De ideale hangplek

Judith! Ze herkende de brandweersirene-achtige manier van aanbellen van haar zus uit duizenden. Wat zou er nu weer zijn? Met rode kop en out-of-bed-look haren struikelde ze, Doedelmans achter zich aansleurend, de hal in. “Koffie?” “Ja, lekker! Nee, doe toch maar niet, geen tijd. Ach, waarom ook niet”, zei ze terwijl ze op de bank plofte. “Af, Doedelmans, af! Ooh, sorry, nu zit jouw nieuwe bank onder de haren.” “De ideale hangplek” verder lezen

Nu de vrouwen…

Hallo Margot,
Morgen is inmiddels al weer vandaag. De vrachtbus is onderweg. Ze hebben zelfs al een kale ETA afgegeven. En een behaarde. De sfeer zit er blijkbaar nog steeds goed in. Met zo’n bus en die malle Fransen op de weg, die zelfs in de EK-periode OV- en luchtvaartstakingen een goed idee vinden, voelt het nog een klein beetje als balanceren op het landingsgestel van de Chessna. Ik zal blij zijn als die van mannelijk zweet doordrenkte wastas hier op de mat ploft. Met moeie, maar blije man erbij natuurlijk. ETA zal wel bijgesteld worden, deden ze tenslotte op de Mt Ventoux ook. Eerst nog even koffiedrinken…het moet wel leuk blijven.
“Nu de vrouwen…” verder lezen

Onderweg

Lieve Margot,

Heb ik dat?
Liggen we 1200 km bij elkaar vandaan in bed, word ik op zijn opsta tijd spontaan wakker van die lieve vent. Synchronicity. Zelfs spierkrampen in mijn benen. Je kunt het ook overdrijven. Zal in werkelijkheid wel van de bootcamp beulles van de sportschool zijn.
“Onderweg” verder lezen

La Dolce Vita

De koffie was alweer koud geworden. Ze kon net zo goed meteen even de laatste dingetjes in de keuken opruimen. ‘Nee, hè!’ de vaatwasser was weer eens niet uitgeruimd. ‘Ik doe het straks…’ altijd weer hetzelfde liedje. De was, de strijk, de boodschappen, het schoonmaken, koken en altijd weer troep die lag te slingeren. Niet dat haar man en schatjes niets deden, maar tja. Ze trok het zelf naar zich toe: Naast ‘Hoofd Huishoudelijke Dienst’ was ze thuis ook nog eens ‘Agenda Manager’ en ‘Chief Social Interaction’. En dat naast een volle baan. Leuk werk hoor, dat wel hoor maar toch. Ze was alles en iedereen gewoon even zat. Gelukkig ging ze morgen met een vriendin een lang weekeind weg. Die was er ook wel aan toe. Zelfde verhaal eigenlijk. Niets te klagen en toch niet jubelend door de week dansend.

“La Dolce Vita” verder lezen

Het Einstein-schaap

Hij trapte stevig door. Met zijn handschoenen aan was het moeilijk om de versnelling te bedienen. Hij rilde toen de ijzige wind via het kuiltje van zijn nek zich in zijn jas een weg naar binnen baande. Doortrappen maar. Toen hij van huis ging leek het weer nog zo aardig. De vogels vlogen in het zonnetje af en aan om van de pindasnoeren en mezenbollen te eten. Om beurten door merels, eksters en koolmeesjes. Het leek helemaal niet op survival of the fittest. De grote vogels pikten de vetbollen stuk, de kleintjes scharrelden op de grond. Ieder deed waar ie goed in was. En zo deelden ze de lekkernijen en kreeg ieder zijn deel. “Het Einstein-schaap” verder lezen

Liefde

De Liefde met de grote ‘L’ had me al jong te pakken. Een heerlijk gevoel van een soort opwinding vermengd met blind vertrouwen dat het goed zat. Een sensatie die zich niet éénmaal, maar gelukkig heel vaak liet voelen. Telkens als ik prachtige schoenen zag, openbaarde deze Liefde zich. “Liefde” verder lezen