Queeste

Ze ging op zoek naar haar diepste verlangen. Door ontberingen, reizen met (bijna) onoverkomelijke hindernissen, alleen, onderzochten mensen door de eeuwen heen hun bestemming in het leven.

Tijdens deze retraite ging ze ook een queeste doen, buiten in de kou. Zonder eten, zonder praten, zodat haar diepste verlangen en daarmee haar doel in het leven meer duidelijk zou worden. Ze hoefde geen rivieren over te steken, wilde dieren te verslaan of bergkammen in sneeuwstormen te trotseren. Een plek op de grote buitenplaats om te zitten was genoeg.

Het idee was dat je zonder eten in een andere bewustzijnstoestand zou komen en daardoor helder voor ogen kreeg wat je wilde. Het punt was dat ze net een vegan lunch met louter seizoensproducten had genuttigd en waar ze nog maar een keer van opgeschept had dat ze nu met een gevulde maag op een bankje in de perengaard was gaan zitten. Een uur me, myself and I. ‘Neem je opschrijf boekje mee en zet de wekker op je telefoon, dan kun je meteen je gedachten opschrijven wanneer het uur om is’. Ze had helemaal geen zin om te schrijven, maar je telefoon mocht dus mee!

Ze keek naar de hoogstam perenbomen en probeerde haar gezicht te warmen aan de zonnestralen die door de wolken probeerden te komen op deze kille februaridag. Ze sloot haar ogen. Twee tellen later voelde ze een natte neus tegen haar hand. Een blije hondenkop keek haar verwachtingsvol aan.

De tuinman van het buitengoed ging juist nu de perenbomen snoeien. Hij knikte vriendelijk naar haar en floot de hond. De hond bleef braaf bij zijn baas in de buurt tot hij door had dat die geconcentreerd met zijn snoeiwerk begon. Hij keek even om en met omtrekkende bewegingen liep hij naar haar. Onderweg vond hij een frisbee en legde die verwachtingsvol aan haar voeten. Maar ja, hij kon niet weten dat zij bezig was met haar queeste, de zoektocht in haar geest, dat ze niet mocht praten en de eenzaamheid zocht.

Met een glimlach om haar lippen negeerde ze hem waarop hij naast haar voeten ging liggen. In haar hoofd ging het alle kanten op. Ze had zich verbaasd over de andere deelnemers die bloedserieus een Mirakelkaart trokken en de betekenis met elkaar bespraken, de kaarsjes die aangestoken werden en de affirmaties die virtueel in de klankschaal gegooid werden en zo hun weerklank vonden in de groep. Hier was ze te nuchter voor. Het uur vloog gek genoeg voorbij, ze hoorde de vogels, zag de reuze kerstboom die vast ooit als klein boompje geplant was, zag de eerste sneeuwklokjes bloeien en rook de natte hond.

Ze wist haar bestemming. Ze ging een lot kopen in de hoop de loterij te winnen. Wonen op zo’n buitengoed dat was wat ze wilde, met een hond aan haar voeten.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.