Hengelsport

“Ik doe aan Hengelsport”, zei de man die de auto naast de mijne opende. Ik vond dat een totaal onnodige opmerking. Ik geloof dat het in- of uitladen van je auto geen sociale bezigheid is. De kans dat wij elkaar na dit moment ooit nog zouden treffen was nihil. Ik was daarom ook totaal niet geïnteresseerd in deze visvanger, of hengelsporter zoals de man zichzelf voorstelde.

Maar zelfs al zou ik geïnteresseerd zijn, dan had ik aan de uitrusting van de man meteen kunnen zien dat hij van vissen houdt. De grootste weggever was natuurlijk de veelvoud aan hengels in zijn rechterhand. Maar mocht ik deze hint op raadselachtige wijze verder volkomen gemist hebben, dan had wellicht het schepnet als aardige aanwijzing kunnen dienen. Het koffertje in zijn andere hand was nog het meest geheimzinnig, hoewel daar met een forse hoeveelheid stickers van diverse visartikelfabrikanten ook de aard van de inhoud van het koffertje redelijk duidelijk werd.

Misschien dat ik bij een tennisser of andere sporter nog wel wat sociaal wenselijk gedrag had kunnen ophoesten, maar kom op. Hengelsport! Met afstand de meest achterlijke term voor tijdverdrijf ooit. Allereerst een opzichtige poging om te verhullen wat er werkelijk gebeurt: Levende dieren met een ijzeren haak in hun bek boven het water tillen om ermee op de foto te gaan, het aantal centimeters op te meten en vervolgens terug te gooien in het water. Was het maar om hun honger te stillen. Maar deze man en zijn visvrienden deden dit gewoon voor de lol. Of “sport” zoals hij zijn tijdverdrijf noemde. Het lijkt mij overduidelijk dat naar een dobber turen terwijl je je gezicht volstopt met paprikachips en cola niets met sport van doen heeft.

De visvanger vond blijkbaar dat het te lang duurde voor ik een reactie gaf. En in plaats dat hij de hint ervan doorhad en zich met zijn eigen dingen ging bemoeien, opende hij zijn koffertje om mij te laten zien wat hij allemaal bij zich had. IJzeren haken van gruwelijke afmetingen, dobbers in de meest felle kleuren en precies onder mijn neus: een groen bakje dat een rare weeïge geur had en vermoedelijk zijn aas bevatte. En toen verloor ik mijn beheersing.

Uit de koffer griste ik een flinke haak en pakte met mijn andere hand de klos met draad dat volgens de opdruk “unbreakable” was. De man keek met open mond naar mijn brutaliteit, wat mij precies genoeg ruimte gaf om met geweld de haak in zijn mond, door zijn wang te jassen. De hengelaar probeerde uit alle macht de haak te verwijderen maar de scherpe weerhaken deden hun werk hetgeen mij tijd gaf de lijn aan mijn trekhaak te verbinden, in mijn auto te springen en vol gas weg te rijden.

In mijn achteruitkijkspiegel zag ik vervolgens hoe de man omver werd getrokken en aan zijn mond al stribbelend achter mijn auto sleepte. Ik draaide mijn raampje open, stak mijn hoofd naar buiten en riep de man toe:

“IK DOE AAN TREKHAAKSPORT!!!”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.