De nacht

Als het een foto was geweest waren er drie beelden die de aandacht hadden getrokken.
De oude man in de witte djellaba met dito haar die schuin vooroverleunend op zijn stok midden op de rechter rijbaan stond.
De man die wijdbeens op zijn brommer zat. Het jongetje dat tegen zijn buik leunde terwijl hij glimlachend schuin omhoog naar de man keek. Het een paar jaar oudere meisje vlak bij de brommer met twee kleine ijsjes in haar hand.
Aan de overkant van de straat twee vrouwen. De een in een zwarte djelabba. De andere in een opvallend kort rokje, een vormeloos leren jack en waarschijnlijk sexy bedoelde, maar eigenlijk nogal plompe laarsjes, die haar in vleeskleurige panty gestoken benen niets extra’s gaven.

“De nacht” verder lezen

Het koor

Eindelijk, eindelijk kon ze weer naar het koor. Ze had het echt gemist, maar met haar nieuwe baan, de verhuizing en alle andere stress had ze het niet kunnen opbrengen om te gaan. Thuis had ze alle songs geoefend en zelfs ook de choreo’s. Haar zoons riepen dan dat dat er vet achterlijk uitzag. Met een paar van haar stemgroep had ze ook de afgelopen maanden gezellig contact gehad, met die paar anderen natuurlijk niet. Maar ach, dat zou ook wel weer loslopen.

“Het koor” verder lezen

Chakra meditatie

Haar altijd rationele en zuiver wetenschappelijk denkende vriend vond het maar onbegrijpelijke ‘wijven-mumbo-jumbo’. Zij had zelf jaren geleden besloten om haar kritische denkhoofd ‘uit te zetten’ tijdens de meditatieles. De analyse hoe het werkte liet ze dus gewoon maar voor wat het was. Ze kwam er altijd met een opgefrist hoofd en ontspannen lichaam vandaan. Voor het geval het spirituele gehalte haar te veel zou worden, had ze een taalkundig mooie mantra verzonnen ‘e n d’: effe niet denken.

“Chakra meditatie” verder lezen

Handige handtas

Haar handtas hing loodzwaar aan haar schouder. Ze moest em nodig weer eens uitmesten. Ze kon er ook niets aan doen dat er altijd van alles in zat. Haar schoonzusje noemde dit dingen ‘voor als’. Erfelijk belast was ze. Haar oma had de stelregel ‘een dame gaat nooit op pad zonder een verschoninkje’. Daarmee bedoelde ze kousen, een schone onderbroek, een veiligheidsspeld en een stukje elastiek. Je zou maar eens zonder kunnen zitten… Haar moeder had steevast een paar knijpers en een postelastiek in haar handtas. Handig voor zo’n beetje alles. En zij? Nou ja er zaten allerlei nuttige dingen in haar handtas. Loodzwaar dat dan weer wel.

“Handige handtas” verder lezen

Zeeën van tijd

In de zee van tijd
Is vandaag de dag
Dat ik extra voel dat jij er was

In de zee van tijd
Zo ver weg en toch ook niet
Blijf jij leven en mijn verdriet

Rollende golven
Zout blijft zout
Zand wordt strand
In de zee van tijd

Beroepsethiek

Zo was hij dus blijkbaar. Daar was ze nu wel achter gekomen. Het had wel even geduurd. Wel langer dan even eigenlijk. Bij elkaar wel een aantal jaren. Jaren dat ze het niet had gezien. Niet had willen zien? Niet had gehoord of willen horen. En zeker niet had willen voelen. Was ze blind geweest? En doof? Onoplettend? Ongevoelig? Was haar beroepsethiek als apotheker in slaap gesust door haar hunkering naar hem?

Elke dag zag ze hem, sprak ze hem. Ze rook hem ook. Als hij al lang weer in zijn eigen spreekkamer zat bleef zijn vertrouwde geur nog lang de medicijngeur in de apotheek verdringen. Geen overdreven, goedkope mannen-deo-lucht, beslist niet. Meer een briesje, een vleugje, homeopathisch verdund, niet traceerbaar maar o zo effectvol. “Beroepsethiek” verder lezen

Vrouwen en Porselein

Vanaf een afstandje bekeken ze hoe hun vrouwen bezig waren weg te gaan. Dat bezig zijn met weg gaan duurde in hun ogen altijd eindeloos lang. 157 appjes over en weer om tot een vertrektijdstip te komen. En dan bleek dat tijdstip ook nog eens boterzacht te zijn. Hoe anders deden ze dat in de mannengroep: fiets-trip-vergadering. Eerste kwartiertje zaken afspreken. Daarna lekker bieren.
Zwaai, zwaai! En weg waren ze. Hoe ze hadden kunnen bedenken dat 15.30 wegrijden op vrijdagmiddag handig was? Niet mee bemoeien. Biertje? Tien minuten later; telefoon. Staat X’s handtas nog daar? Ja die stond er nog. Daar waren ze weer! Niet eens ‘sacherijnig’, dat moest gezegd worden.
Zwaai, zwaai. Nu echt.
Wel lekker even een weekeind geen rekening houden met vrouwlief. “Vrouwen en Porselein” verder lezen

Project

Waarom zat ze niet net als haar vriendinnen gewoon op het strand met dit mooie weer? Waarom kreeg ze het met mooi weer altijd zo op haar heupen? Die onbedwingbare urgentie om een ‘project’ op te pakken. Met een verbetenheid alsof haar leven er van af hing. Hoe heerlijk zou het zijn om gewoon lekker in het zonnetje een koel glas witte wijn te gaan drinken? “Project” verder lezen

Het rode potlood

Zondag waren van Kooten en de Bie weer op tv. De jongens van WODAN (Wij Ontspannen Door Alleen Natuur), de sportclub van de Tegenpartij, waren allemaal aangetreden. Van Es leidde het zooitje ongeregeld en Jacobse kwam op witte bordeelsluipers de troepen inspecteren. De Tegenpartij. Nog steeds super actueel. Lekker met het rode potlood dikke strepen zetten. Dit is fout, die deugt niet, dat is verwerpelijk. Geen krul of ‘goed gedaan plakplaatje’ te bekennen. “Het rode potlood” verder lezen

Opkikker

Het was het hele jaar nog niet zo druk geweest. De sfeer leek een beetje anders dan op andere zaterdagen. Een tikje doelbewuster, de outfits net wat modebewuster, een tikje, nou ja gewoon anders dan gewoonlijk. Goede voornemens? Op een aantal toestellen lag een handdoekje, terwijl de eigenaresse van de handdoek op een ander apparaat, al turend op haar telefoonschermpje, zat uit te rusten. “Opkikker” verder lezen