Geen weg terug

Hij kuste haar zachtjes in haar nek terwijl zij de picknick-spullen uit de auto pakte. ‘Wat heb ik dit gemist,’ verzuchtte hij. ‘Laat me eerst dit even doen,’ antwoordde ze.
Ze hadden maanden thuis gezeten in hun tweekamerappartement dat fungeerde als woonhuis, kantoor, sportschool en slaapkamer. Niet als liefdesnestje, daarvoor was hun huis al snel te klein geworden. Nu waren ze voor het eerst weer eens op pad. Hij had het met grote hanenpoten op de jaarkalender in keuken gezet: ROADTRIP. Nu was dat een groot woord voor een reisje dat hun niet verder zou brengen dan Havelte, maar het voelde als een nieuw avontuur door een onbekend gebied. “Geen weg terug” verder lezen

Ongeduld

Zodra de naald het vinyl raakt, vuurt Ton Koopman zijn Barok Orkest op mij af om mij traditiegetrouw te laten genieten van het evangelie volgens Mattheus. Tevens traditioneel begin ik vol goede moed om na vijf minuten ongeduldig de naald met de hand op het inmiddels grijs gesleten stukje te zetten waar het “Erbarme Dich” begint. Ik kan gewoon niet wachten. Nooit gekund ook.  Altijd ongeduldig. “Ongeduld” verder lezen

Grens

We liggen dicht tegen elkaar aan. Buik tegen rug, bil tegen schaambeen, huid tegen huid. Ik sla mijn arm om zijn naakte lichaam. De koude grond wint langzaam van onze laatste lichaamswarmte. Stug gras kriebelt in mijn rug. Boven ons waait een wind gestuurd vanuit de steppe, die zijn snelheid opvoert nu hij de grasvlakte bereikt heeft. Metershoge grassprieten golven boven ons in symfonie. We zijn vergeten hoe lang we hier liggen. Ik duw mijn bovenbeen stevig in de dijen van mijn vriend: we mogen geen warmte verliezen. Zijn trage hartslag galmt door in mijn borstkas. Zou hij nog wakker zijn? “Grens” verder lezen

De tuimeling

De politicus zat in de fractiekamer en voelde het inwendige van zijn lijf drukken richting zijn anus. Angst was het. Alsof hij elk moment zijn broek zou bevuilen met zijn onvervulde ranzigheid. Hij rook intens de muffe geur van de oude kamer met zoveel geschiedenis, vol met ruzies, oplossingen, pizza geur, gepalaver, gelach, beslissingen en eindigende loopbanen. In die kamer zat hij nu naar het tv-scherm te kijken. Hij rook de geur vanwege zijn gevoel van ultra aanwezigheid. Door de opperste concentratie en afwachting voelde hij elke aanraking tussen zijn lijf, kleding en de oude stoel. Op de TV werd gepraat door altijd weer dezelfde journalisten met eeuwig hetzelfde slappe gezeik. “De tuimeling” verder lezen

Dat andere virus

‘Hey Evy, lang geleden. Hoe gaat het met jou?’ Spontaan steek ik mijn hand uit. Evy bewaart een veilige ruimte tussen ons, angst weerspiegelt in haar ogen. ‘Het is oké, ik ben gevaccineerd.’ De afstand in haar ogen wijkt geen duimbreed. ‘Ben je bang dat ik je alsnog zal besmetten? Corona is voorbij hoor. Al zes maanden nul besmettingen. Het is oké.’
‘Ik weet het …’ De afstand blijft bewaard. “Dat andere virus” verder lezen