop betere telefoons.’
‘Goedkopere toch vooral?’ komt de moeder tussenbeide. ‘En doe niet zo verwend Zoef! Deze meneer heeft een mooie telefoon voor je.’
‘Ik wil een aaifoon!’

“Aaifoon” verder lezen

Kinderwens

Bier droogt op
in lege whiskeyglazen
vloeien nodeloos de shakes
vrij van wild spontaan gedrag

De avondlange tafel
vol met leven, vol met lust
transformeert tot zilveren schaal
van onbezonnenheid geblust.

wandelingen vol met dromen
in een nachtmerrie uitgesteld
handen liefdevol verstrengeld
samengeknepen in het zweet.

Harten die elkaar beroerden
onbevangen en gehaast
weggetikt in eenzaamheid
als een passieloos gevang

Misschien ooit werd een kalender,
steeds bepalend voor de dag
strepen voor en na een deadline,
een examen weer gefaald.

Niets dat klopt, een moordend ritme
wat de levensdrang bepaald.
In een glimlach duizend tranen.
als de moeite niet vertaald.

Verzamelen

Gebeurtenissen in het afgelopen jaar dwingen ons tot opruimen. Een oefening in loslaten blijkt. 

Dozen vol oude fotoalbums: bewaren, natuurlijk. Voor ik het weet, ben ik terug op een verschrikkelijk gênant vrijgezellenfeestje, ben ik zo te zien tientallen kilo’s lichter en kom ik mensen tegen die er allang niet meer zijn. Dat schiet qua opruimen niet op: hup, in de dozen op de bewaarstapel!

“Verzamelen” verder lezen

Oudjaar

Het gaat regenen
Natuurlijk gaat het regenen
En als het droog blijft
Dan waait het vast heel hard

Zij staat vast ook buiten
Natuurlijk staat ze buiten
En dan moet hij haar zoenen
Of op zijn minst een gelukkig nieuwjaar wensen

Hij wenst haar geen gelukkig nieuwjaar
Ze mag morgen nog onder een auto lopen
Liever nog vandaag
Dan is ze in ieder geval niet buiten

Volgend jaar gaat hij naar het buitenland
Voor hem geen oliebollen meer 
Geen drank, geen gezelschapsspelletjes
Geen opgeklopte vrolijkheid

De verwachting vlak voor twaalven
De teleurstelling er na, de kater
Van hem hoeft het niet meer

Niet zonder haar.

De duif

Ik bekeek mama’s jurk in de spiegel, hij was naar mijn smaak versteld. In haar tijd was een decolleté nog niet in de mode. De oorspronkelijke trouwjurk was kuis, hoog aangesloten geweest. De spiegel liet nu een diepe uitsnijding zien. Die van mij mochten wel gezien worden, ondanks dat ik halverwege de 30 was. Het typeerde ook direct het verschil in ons karakter: zij introvert, ik extravert. Wat zou ze van deze jurk gevonden hebben? Waarschijnlijk ordinair. Ik dacht aan de manier waarop ik haar altijd knuffelde. Ik sloeg mijn armen om haar middel en begroef mijn gezicht tussen haar borsten. Zodra ik mij in haar genesteld had, snoof ik de geur op. Nog lang nadat ze er niet meer was stopte ik mijn neus in haar truien. Totdat het steeds muffer rook. Pijnlijk moest ik vaststellen dat haar geur vervlogen was. Toch wist ik toen zeker dat deze geur altijd in mijn herinnering zou blijven. Nu, 24 jaar later, was niets minder waar. Ik zou het echt niet meer weten hoe ze rook. Hoe haar stem klonk, de mimiek in haar gezicht. Het was allemaal weg. Ik keek weg van de spiegel. Ik had geen zin om mijn eigen verdriet in de ogen te kijken. Niet op deze dag.

“De duif” verder lezen

Samenzang

Ze had alles om gelukkig te zijn. Een leuke man, twee lieve kinderen, een hond die luisterde en een kat die deed alsof ze doof was. Maar toch knaagde er iets. Was dit het nou? Huisje, boompje, beestje en dat tot aan haar dood. Het gevoel van dat er nog iets meer moest zijn, werd sterker toen een jonge collega, liet merken haar wel heel leuk te vinden. Hij zag dat ze naar de kapper was geweest, vroeg of ze een nieuwe jurk had. ‘Nee hoor, die heb ik al jaren.’ Haar man viel het al lang niet meer op als ze nieuwe schoenen had of een andere kleur lipstick. 

“Samenzang” verder lezen

Moeilijke maand

Ze wil deze maand eigenlijk alleen maar in bed blijven liggen. Geen boodschappen doen met  de onvermijdelijke Sinterklaasliedjes en vanaf 6 december meteen de kerstliedjes. Lichtjes verschijnen in winkelcentra, in tuinen en bij de meeste mensen twinkelt er een kerstboom in huis. De korte dagen maken haar al niet blij, maar de vrolijkheid en gezelligheid die bij december blijken te horen, vindt ze het allerergst. Beelden van hoe het zou moeten zijn en nu niet is. Het liefst zou ze deze maand overslaan en dan januari en februari ook maar meteen.

“Moeilijke maand” verder lezen

Voor een vriend

Uitgewaaid, de kou nog in de kleren
zoek ik een plaats in de bruine kroeg
waar wij samen plegen te verteren
en menig uur ons in de morgen droeg

Tussen bloesem volledig uitgeteld
en witte asbak schuif ik aan de toog
de barman heft zijn arm en hoofd omhoog
verstrooid, een flesje tarwebier besteld

Mijn sigaret gloeit weg in vale as
die nooit als jij zal zweven op de wind
in mijn gedachten blijvend hoe je was

Nu help ik mij met biertje’s wijze les
tot straks als ik me weer met jou verbind
voor mij geschreven: hergist in de fles.