Ten einde

De deadlines, de benodigde glazen inspirerende wijnen, de stimulerende koffies om er weer tegenaan te gaan met een verhaal. En waarom doeikditookweer zuchtgedachten. En dat je je dan weer helemaal verliest in wat je aan het doen bent. Die heerlijke flow van geslaagde zinnen en vondsten. En soms ook niet, maar dat is meer zichtbaar bij de andere schrijvers van dit collectief. En het jammer te vinden dat het verhaal weer af is want je piekmoment voorbij. Wachten op je beurt voor een nieuw te produceren kunstwerkje. Dat alles stopt, want aan mij de twijfelloze eer om dit, verhaal nr. 500 en het laatste reguliere 500 magazine proza, te dichten. 

Vijfhonderd. Je denkt bij aanvang van je creatie…hoe krijg ik die 500 woorden op mijn scherm? Blijk je uiteindelijk weer de nobele kunst van het schrappen te moeten toepassen. Te veel woorden. Ik moest dan altijd denken aan die Mozartfilm waarbij de Keizer zijn nieuwe opera mooi vond maar wel met een beetje ‘te veel noten’. ‘Schrap er een paar’ suggereerde hij. Mozart pislink want de opera had precies de juiste hoeveelheid noten en stelt dan de vraag. ‘Welke noten had u in gedachten Sire?’ Zo ook met de verhaaltjes. Te veel woorden, maar dit verhaal is he-le-maal goed, deze kan niet voor minder dan 760 woorden! Maar ja, je mot want Bert is streng en onrechtvaardig. Nog eens kritisch kijken naar alle zinnen en de rode lijn en dan blijkt na het schrappen, ondanks Mozarts ergernis, het verhaal toch weer iets beter en spitser. Conclusie van dit alles; ik schrijf beter dan Mozart kon componeren. Bescheidenheid is voor u, lezer.

Ik heb geschreven over tuimelende racefietsers – nooit haalde een fietser de top van de berg -en vieze mannen, over communicatiecursussen en boze buizerds. Godbetert, zelfs over de liefde en de camping heb ik een passend stuk tekst gecomponeerd. Alles, dat is het mooie, leende zich voor 500 woorden en mijn gorgelende geest. Ik had nog veel in de pen. Willen schrijven over mijn straat, die lul op mijn werk, mijn elektrische tandenborstel en een heus erotisch werkje. Jaaaaaa. Dat laatste moest het bruisend hoogtepunt worden in mij oeuvre! Nou ja, misschien maar beter dat dát er niet van gekomen is. Veel mensen waren klunzig in mijn verhalen. Ik wil hier nog even benadrukken dat de hoofdpersonen uit die verhalen niet naar mij, de schrijver, waren gemodelleerd. Geloof de verhalen van het tegendeel niet; nepnieuws.

De dood, is het u opgevallen?,  is overigens een cultureel verschijnsel binnen het 500schrijverscollectief. You Die Sucker! Moet u ook eens proberen na een klote dag, een verhaal dicteren van een sukkelige dood. Therapeutisch en Helend, neem dat van mij aan beste lezer. Nooit smaakten de restjes wijn in mijn glas lekkerder dan na afloop van het schrijven van een fijn, dodelijk, 500verhaal.

Ik reken (hopen doet een paard) erop dat u genoten heeft van alle 500schrijfsels. Bedankt voor het lezen lezer!

NB. Nu nog een laatste 500schrijf wedstrijd en Een Nieuw Plan rijpt inmiddels, dus …tot ziens. En Bert…bedankt (Shit, 501 woorden. Ik laat dat ‘bedankt’ toch maar staan).

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.