Popcorn & Brownies

Om 03.00 ging de telefoon, de vaste lijn. De afgelopen jaren waren die nachtelijke telefoontjes steeds de gevreesde belletjes geweest dat de dood toch altijd sneller kwam dan gehoopt. Eén keer was het een Nigeriaanse Microsoft medewerker, die na mijn tirade zeker een carriereswitch heeft overwogen. Ik griste mijn bril tussen de rommel op mijn nachtkastje vandaan en liep in het donker naar de telefoon. Mijn man draaide zich om, kwam even overeind en snurkte daarna, iets harder, weer verder. Het was mijn zoon, die er volstrekt van uitging dat ook wij voor de tv zaten. Met American size popcorn, hamburgers en brownies vierde hij bij mijn zwager de verkiezingsnacht. Maar het feest begon toen al een penetrant aangebrand luchtje te krijgen. ‘Het is niet te geloven! Dat geloof je toch niet?!’ was het enige dat hij zei. Vanaf dat moment zat, lag en hing ik onder een te klein en te dun fleecedekentje op de bank, doorlopend append met mijn zoon. Af en toe stond ik op om de verwarming nog wat hoger te zetten om de kou die uit de tv kwam te compenseren. Op het moment dat Florida rood kleurde klonterde de brownies en hamburgers zich tot een grote harde bal samen in mijn maag. In verbijstering maakte ik rond half 7 de rest van het gezin wakker. ‘Het is niet te geloven’ was het enige dat ik kon uitbrengen.

Vervreemding

Naast me dreef een vrouw in een XXL lila badpak. Ze klemde zich vast aan een matching foam-slang en alles drilde en lilde op de golven op en neer. Eigenlijk was ze hier helemaal geen opvallende verschijning. Volop knalrood verbrande Engelse bierbuiken. Meer tattoos dan ons onvolprezen Nederlands elftal. Jerommekes van 60-plus in zwarte string zwembroek. Russische soldaten op verlof, met kortgeschoren koppen. Hun hard pratende, te geblondeerde kindvrouwtjes, waarmee ze geen woord wisselden. Hun schoonmoeders in enorme zwarte badkostuums met pijpjes. En een keurige lelieblanke Engelse dame die met een rieten Harry Potter-zonnehoed rondzwom. Een gewone zonvakantie leek het niet te worden. “Vervreemding” verder lezen

De ideale hangplek

Judith! Ze herkende de brandweersirene-achtige manier van aanbellen van haar zus uit duizenden. Wat zou er nu weer zijn? Met rode kop en out-of-bed-look haren struikelde ze, Doedelmans achter zich aansleurend, de hal in. “Koffie?” “Ja, lekker! Nee, doe toch maar niet, geen tijd. Ach, waarom ook niet”, zei ze terwijl ze op de bank plofte. “Af, Doedelmans, af! Ooh, sorry, nu zit jouw nieuwe bank onder de haren.” “De ideale hangplek” verder lezen

Nu de vrouwen…

Hallo Margot,
Morgen is inmiddels al weer vandaag. De vrachtbus is onderweg. Ze hebben zelfs al een kale ETA afgegeven. En een behaarde. De sfeer zit er blijkbaar nog steeds goed in. Met zo’n bus en die malle Fransen op de weg, die zelfs in de EK-periode OV- en luchtvaartstakingen een goed idee vinden, voelt het nog een klein beetje als balanceren op het landingsgestel van de Chessna. Ik zal blij zijn als die van mannelijk zweet doordrenkte wastas hier op de mat ploft. Met moeie, maar blije man erbij natuurlijk. ETA zal wel bijgesteld worden, deden ze tenslotte op de Mt Ventoux ook. Eerst nog even koffiedrinken…het moet wel leuk blijven.
“Nu de vrouwen…” verder lezen

Onderweg

Lieve Margot,

Heb ik dat?
Liggen we 1200 km bij elkaar vandaan in bed, word ik op zijn opsta tijd spontaan wakker van die lieve vent. Synchronicity. Zelfs spierkrampen in mijn benen. Je kunt het ook overdrijven. Zal in werkelijkheid wel van de bootcamp beulles van de sportschool zijn.
“Onderweg” verder lezen

La Dolce Vita

De koffie was alweer koud geworden. Ze kon net zo goed meteen even de laatste dingetjes in de keuken opruimen. ‘Nee, hè!’ de vaatwasser was weer eens niet uitgeruimd. ‘Ik doe het straks…’ altijd weer hetzelfde liedje. De was, de strijk, de boodschappen, het schoonmaken, koken en altijd weer troep die lag te slingeren. Niet dat haar man en schatjes niets deden, maar tja. Ze trok het zelf naar zich toe: Naast ‘Hoofd Huishoudelijke Dienst’ was ze thuis ook nog eens ‘Agenda Manager’ en ‘Chief Social Interaction’. En dat naast een volle baan. Leuk werk hoor, dat wel hoor maar toch. Ze was alles en iedereen gewoon even zat. Gelukkig ging ze morgen met een vriendin een lang weekeind weg. Die was er ook wel aan toe. Zelfde verhaal eigenlijk. Niets te klagen en toch niet jubelend door de week dansend.

“La Dolce Vita” verder lezen

Het Einstein-schaap

Hij trapte stevig door. Met zijn handschoenen aan was het moeilijk om de versnelling te bedienen. Hij rilde toen de ijzige wind via het kuiltje van zijn nek zich in zijn jas een weg naar binnen baande. Doortrappen maar. Toen hij van huis ging leek het weer nog zo aardig. De vogels vlogen in het zonnetje af en aan om van de pindasnoeren en mezenbollen te eten. Om beurten door merels, eksters en koolmeesjes. Het leek helemaal niet op survival of the fittest. De grote vogels pikten de vetbollen stuk, de kleintjes scharrelden op de grond. Ieder deed waar ie goed in was. En zo deelden ze de lekkernijen en kreeg ieder zijn deel. “Het Einstein-schaap” verder lezen

Liefde

De Liefde met de grote ‘L’ had me al jong te pakken. Een heerlijk gevoel van een soort opwinding vermengd met blind vertrouwen dat het goed zat. Een sensatie die zich niet éénmaal, maar gelukkig heel vaak liet voelen. Telkens als ik prachtige schoenen zag, openbaarde deze Liefde zich. “Liefde” verder lezen