Productief uitstelgedrag

Acht uur ‘s avonds, ik heb net mijn eten achter de kiezen. Uitgebreid gekookt, volgens het recept van Allerhande, ‘Mediterraans Pannetje’: witte bonen in tomatensaus, aangevuld met chorizo, wat kruiden die nog in mijn voorraadkast lagen en een Marokkaanse roerbakmix. De buurman at gezellig mee. Morgen tentamen. Met zijn goede gedrag biedt de buurman aan om te helpen met de afwas. Ik sluit mijn bluetooth boxje aan op mijn telefoon om naar mijn eerder samengestelde afspeellijst op Spotify te luisteren. Het is half negen.

“Productief uitstelgedrag” verder lezen
Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!

Het Einstein-schaap

Hij trapte stevig door. Met zijn handschoenen aan was het moeilijk om de versnelling te bedienen. Hij rilde toen de ijzige wind via het kuiltje van zijn nek zich in zijn jas een weg naar binnen baande. Doortrappen maar. Toen hij van huis ging leek het weer nog zo aardig. De vogels vlogen in het zonnetje af en aan om van de pindasnoeren en mezenbollen te eten. Om beurten door merels, eksters en koolmeesjes. Het leek helemaal niet op survival of the fittest. De grote vogels pikten de vetbollen stuk, de kleintjes scharrelden op de grond. Ieder deed waar ie goed in was. En zo deelden ze de lekkernijen en kreeg ieder zijn deel. “Het Einstein-schaap” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!

Naar het Oosten!

“Met z’n allen een poosje een verzorgpony hebben en dat zij hem dan houdt. Zo voelt het toch een beetje”, verzucht Paulette. Marianne legt haar hand over die van haar vriendin, droog en eeltig is hij. Paulette vecht tegen de aandrang haar hand weg te trekken. Marianne. Altijd klaar voor de ander, altijd voorbereid. Voor ze op de fiets springt naar de Albert Heijn zorgt ze dat ze een schone onderbroek aan heeft, want je weet maar nooit of je opeens in het ziekenhuis belandt. “Zij heeft hem dus”, zegt Marianne bijtend op haar onderlip.” Ongelooflijk dat hij nou juist met háár is meegegaan. Het lijkt me geen feest om naar die gele tanden te moeten kijken, net als je aan de lasagne zit. Dat die sukkel van een Henk dáár dan ook nog een foto van maakt en op Facebook zet. En daarbij: “I will never let you go, Achmed heeft rust nodig en meer van dat soort kwatsch.” “Naar het Oosten!” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!

Kleine jongen

Het Nederlandstalige levenslied is niet zo aan me besteed. Ik was te vaak op feesten waar aangeschoten mannen ‘ Ze gelooft in mij’ voor hun vrouw aanhieven in de hoop dat ze die nacht niet op de logeerkamer hoefden te slapen. Er is echter één uitzondering en dat is het liedje ‘Kleine Jongen’ van André Hazes. Ik kan er niet naar luisteren zonder tranen in mijn ogen te krijgen.

“Kleine jongen” verder lezen
Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!

Het slijk der aarde

Kuifje in de modder! Ja, dat was hij. In de Haarlemmermeerse Mudrace. Rennen door de, inderdaad ja, modder. Vrijwillig. En barricades onderweg nemen. Een soort stormbaan van 12 km. In de warme zomer ‘ja’ tegen gezegd. Maar nu was het maart met een koude staart.
Teamspirit. Samen. Dat idee. Alléén kon je niet over de barricades heen. Modder padvinders. Ach vriend B. Hij begon goedlachs. Toen nog wel. In het team ook een hyper sportjongen. Hinderlijk fit en welgemoed.
Startvak. Afschieten. Go. Hooibaaltje, nog één, is dat alles? Zonnetje. No problem. Alles onder controle. Glorie en onoverwinnelijkheid wachtten. Piece of a moddercake. “Het slijk der aarde” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!

Werk & geluk

‘s Ochtends, op het perron, turen de meeste wachtenden naar het scherm van hun telefoon. Het ziet er wat wonderlijk uit. Niet alleen omdat ik mijn telefoon in mijn tas laat, maar ook omdat ik er mijn van huis meegebrachte Volkskrant uithaal, hoor ik bij een zeer kleine minderheid. Ik lees dus liever de krant dan mijn telefoon.
Uit de krant, in dit geval een in de coupé aangetroffen restje Financieel Dagblad, weet ik dat de meeste telefoontuurders hun ongeluk tegemoet gaan. Ze gaan namelijk naar hun werk. Of naar school. “Werk & geluk” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!

Eenzaam

Mevrouw komt voor een intakegesprek en steekt meteen van wal. Haar man is drie maanden geleden overleden. Ze slaapt slecht, voelt zich boos en alleen. De huisarts heeft haar verwezen. ‘Ik weet niet of dit iets voor mij is’.
Ik probeer structuur in het gesprek te krijgen en duidelijk te krijgen wat haar hulpvraag is en hoop dat het voor haar ook verhelderend werkt.
Haar man is overleden na een lange ziekteperiode, aanvankelijk alleen lichamelijk, maar later ook mentaal. Mevrouw wilde zelf voor haar man zorgen. Ze kon hem niet meer alleen laten. De boodschappen en medicijnen liet ze bezorgen. Buren vroegen bij een praatje of ze wat voor hen konden doen, maar dat was niet nodig. “Eenzaam” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!

“Bid voor mij”

Soms heb je ontmoetingen die bij je blijven. Voor mij was dat de ontmoeting met een Syrische aartsbisschop die heel even in Nederland was. Hij vertelde over zijn land, over de weeskinderen, de ouderen, de ijskoude winter, het gebrek aan brandstof, schoon water en eten, de ontvoeringen en natuurlijk de vluchtelingen die tot in zijn werkkamer bivakkeerden. Dat hij bijna dagelijks ook zelf gevaar liep bij zijn pogingen de mensen om hem heen te steunen, dat wuifde hij weg. De raket bijvoorbeeld die vlak achter zijn auto ontplofte? “Ach, het was goed afgelopen…” ““Bid voor mij”” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!

Liefde

De Liefde met de grote ‘L’ had me al jong te pakken. Een heerlijk gevoel van een soort opwinding vermengd met blind vertrouwen dat het goed zat. Een sensatie die zich niet éénmaal, maar gelukkig heel vaak liet voelen. Telkens als ik prachtige schoenen zag, openbaarde deze Liefde zich. “Liefde” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!