Een man van zestig

Een man van zestig wil ook wel eens een groen ideetje uitvoeren. Zo ben ik begonnen aan het tuinieren. Een lichtelijk overschat tijdverdrijf overigens. Huisje op een complex en gaan. Om me heen vrijwel uitsluitend andere schoffelende oudere heren. Dames doen niet mee aan deze uitputtende levensstijl. Jongeren ook niet behalve dan dat ze met kleine kinderen op bezoek komen bij opa en oma en dat de kleinkinderen dan de appeltjes mogen plukken, een karweitje krijgen dat ze niet uitvoeren of in de sloot vallen. Doordeweeks is er niemand. Ik vind dat goed. Doordeweeks ben ik de keizer van het park. Op mijn leeftijd toch nog ffe zo’n mooie mijlpaal.

Een man van zestig wil ook wel eens pompen. Maar die deed het niet, dus dat werd repareren. Heeft maar een paar jaar van mijn leven gekost maar dan heb je ook wat. Ik pomp. Zo’n echte met een slinger en grondwater en zo. Echt wel, als ik bezig ben voel ik me zo uit een impressionistisch schilderij van Van Gogh of Monet weggelopen. Zonsondergang, graan en de boer die pompt, dat idee. Een heroïsche, archaïsche beweging is het. En dan dat klaterende geluid met dat zilveren glimmende water. Moet ik wel altijd van naar de wc, van dat klateren. Maar hee, je kan niet alles hebben.

Een man van zestig wil ook wel eens van zijn zevenblad-onkruid af. Want zo niet, dan krijg je gedonder met het Bestuur! Gedonder met het Bestuur van een tuiniersvereniging; dat wil je niet! Adagium; schoffelen, veel schoffelen en spitten (30 cm diep!) …. En? Succesvol? Hielp geen reet. Komt altijd weer terug, dat rot spul. Tot ik het bestaan van een groot stuk zwart plastic leerde kennen. Hup over de bewuste plek heen, maandje of wat sudderen…klaar. Minimalistisch leven, dat leer je van tuinieren. En dat zwarte gaten, ook die zevenblad de diepte in zuigen, wel degelijk bestaan.

Een man van zestig wil ook wel eens over de heg kijken naar de buren. Hoe krijgen zij nu zo snel en makkelijk dat weelderige lustoord voor elkaar? Knippen dus die heg want afkijken kent zijn prijs. Wederom dacht ik een Monet momentje te hebben toen ik met mijn stoere heggenschaar van de Aldi aan de slag ging. Maar wat een onding is dat! Na bijna het puntje van mijn neus en linker pink geknipt te hebben wist ik dat Verandering nodig was. Ik ontdekte de tuinsuper en de heggenschaar op een accu. Ik heb het heerlijk zoemende geluid opgenomen en val er nu s ‘avonds mee in slaap, het best bij het stand 3 geluid.

Een man van zestig wil op de veranda zitten van zijn tuinhuisje op het tuinderscomplex annex de Longhorn Ranch – hé, laat me nou! – gezeten in een schommelbank met rondom dromen. Een volgend project dus; zo’n lelijke oranje met bloemetjes ding zoek ik. Met bier in mijn hand zoals in foute Amerikaanse films. En dat er dan in tegenlicht Dorien, mijn allereerste ‘highschool crush’ en miraculeus teruggekomen uit die tijd, glimlachend aan komt lopen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.