Aardbevingen wennen nooit

Na een prachtige fietstocht door de rijstvelden van Lombok, lunchen we in een restaurant in Mataram, de hoofdstad van Lombok. Plotseling trilt de vloer, klinkt diep gegrom uit de aarde en golft het plafond. Mitrailleurschoten knallen op de luifel van golfplaten voor het restaurant. De aardbeving, 6.2 op de schaal van Richter, neemt geen aanloopje, maar beukt er meteen vol in. Mijn man, vier kinderen, de chauffeur en ik moeten rennen voor ons leven. “Aardbevingen wennen nooit” verder lezen

Naar het Oosten!

“Met z’n allen een poosje een verzorgpony hebben en dat zij hem dan houdt. Zo voelt het toch een beetje”, verzucht Paulette. Marianne legt haar hand over die van haar vriendin, droog en eeltig is hij. Paulette vecht tegen de aandrang haar hand weg te trekken. Marianne. Altijd klaar voor de ander, altijd voorbereid. Voor ze op de fiets springt naar de Albert Heijn zorgt ze dat ze een schone onderbroek aan heeft, want je weet maar nooit of je opeens in het ziekenhuis belandt. “Zij heeft hem dus”, zegt Marianne bijtend op haar onderlip.” Ongelooflijk dat hij nou juist met háár is meegegaan. Het lijkt me geen feest om naar die gele tanden te moeten kijken, net als je aan de lasagne zit. Dat die sukkel van een Henk dáár dan ook nog een foto van maakt en op Facebook zet. En daarbij: “I will never let you go, Achmed heeft rust nodig en meer van dat soort kwatsch.” “Naar het Oosten!” verder lezen