Ten einde

De deadlines, de benodigde glazen inspirerende wijnen, de stimulerende koffies om er weer tegenaan te gaan met een verhaal. En waarom doeikditookweer zuchtgedachten. En dat je je dan weer helemaal verliest in wat je aan het doen bent. Die heerlijke flow van geslaagde zinnen en vondsten. En soms ook niet, maar dat is meer zichtbaar bij de andere schrijvers van dit collectief. En het jammer te vinden dat het verhaal weer af is want je piekmoment voorbij. Wachten op je beurt voor een nieuw te produceren kunstwerkje. Dat alles stopt, want aan mij de twijfelloze eer om dit, verhaal nr. 500 en het laatste reguliere 500 magazine proza, te dichten. 

“Ten einde” verder lezen

Sil’te golven

In de kamer was het zoals altijd gezellig druk en rommelig. Het rook wat zurig, naar te lang op het warmhoudplaatje staande koffie. Ook de alom aanwezige zilte geur van langzaam gedroogde kleren stelde hem gerust. Hij hoorde bekende stemmen, maar kon ze niet zo goed verstaan. Was hij even weggedommeld? Had hij wat gemist? Waarom lag hij op zijn rug met het dekentje van Lobke over hem heen? Hij plukte aan het dekentje. Schrok. Wat moest hij met het dekentje? Zo had hun dochtertje het toch veel te koud?

“Sil’te golven” verder lezen

Vrij

Gulzig likken de vlammen aan de kurkdroge bomen. Eén onooglijke genster zette hun bast in lichterlaaie, meer was niet nodig voor deze ramp die alles vernielt op haar pad. De vlammen zijn overal, ik probeer te vluchten, de hitte haalt me in. Mijn huid verschroeit, mijn hoofd barst als mijn vel loslaat en ik onderuitzak in de verzengende vlammenzee. Mijn ogen vallen dicht, maar mijn geest wil nog niet gaan. Ik schrik op, een zachte stem houdt mij hier. Een stem die ik nooit eerder hoorde, toch klinkt ze bekend, alsof ze er altijd al was. De woorden priemen in mijn geest, pijn zindert in elk woord dat binnendringt in mijn oververhitte hoofd.

“Vrij” verder lezen

Liefde

Wanneer ik jou niet meer voelen kan
Mag ik je dan  herkennen in de vogels
die dansen
Mag ik jou herkennen in het ritme van de dag

Wanneer ik jou niet meer horen kan
Mag ik je dan herkennen in het lied
dat de wind zingt
Mag ik jouw stem herkennen in haar gefluister

Wanneer ik jou niet meer zien kan 
Mag ik je dan herkennen in jouw schilderijen
Mag ik je herkennen in de kleuren die mij raken

Wanneer ik jou niet meer ontmoeten kan
Mag ik je dan herkennen in de bloemen in bloei
Mag ik jouw vrolijkheid herkennen in een prachtig veldboeket 

Wanneer ik jou niet meer omarmen kan 
Mag ik je dan herkennen in de zon , wanneer zij schijnen zal
Mag ik jouw warmte herkennen in al haar stralen
Mag ik jouw hartelijkheid herkennen in dat ene handgebaar

Wanneer ik jou niet meer steunen kan
Mag ik je dan herkennen , wanneer ik paarden hoeven hoor
Mag ik hierin jouw kracht herkennen 

Mag ik jou herkennen als een liefdevolle ziel, wanneer ik nog eenmaal in jouw ogen kijk

Met heel mijn wezen zal ik jou herkennen

High trust

De verklikker van de winkeldeur rinkelde. Zuchtend stond hij op en liep naar de ruime winkel voor in het pand. In de winkel zelf stond niet veel. Een vitrine met wat virusprogramma’s van McAfee en Norton en dat was het eigenlijk wel. Een vrouwelijk klant keek hem verhit aan.

“High trust” verder lezen

Kunstenaar

Vandaag doet mijn kwast niet wat ik wil. De vermiljoen die wat kleur moet geven op haar wangen ziet er clownesk uit. Het past niet, alles aan haar is anders. Maar zijn dat niet alle vrouwen die hier mijn atelier betreden. Het zijn mijn godinnen, en ik wil ze allemaal bezitten, in verf en in het vleselijke. Dat eerste valt soms niet mee, maar als dat lukt vloeit dat tweede er meestal vanzelf uit.

“Kunstenaar” verder lezen

Hengelsport

“Ik doe aan Hengelsport”, zei de man die de auto naast de mijne opende. Ik vond dat een totaal onnodige opmerking. Ik geloof dat het in- of uitladen van je auto geen sociale bezigheid is. De kans dat wij elkaar na dit moment ooit nog zouden treffen was nihil. Ik was daarom ook totaal niet geïnteresseerd in deze visvanger, of hengelsporter zoals de man zichzelf voorstelde.

“Hengelsport” verder lezen

Een man van zestig

Een man van zestig wil ook wel eens een groen ideetje uitvoeren. Zo ben ik begonnen aan het tuinieren. Een lichtelijk overschat tijdverdrijf overigens. Huisje op een complex en gaan. Om me heen vrijwel uitsluitend andere schoffelende oudere heren. Dames doen niet mee aan deze uitputtende levensstijl. Jongeren ook niet behalve dan dat ze met kleine kinderen op bezoek komen bij opa en oma en dat de kleinkinderen dan de appeltjes mogen plukken, een karweitje krijgen dat ze niet uitvoeren of in de sloot vallen. Doordeweeks is er niemand. Ik vind dat goed. Doordeweeks ben ik de keizer van het park. Op mijn leeftijd toch nog ffe zo’n mooie mijlpaal.

“Een man van zestig” verder lezen

Reizen

De lockdowns, het thuiswerken. De wereld wordt steeds kleiner. En de behoefte om de wijde wereld in te reizen steeds groter. Het heerlijkste van reizen is om nieuwe indrukken op te doen, nieuwe geuren, kleuren en geluiden. En nieuwe mensen te ontmoeten. Verhalen te horen en weer nieuwe verhalen te kunnen vertellen.

“Reizen” verder lezen