Praatpaaloverdenkingen

Soms zie je iets pas als het bijna voorbij is. Dan ga je er eigenlijk pas goed op letten en ontdek je dingen die je natuurlijk al lang had kunnen zien, maar gewoon weg nooit hebt waargenomen.

Misschien een beetje cryptisch, maar geen zorgen hoor, dit wordt geen bijster filosofisch epistel. Het wordt gewoon een snel-weg-observatie. Het zit namelijk zo. Kort geleden kwam in het nieuws dat de praatpalen langs de weg weggehaald zouden gaan worden. Praatpalen? Ja die gele dingen langs de snelweg. Waarmee je ‘iemand’ kunt bereiken als je met pech langs de snelweg komt te staan. Hoe die dingen werken? Geen idee! Vanwege de mobiele telefoons die elke weggebruiker bij zich heeft worden de praatpalen nauwelijks meer gebruikt. Logisch dus dat die dingen weg kunnen. “Praatpaaloverdenkingen” verder lezen

Steeds vaker uitstekende koffie

Ha die Bert,

Wat een rottig begin van een te zonnig om te werken werkweek. Voordat ik jouw berichtje kreeg was ik ook van plan om met de trein te gaan vandaag. Maar de acties van boze NS medewerkers en jouw berichtje dreven mij weer de auto in. Zou het helpen? Actie voeren tegen de NS? Stel je voor dat alle oververhitte staande treinreizigers, die tijdens de spits tegen vol tarief en halve service reizen in actie zouden komen. Zou dat tot veranderingen bij de NS leiden? “Steeds vaker uitstekende koffie” verder lezen

Vier uw vierdagen

Vandaag viert mijn geweldige moeder haar 80ste verjaardag. Als je haar ziet zou je ook zo geloven dat ze 70 gaat worden. Toen ze rond de 30 was voelde ze zich een stuk minder fit en mopperde ze: ‘ik voel me 80, zie er uit als 60 en de 40 haal ik niet eens’. Maar hoe anders loopt het leven soms. Ze tennist nog steeds, zoals ze zelf zegt: ‘met veel enthousiasme en weinig techniek’. En van haar computer en foto-bewerking skills kan ik nog veel leren. Van andere dingen trouwens ook. Ze geniet van het leven.  Samen met mijn lieve vader, met wie ze lief en leed deelt vanaf dat ze vijftien was, heeft  ze Het Feest tot in detail voorbereid. ‘Vier uw vierdagen!’ ‘Kijk naar het mooie van het leven!’ dat houdt hen ook na een veelbewogen leven jong. “Vier uw vierdagen” verder lezen

Buffels en gazelles; Linda lijnt

Sommige dingen blijven echt hangen. Zo zie ik Linda zitten, bij Umberto Tan, terwijl ze zit te vertellen over dat ze gaat lijnen. Linda zit daar gewoon als Linda, the girl next door, de ideale schoondochter en o, ja ook één van de meest vermogende en meest beeldbepalende mediavrouwen van Nederland.

Vaag heb ik de herinnering dat we gelijktijdig op de VU rondliepen als student, zij rechten, ik psychologie. Dezelfde koffiecorner. Met overheerlijke, overvolle bekers warme chocolademelk met slagroom, die als je niet snel de slagroom eraf lepelde een chocolademelkoverstroming tot gevolg had. Maar misschien heb ik dat verkeerd onthouden. “Buffels en gazelles; Linda lijnt” verder lezen

Opgeruimd

Niet zo heel erg lang na kerst en oud en nieuw is er dat mooie moment dat het ’s avonds als ik de parkeergarage uit rij niet meer pikkedonker is. Vogels snappen als eerste dat het donkerste deel van het jaar voorbij is en beginnen dapper ’s ochtends vroeg te kwetteren. Pas weken later zie je in de reclamekrantjes dat de lente in aantocht is. Mensen zijn blijkbaar wat minder snel in het oppikken van dit soort zaken. “Opgeruimd” verder lezen

Alles wordt beter, toch?

Blue Monday schijnt de meest deprimerende, verdrietige, weemoedige dag van het jaar te zijn. De dure maar gezellige feestdagen zijn voorbij. Het januarisalaris nog niet uitbetaald. De lente nog ver weg. Het optimisme over jouw goede voornemens overigens ook. Je bent al weer één of meer keren niet naar de sportschool gegaan, toch weer overgewerkt, uitgevallen tegen één van jouw geliefden. En ook die feestdagenkilo’s willen maar geen afscheid van je nemen. “Alles wordt beter, toch?” verder lezen

Gezellige Kerst

Tijdens de kerstborrel besprak ik met een aantal collega’s hun kerstplannen. Iedereen had plannen. De meeste hadden gezellig iets met familie afgesproken, anderen gingen gezellig met z’n tweetjes uit eten. De manier waarop ze ‘gezellig’ uitspraken maakte mij nieuwsgierig. Gezellig? Was het bij hen wel zo gezellig? Of hadden ze soms last van kerststress? Dat werd in alle toonaarden ontkend.  “Gezellige Kerst” verder lezen

Vriendelijke mensen

Lissabon met mijn oudste vriendin, het was er dan eindelijk toch van gekomen. Eigenlijk komt zo’n tripje natuurlijk nooit echt uit. Te koud in het vroege voorjaar, te nat in de late herfst. En de zomermaanden vallen natuurlijk ook eigenlijk af, want dan wil je toch iets met de familie doen. En er moet ook nog wat gewerkt worden. Met wisselende roosters. En o, ja rond examens en toetsweken van de kids is het toch wel de bedoeling dat je er bent. Niet dat je ‘iets’ voor ze mag doen, maar er niet zijn is dus echt niet ok.

Afijn, redelijk hyper, met een rolkoffertje waarvan de rits op springen stond werden we door onze liefhebbende echtgenoten afgezet bij Schiphol. We troffen elkaar bij het meeting point, tenminste uiteindelijk wel. Het was meteen weer top. Ook al zagen we elkaar soms maanden niet, zodra we bij elkaar waren was het goed. Al kwebbelend dronken we onze eerste van vele koffies.

Toen we in het centrum van Lissabon vanuit de metro weer bovengronds kwamen schemerde het al. Vriendelijke voorbijgangers wezen ons de straat van ons pension. Het bleken Spaanse toeristen te zijn. Geen wonder dat ze ons hadden begrepen in ons beste SpaFraEngels. Er stond een typisch Lissabon’s geel trammetje. Over de steile straatjes kropen die met veel geratel omhoog. Halverwege het steile straatje was ons pension, lopen dus. Wonderbaarlijk hoe zwaar zo’n klein koffertje op zo’n moment is. Wat had je nodig voor een paar dagen?
Twee jonge mannen liepen ons achterop. Aanzienlijk minder puffend dan wij, en hielpen ons met de koffertjes. Aardige jongens, grijze-haren-service lachten we elkaar toe. Het pension was super leuk, met bont gekleurde muren en mooie tegelwanden. Ineens ontdekten we dat mijn vriendin was gerold. We holden naar buiten en zagen haar portemonnee liggen. Toch uit de tas gevallen misschien. Alles zat er nog in. Alles, behalve het geld. Geen aardige jongens dus. Helaas. Jammer ook want we hadden grootse plannen om in die paar dagen maximaal te spenderen. Vanaf dat moment hadden we een missie. Het verloren gegane geld terugverdienen.

We hadden gelukkig al een Lisbon card gekocht. Zo eentje waarmee je gratis met het OV kunt reizen en bij allerlei attracties gratis of met korting naar binnen kunt. Om de kaart ‘er uit te krijgen’ gingen we op en neer en nog eens extra heen en weer met het gele trammetje bij ons in de straat. Per enkele reis €3,40 dus dat liep al lekker op. Elk museum liepen we in en soms ook direct weer uit. Wel even de entree afgeboekt op ons Lisboncard-budget; gratis is niet duur. Toen we in de tram een man zo’n 17 minuten zagen klooien met het kopen van een kaartje besloten we dat de Lisboncard qua voorkomen van vakantiestress sowieso er een goede deal was. Daarna hoefden we niet meer op en neer met het gele trammetje. De Lisboncard was afgeschreven.

Bij ons vaste bakkertje kregen we gratis een heerlijk cakeje; moesten we proeven. Het cakeje was hemels. Op onze laatste dag gingen we lunchen; goedkoop natuurlijk. Ook al hadden we de verloren cash al lang gecompenseerd. Het restaurantje leek vol, maar de ober wenkt ons naar binnen. Om de hoek bleek nog een enorme ruimte te zijn. Vol met 75+ers, mannen vooral. Ze keken op en glunderden. Zonder echt iets te bestellen verschenen de heerlijkste gerechten op onze tafel. Het bleek dat er twee mannen hun 85ste verjaardag vierden. En wij vierden mee. We dachten aan onze vaders en wensten dat zij met even veel joy de vivre, of hoe zeg je dat in het Portugees, of in het SpaFraEngels, hun 85ste verjaardag zouden mogen vieren. Toen we de rekening vroegen werd die door de jarigen weggewuifd. Gearmd en gelukkig liepen we het restaurant uit. We keken nog even om. Zonder iets te zeggen wisten we waar we ónze 85ste verjaardag samen zouden gaan vieren.

Popcorn & Brownies

Om 03.00 ging de telefoon, de vaste lijn. De afgelopen jaren waren die nachtelijke telefoontjes steeds de gevreesde belletjes geweest dat de dood toch altijd sneller kwam dan gehoopt. Eén keer was het een Nigeriaanse Microsoft medewerker, die na mijn tirade zeker een carriereswitch heeft overwogen. Ik griste mijn bril tussen de rommel op mijn nachtkastje vandaan en liep in het donker naar de telefoon. Mijn man draaide zich om, kwam even overeind en snurkte daarna, iets harder, weer verder. Het was mijn zoon, die er volstrekt van uitging dat ook wij voor de tv zaten. Met American size popcorn, hamburgers en brownies vierde hij bij mijn zwager de verkiezingsnacht. Maar het feest begon toen al een penetrant aangebrand luchtje te krijgen. ‘Het is niet te geloven! Dat geloof je toch niet?!’ was het enige dat hij zei. Vanaf dat moment zat, lag en hing ik onder een te klein en te dun fleecedekentje op de bank, doorlopend append met mijn zoon. Af en toe stond ik op om de verwarming nog wat hoger te zetten om de kou die uit de tv kwam te compenseren. Op het moment dat Florida rood kleurde klonterde de brownies en hamburgers zich tot een grote harde bal samen in mijn maag. In verbijstering maakte ik rond half 7 de rest van het gezin wakker. ‘Het is niet te geloven’ was het enige dat ik kon uitbrengen.

Vervreemding

Naast me dreef een vrouw in een XXL lila badpak. Ze klemde zich vast aan een matching foam-slang en alles drilde en lilde op de golven op en neer. Eigenlijk was ze hier helemaal geen opvallende verschijning. Volop knalrood verbrande Engelse bierbuiken. Meer tattoos dan ons onvolprezen Nederlands elftal. Jerommekes van 60-plus in zwarte string zwembroek. Russische soldaten op verlof, met kortgeschoren koppen. Hun hard pratende, te geblondeerde kindvrouwtjes, waarmee ze geen woord wisselden. Hun schoonmoeders in enorme zwarte badkostuums met pijpjes. En een keurige lelieblanke Engelse dame die met een rieten Harry Potter-zonnehoed rondzwom. Een gewone zonvakantie leek het niet te worden. “Vervreemding” verder lezen