Kleine jongen die vecht

Laat zijn jas maar hangen
aan het kleine haakje in de gang
als een overwinning
die fluistert:
Hij is niet weg

Nog niet versleten schoenen
uit de pas
naast het speelgoed op de grond
en een te groot voetbal shirt
dat gelaten wacht
tot het past

Stukken van een puzzel
verspreid over het kleed
het nog op te maken bed
bedekt met kleren
en favoriete knuffels
die vredig slapen

tekeningen dansend door de kamer
en
als je heel goed kijkt
een verlanglijstje
voor een nooit te vieren verjaardag.

laat het allemaal liggen
stop niet in dozen
Het gelach van een kleine jongen
die vecht

Laat het allemaal daar
op zijn plek
als een bittere overwinning
die schreeuwt
Hij gaat nooit weg

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Dans me lief

‘Ik wil dansen,’ zeg je
en je sleurt me mee de dansvloer op.
Jouw handen om mijn middel

gaan vervolgens een eigen weg
over mijn lichaam
ik voel je lijf,
warm tegen het mijne
we draaien, verlangen
improviseren de liefde
op ons eigen ritme

jouw aftershave
kronkelt om mijn parfum
zelfde merk, andere versie
ik houd van die geur
ik voel je wang
langs mijn lippen
bijna
bij jouw mond

wij mogen dit
je zegt geen woorden
Wij zijn de dansers van ons leven.
Ik zie jouw lief naar ons kijken
en we weten
Jij bent dronken
en ik nuchter

In gedachte kus ik je
Met mijn ogen dicht
kan ik dansen
Ik stap terug
en sta je af
tot een volgende dans.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Gebroken tijd

Vandaag speel ik weer gisteren
Sla de dag een keer terug
Laat de wijzers mij vertellen
Van we gingen veel te vlug

Twee horloges, vier agenda’s
Keurig in een leven langs elkaar
Ik blader terug naar uren eerder
Maak een afscheid ongedaan

Hoor de liefde in mijn zwijgen
Voel de woorden die ik niet zong
Wij voor eens
Jij voor eeuwig
Nu de tijd het van ons won.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Ouder worden

Vertel me de pijn
van het dragen
het baren
het scheuren in de nacht.

Mijn wereld gekeerd
maar voltooid
als jij lacht

Vertel me de heimwee
van het zwaaien
het weggaan
het ontdekken de wereld in
jij nog zo klein
maar ook groot
in iedere zin

Vertel me de strijd
van grenzen verleggen
het botsen
van karakters in veiligheid
mijn armen gekort
jouw benen
gegroeid naar zelfstandigheid

Vertel me de trots
van een stapje terug
het besef
jij geen kind meer maar ouder
mijn wereld ontkiemd
onvoorwaardelijk verliefd
maar nog altijd een schouder

Maar zwijg me de stilte
van verwachten vervreemd
van het niets meer
Toch overbodig
Mijn wereld begoocheld
geen kind noch als ouder
heeft mij immers nodig

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Kinderwens

Bier droogt op
in lege whiskeyglazen
vloeien nodeloos de shakes
vrij van wild spontaan gedrag

De avondlange tafel
vol met leven, vol met lust
transformeert tot zilveren schaal
van onbezonnenheid geblust.

wandelingen vol met dromen
in een nachtmerrie uitgesteld
handen liefdevol verstrengeld
samengeknepen in het zweet.

Harten die elkaar beroerden
onbevangen en gehaast
weggetikt in eenzaamheid
als een passieloos gevang

Misschien ooit werd een kalender,
steeds bepalend voor de dag
strepen voor en na een deadline,
een examen weer gefaald.

Niets dat klopt, een moordend ritme
wat de levensdrang bepaald.
In een glimlach duizend tranen.
als de moeite niet vertaald.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Onbeschreven

Hij bouwt windmolens van briefpapier
woorden vervagen in de vouwen
zinnen die elkaar eerst niet zagen
liggen boven op elkaar

Zijn tranen maken vlekken
verdrinken woorden
brengen nieuwe vormen voort
op een bedorven wit papier

En als hij lacht
kraken de vouwen
buigen zinnen met hem mee

De buitenkant is slechts beschreven
met de beelden
die hij reflecteert

Van binnen is het de leegte
die zijn angst om falen
registreert

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

.

Gevangen in technologie de vrijheid tegemoet.
dat was vakantie
In een lijn
onderweg
naar waar iedereen hoorde te zijn.

En ik keek naar buiten
zag zelfbedachte lijnen
verdwijnen
en de wereld niet meer
dan een doorgestikte deken
waar iedere laag
de ander ondersteunt

En de maker bloedde
met toewijding
huizen en steden
niet meer dan een weeffout
opgenomen in stof.
en het stiksel geen scheiding
enkel de overgang naar door

En ik wist de vele kleuren
hoorden allemaal bij het geheel
En de afstand
slechts een passend onderdeel
en ik?
Niet meer dan slechts een stipje
dat het eventjes begreep.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error