Het bed van muggen, de muggenman en de stilte

Zoemend werd ze begeleid naar de verende bodem van zachte aarde, bladeren en de planten van vorig jaar. De muggen leken hun goedkeuring te geven aan deze beweging want ze leken nog harder te trillen, instemmend geluid te maken en pas op de plaats te maken om haar in ogenschouw te nemen. Zo tenminste ervoer Geza dat. Ze kon niet meer, verdwaald als ze was in dit Elzebroekbos. Een moeras van stilstaand water, elzen en kamperfoelie vervolmaakten de lucht tot een ranzig parfum. Zo was heel Nederland meer dan 2000 jaar geleden. Nu nog in hier en daar in grotere en kleinere gebieden te vinden. Geza had besloten, afdwalend van het Pieterpad, dit omweggetje te nemen. Tenminste, dat was de bedoeling. Ze was heftig verdwaald, had in rondjes gelopen, was in het moeras gevallen en alles was vies en nat inclusief haar kekke witte sokjes. Haar telefoon werd, als hij het nog deed, opgenomen door de muggen en merels ergens achter haar. “Het bed van muggen, de muggenman en de stilte” verder lezen

De tuimeling

De politicus zat in de fractiekamer en voelde het inwendige van zijn lijf drukken richting zijn anus. Angst was het. Alsof hij elk moment zijn broek zou bevuilen met zijn onvervulde ranzigheid. Hij rook intens de muffe geur van de oude kamer met zoveel geschiedenis, vol met ruzies, oplossingen, pizza geur, gepalaver, gelach, beslissingen en eindigende loopbanen. In die kamer zat hij nu naar het tv-scherm te kijken. Hij rook de geur vanwege zijn gevoel van ultra aanwezigheid. Door de opperste concentratie en afwachting voelde hij elke aanraking tussen zijn lijf, kleding en de oude stoel. Op de TV werd gepraat door altijd weer dezelfde journalisten met eeuwig hetzelfde slappe gezeik. “De tuimeling” verder lezen

De treffer

Op Umbiti was het meer dan een stilte voor de storm, het was een diep verlangen, gespannen maar verwachtingsvol en met vertrouwen. Thuis tegen de Ketonezen was natuurlijk ook meer dan zomaar een match in dit deel van de Melkweg. Het was meer dan een ritueel om opgekropte spanningen te laten stromen. Generaties lang sacherijn of smalend kijken naar de andere planeetopponenten stond op het spel. Er moest gewonnen worden om deze spanningen vooral bij Umbiti weg te laten ebben.

“De treffer” verder lezen

De partijleider

Geen flits was te veel voor hem en zijn fraai geknipte kapsel. Geen woord dat niet urgent genoeg was om opgevangen te worden door de microfoons der persridders. Een succesvol schaakstuk naar voren geschoven op het bord van het grote politieke spel in de Tweede Kamer. Een meester van het gemakkelijke woord, een genie in de juiste grap, de strategische scherpe opmerking in debatten tijdens de praatshows op het scherm. 

“De partijleider” verder lezen

Claim to fame

De kolossale overweldigende stilte kende geen geheimen meer voor hem, gaf geen angst, nee, omarmde hem als een moeder haar pasgeboren kindje. Zacht en allesomvattend als het was, was hij ervan gaan houden. Deze eindeloosheid. Hij voelde zich er onderdeel van, van de ijzige koude en onleefbaarheid.  Geruisloos gleed hij door de hem verwarmende duisternis. In de verte achter hem de nauwelijks herkenbare bekende stralende lichtjes.

“Claim to fame” verder lezen

In geen tijden liefde

De enorme,  metershoge vlinder zag vanaf het dak van de blokhut dat hij het boek weglegde. De ooit veel gelezen Nobelprijs-winnende schrijver met zijn magische realistische stijl had veel woorden nodig gehad voor zijn verhaal. Een mooi verhaal, dat dan weer wel. Over liefde. De vlinder klapperde met zijn vleugels, wind creërend waardoor de samen gebonden, zelf in de moestuin geplukte en nog weg te geven bloemen in de ovaalvormige vaas in de hut begripvol knikten, maar hij had het niet in de gaten. 

“In geen tijden liefde” verder lezen

Leven in tijden van covid-19

Ondanks dat er geen 5G-zendmasten in mijn directe omgeving staan, heb ik toch last van de gesel Gods, het covid-19 virus. Maar ach, het weegt niet op tegen de leegheid van dit bestaan. Missen jullie ook zoveel dingen, zoals het jezelf in een overvolle forensentrein proppen? Apropos, dat is wel een dingetje. Ik weet nog dat iemand in februari, weet u nog, dat pre-coronatijdperk waarin we samen konden reizen, me in de trein letterlijk in mijn nek niesde. Ik voelde de spetters mijn boord in druipen. Ik dacht…nou ja, laat maar.

“Leven in tijden van covid-19” verder lezen

Opgewonden

Onvervuld, zo gewenst, overal gedroomd, in vergaderingen en onder etentjes, bekeken op menig website en hete Amerikaanse tv series. Het kwam er gewoon niet van. En hoe meer tijd verstreek hoe groter het verlangen en de spanning om te ondergaan waarnaar ze zo intens verlangde.

“Opgewonden” verder lezen

Bestemming

De jongen had een tamelijk eenzame eerste kerstdag achter de rug. Hij was alleen in dit land. Een land waar hij de kerst in grauwe regensluiers had gevierd. Zo anders dan in zijn eigen land. In zijn eigen land waar sneeuw en familie de kerst knisperend koud en hartverwarmend warm maakten. Zijn eigen land waar gastvrijheid en samen uitbundig eten de norm is. Nee, dan Nederland. Het toppunt van kerstsfeer waren de eindeloos afgezaagde liedjes van toen op de radio.  Wat had hem bezield naar dit kleine land te vertrekken?

“Bestemming” verder lezen