Het wonder van zijn woorden

hij zat daar steeds met pet en een doorleefde kop
een glimlach in zijn mooie ogen die zijn rijk verleden droegen
monter op vale groene bank vastgeklonken aan de witte muur
die ooit de oude stad van buiten scheidde met hoge poorten die gesloten werden

hij was gevierd om zijn verhalen die hij vertelde
zonder einde
simpel als een ware kunstenaar die de tijd van vroeger levend vulde

ik zat met anderen aan zijn voeten bij de groene bank geboeid naar hem te luisteren
zag hoe hij zijn woorden sprak
hoe zijn woorden plotseling echte beelden werden
de groene bank en ook de muur verdwenen
opeens leefde ik in zijn verleden
als in een zucht vergat ik mezelf

pas in de schemering ging ik weg
lopend in een duistere droom
totdat ik bij het rode stoplicht kwam en opeens in grote vreemdheid wakker werd.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Mijn tuinslak

 

tergend lui en langzaam lopend
rimpelig bruin en slank gegroeid
oren steeds omhoog gespitst
copulerend in het dichte struikgewas
exhibitionistisch in de natte duisternis
zijn naaktheid fonkelend pronkend in het openbaar
geen wet die dat verbiedt en straffeloos
vervolgt hij zijn weg
in zilverblinkend spoor
voor wie hem volgen wil
de slimheid van de evolutie
en hem niet vinden zal
mijn liefde krijgt hij niet

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error