Alles wordt beter, toch?

Blue Monday schijnt de meest deprimerende, verdrietige, weemoedige dag van het jaar te zijn. De dure maar gezellige feestdagen zijn voorbij. Het januarisalaris nog niet uitbetaald. De lente nog ver weg. Het optimisme over jouw goede voornemens overigens ook. Je bent al weer één of meer keren niet naar de sportschool gegaan, toch weer overgewerkt, uitgevallen tegen één van jouw geliefden. En ook die feestdagenkilo’s willen maar geen afscheid van je nemen. “Alles wordt beter, toch?” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Gezellige Kerst

Tijdens de kerstborrel besprak ik met een aantal collega’s hun kerstplannen. Iedereen had plannen. De meeste hadden gezellig iets met familie afgesproken, anderen gingen gezellig met z’n tweetjes uit eten. De manier waarop ze ‘gezellig’ uitspraken maakte mij nieuwsgierig. Gezellig? Was het bij hen wel zo gezellig? Of hadden ze soms last van kerststress? Dat werd in alle toonaarden ontkend.  “Gezellige Kerst” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Vriendelijke mensen

Lissabon met mijn oudste vriendin, het was er dan eindelijk toch van gekomen. Eigenlijk komt zo’n tripje natuurlijk nooit echt uit. Te koud in het vroege voorjaar, te nat in de late herfst. En de zomermaanden vallen natuurlijk ook eigenlijk af, want dan wil je toch iets met de familie doen. En er moet ook nog wat gewerkt worden. Met wisselende roosters. En o, ja rond examens en toetsweken van de kids is het toch wel de bedoeling dat je er bent. Niet dat je ‘iets’ voor ze mag doen, maar er niet zijn is dus echt niet ok.

Afijn, redelijk hyper, met een rolkoffertje waarvan de rits op springen stond werden we door onze liefhebbende echtgenoten afgezet bij Schiphol. We troffen elkaar bij het meeting point, tenminste uiteindelijk wel. Het was meteen weer top. Ook al zagen we elkaar soms maanden niet, zodra we bij elkaar waren was het goed. Al kwebbelend dronken we onze eerste van vele koffies.

Toen we in het centrum van Lissabon vanuit de metro weer bovengronds kwamen schemerde het al. Vriendelijke voorbijgangers wezen ons de straat van ons pension. Het bleken Spaanse toeristen te zijn. Geen wonder dat ze ons hadden begrepen in ons beste SpaFraEngels. Er stond een typisch Lissabon’s geel trammetje. Over de steile straatjes kropen die met veel geratel omhoog. Halverwege het steile straatje was ons pension, lopen dus. Wonderbaarlijk hoe zwaar zo’n klein koffertje op zo’n moment is. Wat had je nodig voor een paar dagen?
Twee jonge mannen liepen ons achterop. Aanzienlijk minder puffend dan wij, en hielpen ons met de koffertjes. Aardige jongens, grijze-haren-service lachten we elkaar toe. Het pension was super leuk, met bont gekleurde muren en mooie tegelwanden. Ineens ontdekten we dat mijn vriendin was gerold. We holden naar buiten en zagen haar portemonnee liggen. Toch uit de tas gevallen misschien. Alles zat er nog in. Alles, behalve het geld. Geen aardige jongens dus. Helaas. Jammer ook want we hadden grootse plannen om in die paar dagen maximaal te spenderen. Vanaf dat moment hadden we een missie. Het verloren gegane geld terugverdienen.

We hadden gelukkig al een Lisbon card gekocht. Zo eentje waarmee je gratis met het OV kunt reizen en bij allerlei attracties gratis of met korting naar binnen kunt. Om de kaart ‘er uit te krijgen’ gingen we op en neer en nog eens extra heen en weer met het gele trammetje bij ons in de straat. Per enkele reis €3,40 dus dat liep al lekker op. Elk museum liepen we in en soms ook direct weer uit. Wel even de entree afgeboekt op ons Lisboncard-budget; gratis is niet duur. Toen we in de tram een man zo’n 17 minuten zagen klooien met het kopen van een kaartje besloten we dat de Lisboncard qua voorkomen van vakantiestress sowieso er een goede deal was. Daarna hoefden we niet meer op en neer met het gele trammetje. De Lisboncard was afgeschreven.

Bij ons vaste bakkertje kregen we gratis een heerlijk cakeje; moesten we proeven. Het cakeje was hemels. Op onze laatste dag gingen we lunchen; goedkoop natuurlijk. Ook al hadden we de verloren cash al lang gecompenseerd. Het restaurantje leek vol, maar de ober wenkt ons naar binnen. Om de hoek bleek nog een enorme ruimte te zijn. Vol met 75+ers, mannen vooral. Ze keken op en glunderden. Zonder echt iets te bestellen verschenen de heerlijkste gerechten op onze tafel. Het bleek dat er twee mannen hun 85ste verjaardag vierden. En wij vierden mee. We dachten aan onze vaders en wensten dat zij met even veel joy de vivre, of hoe zeg je dat in het Portugees, of in het SpaFraEngels, hun 85ste verjaardag zouden mogen vieren. Toen we de rekening vroegen werd die door de jarigen weggewuifd. Gearmd en gelukkig liepen we het restaurant uit. We keken nog even om. Zonder iets te zeggen wisten we waar we ónze 85ste verjaardag samen zouden gaan vieren.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Popcorn & Brownies

Om 03.00 ging de telefoon, de vaste lijn. De afgelopen jaren waren die nachtelijke telefoontjes steeds de gevreesde belletjes geweest dat de dood toch altijd sneller kwam dan gehoopt. Eén keer was het een Nigeriaanse Microsoft medewerker, die na mijn tirade zeker een carrière-switch moet hebben overwogen. Ik griste mijn bril tussen de rommel op mijn nachtkastje vandaan en liep in het donker naar de telefoon. Mijn man draaide zich om, kwam even overeind en snurkte daarna, iets harder, weer verder.

Het was mijn zoon, die er volstrekt van uitging dat ook wij voor de tv zaten. Met American size popcorn, hamburgers en brownies vierde hij de verkiezingsnacht bij mijn zwager. Maar het feest begon toen al een penetrant aangebrand luchtje te krijgen. ‘Het is niet te geloven! Dat geloof je toch niet?’ was het enige dat hij zei.

Vanaf dat moment zat, lag en hing ik onder een te klein en te dun fleecedekentje op de bank, doorlopend append met mijn zoon. Af en toe stond ik op om de verwarming nog wat hoger te zetten om de kou die uit de tv kwam te compenseren. Op het moment dat Florida rood kleurde, klonterden de brownies en hamburgers zich tot een grote harde bal samen in mijn maag. Vol verbijstering maakte ik rond half 7 de rest van het gezin wakker. ‘Het is niet te geloven’ was het enige dat ik kon uitbrengen.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Vervreemding

Naast me dreef een vrouw in een XXL lila badpak. Ze klemde zich vast aan een matching foam-slang en alles drilde en lilde op de golven op en neer. Eigenlijk was ze hier helemaal geen opvallende verschijning. Volop knalrood verbrande Engelse bierbuiken. Meer tattoos dan ons onvolprezen Nederlands elftal. Jerommekes van 60-plus in zwarte string zwembroek. Russische soldaten op verlof, met kortgeschoren koppen. Hun hard pratende, te geblondeerde kindvrouwtjes, waarmee ze geen woord wisselden. Hun schoonmoeders in enorme zwarte badkostuums met pijpjes. En een keurige lelieblanke Engelse dame die met een rieten Harry Potter-zonnehoed rondzwom. Een gewone zonvakantie leek het niet te worden. “Vervreemding” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

De ideale hangplek

Judith! Ze herkende de brandweersirene-achtige manier van aanbellen van haar zus uit duizenden. Wat zou er nu weer zijn? Met rode kop en out-of-bed-look haren struikelde ze, Doedelmans achter zich aansleurend, de hal in. “Koffie?” “Ja, lekker! Nee, doe toch maar niet, geen tijd. Ach, waarom ook niet”, zei ze terwijl ze op de bank plofte. “Af, Doedelmans, af! Ooh, sorry, nu zit jouw nieuwe bank onder de haren.” “De ideale hangplek” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Nu de vrouwen…

Hallo Margot,
Morgen is inmiddels al weer vandaag. De vrachtbus is onderweg. Ze hebben zelfs al een kale ETA afgegeven. En een behaarde. De sfeer zit er blijkbaar nog steeds goed in. Met zo’n bus en die malle Fransen op de weg, die zelfs in de EK-periode OV- en luchtvaartstakingen een goed idee vinden, voelt het nog een klein beetje als balanceren op het landingsgestel van de Chessna. Ik zal blij zijn als die van mannelijk zweet doordrenkte wastas hier op de mat ploft. Met moeie, maar blije man erbij natuurlijk. ETA zal wel bijgesteld worden, deden ze tenslotte op de Mt Ventoux ook. Eerst nog even koffiedrinken…het moet wel leuk blijven.
“Nu de vrouwen…” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Onderweg

Lieve Margot,

Heb ik dat?
Liggen we 1200 km bij elkaar vandaan in bed, word ik op zijn opsta tijd spontaan wakker van die lieve vent. Synchronicity. Zelfs spierkrampen in mijn benen. Je kunt het ook overdrijven. Zal in werkelijkheid wel van de bootcamp beulles van de sportschool zijn.
“Onderweg” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

La Dolce Vita

De koffie was alweer koud geworden. Ze kon net zo goed meteen even de laatste dingetjes in de keuken opruimen. ‘Nee, hè!’ de vaatwasser was weer eens niet uitgeruimd. ‘Ik doe het straks…’ altijd weer hetzelfde liedje. De was, de strijk, de boodschappen, het schoonmaken, koken en altijd weer troep die lag te slingeren. Niet dat haar man en schatjes niets deden, maar tja. Ze trok het zelf naar zich toe: Naast ‘Hoofd Huishoudelijke Dienst’ was ze thuis ook nog eens ‘Agenda Manager’ en ‘Chief Social Interaction’. En dat naast een volle baan. Leuk werk hoor, dat wel hoor maar toch. Ze was alles en iedereen gewoon even zat. Gelukkig ging ze morgen met een vriendin een lang weekeind weg. Die was er ook wel aan toe. Zelfde verhaal eigenlijk. Niets te klagen en toch niet jubelend door de week dansend.

“La Dolce Vita” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Het Einstein-schaap

Hij trapte stevig door. Met zijn handschoenen aan was het moeilijk om de versnelling te bedienen. Hij rilde toen de ijzige wind via het kuiltje van zijn nek zich in zijn jas een weg naar binnen baande. Doortrappen maar. Toen hij van huis ging leek het weer nog zo aardig. De vogels vlogen in het zonnetje af en aan om van de pindasnoeren en mezenbollen te eten. Om beurten door merels, eksters en koolmeesjes. Het leek helemaal niet op survival of the fittest. De grote vogels pikten de vetbollen stuk, de kleintjes scharrelden op de grond. Ieder deed waar ie goed in was. En zo deelden ze de lekkernijen en kreeg ieder zijn deel. “Het Einstein-schaap” verder lezen

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error