Weg

Donderdag, eind van de middag, er zijn geen klanten in Mats Foonshop. Als er nu nog iemand een telefoon komt kopen, kan ik vanavond tenminste naar de film, denkt Mat. Het is verdorie geen vetpot. Hij grijnst, besluit om toch vast een film uit te zoeken op zijn telefoon.

“Weg” verder lezen

Ouder worden

Vertel me de pijn
van het dragen
het baren
het scheuren in de nacht.

Mijn wereld gekeerd
maar voltooid
als jij lacht

Vertel me de heimwee
van het zwaaien
het weggaan
het ontdekken de wereld in
jij nog zo klein
maar ook groot
in iedere zin

Vertel me de strijd
van grenzen verleggen
het botsen
van karakters in veiligheid
mijn armen gekort
jouw benen
gegroeid naar zelfstandigheid

Vertel me de trots
van een stapje terug
het besef
jij geen kind meer maar ouder
mijn wereld ontkiemd
onvoorwaardelijk verliefd
maar nog altijd een schouder

Maar zwijg me de stilte
van verwachten vervreemd
van het niets meer
Toch overbodig
Mijn wereld begoocheld
geen kind noch als ouder
heeft mij immers nodig

Het koor

Eindelijk, eindelijk kon ze weer naar het koor. Ze had het echt gemist, maar met haar nieuwe baan, de verhuizing en alle andere stress had ze het niet kunnen opbrengen om te gaan. Thuis had ze alle songs geoefend en zelfs ook de choreo’s. Haar zoons riepen dan dat dat er vet achterlijk uitzag. Met een paar van haar stemgroep had ze ook de afgelopen maanden gezellig contact gehad, met die paar anderen natuurlijk niet. Maar ach, dat zou ook wel weer loslopen.

“Het koor” verder lezen

Biertje?

Door de muren heen klonk gegil. Voetstappen op de trap. Een dichtslaande deur. Gebonk, gekraak, opnieuw gegil. De buren hadden weer ruzie. Verstijfd zaten ze in de huiskamer. Elk van hen ging anders om met de agressie van de buren. Zijn vrouw wilde in gesprek blijven. Zijn beide zoons trokken zich terug op hun telefoon. En hij? Hij wenste de buurman dood.

“Biertje?” verder lezen

Stel niet uit tot morgen

Hoe staat het in de tweede maand van het jaar met uw goede voornemens? Vergeten, kwijtgeraakt of bewust ter zijde geschoven? Mocht het goed gaan met uw voornemens dan hebt u vast een haalbaar doel gesteld dat u meer oplevert dan het u kost. Dat is fijn! Doelen halen geeft een goed gevoel en een goed gevoel vraagt om meer. Wanneer de goede voornemens alweer in de prullenbak liggen is het doel vast te ambitieus geweest en kostte het meer dan het opleverde. Dat geeft een slecht gevoel en dat wil niemand.

“Stel niet uit tot morgen” verder lezen

Schijn van tijd

Het is de schijn van alle tijd
te hebben wanneer we jong zijn
de toekomst is een woestijn
van loze anonimiteit

uren hangen dagen in de kroeg
zonder zorgen wordt verbeid
er is nog geen vergetelheid
het heden leeft genoeg

Tot het denken in ons knikt:
wie zijn wat waarvoor
omdat de tijd nu voelbaar tikt

vluchten we gehaast maar door
in snel beminnen met geveinsde taal
en versterven zo ons kort verhaal

Felroze

De arts waarschuwde me al. Toch schrik ik als ik haar zie. 

Ik zag haar huilen van het lachen toen ze van haar stoel viel nadat ze met mama de fles Licor 43 leeg had gedronken. Ik was erbij toen ze uit haar broek scheurde en boodschappen deed in paps veel te kleine wielerbroekje. Ze brulde als een leeuw toen Nederland Europees Kampioen voetbal werd. Mijn lieve, mooie, gekke tante Esmaralda. Nooit zag ik haar zo kwetsbaar.

“Felroze” verder lezen

Nekvelincident

De afgelopen weken is er veel teweeg gebracht in de media vanwege de schorsing van de onderwijsassistent op het Kennemer College. ‘Ze moeten die man het gesprek laten aangaan met de leerling, zijn ouders en de directeur’, is mijn eerste reactie. Mijn partner reageert objectief en zegt: ‘Je weet niet wat er allemaal is gebeurd, ze schorsen niet zomaar’. 

“Nekvelincident” verder lezen

Zee

Het duurde even voor ik het door had. In zeemodus banjerde ik langs het strand: hoofd in de wind, zon op mijn lijf, voeten door de golven.

Maar de wind draaide mee met mijn muizenissen waardoor ze als een boemerang terugwaaiden mijn hoofd in.

De kwallen die mij kwelden,gooide ik ver in zee. De branding spoelde ze meteen weer terug voor mijn voeten.

Toen ik mijn horizon wilde verbreden, trok de hemel dicht. De mist boven zee was net zo ondoordringbaar als de mist in mijn hoofd.

Nee, de zee had haar dag niet vandaag.