Een berg aan de horizon

In mei plantte ik een stip aan de horizon. Een petieterig klein stipje. Het was een langgekoesterde droom om eens in een theater te staan. Alleen. Met mijn eigen voorstelling. 40 jaar lang heb ik gezegd, gewenst en gefluisterd dat die show er nou eindelijk eens moest komen. Tot ik een stukje van mijn eigen gebruiksaanwijzing vond en besefte dat zo’n voorstelling niet zomaar vanzelf zou komen aanwaaien. Ik besloot het proces om te draaien omdat niets mij beter in stelling brengt dan een knetterharde deadline. Ik nam contact op met Geesterhage en boekte de zaal voor een voorstelling op 15 september. En zo plaatste ik een stip op de horizon. Een minuscuul klein stipje. Verschrikkelijk ver weg. Ik had nog alle tijd! “Een berg aan de horizon” verder lezen

Waarom je ogen altijd prikken als je de Via Gladiola opstapt

Het is vrijdagmiddag 21 juli 2017. Al de hele dag loop ik met borst vooruit en opgeheven hoofd. Het is de laatste dag van de Nijmeegse 4daagse, een fijne dag. Je vertrekt in de extreem vroege ochtend en loopt rustig op Grave af. Voor mij de plaats waar ik besef dat niets meer in de weg staat. Vanaf daar rolt je vermoeide lijf vanzelf Cuijk binnen waar het feest al flink is losgebarsten. Na Cuijk nog maar een paar uurtjes lopen voor de grote Via Gladiola in beeld komt. “Waarom je ogen altijd prikken als je de Via Gladiola opstapt” verder lezen