Woordmijmering

Als je mensen vraagt naar hun favoriete woord, krijg je zelden tweemaal hetzelfde antwoord. Een scala aan prachtige woorden passeren de revue. Er zijn verschillende stromingen: “De mooie woorden kiezer” bijvoorbeeld. Een groep die de betekenis van het woord net zo belangrijk vindt als de schoonheid van het woord zelf.  Sommige mensen kiezen liever een complex woord omdat het zo eloquent overkomt. De bewondering van anderen over de uitspreker van het favoriete woord is belangrijk onderdeel van de bewondering van het woord zelf. En dan heb je nog de klankenkiezers. Zij kiezen hun woord omdat er lekker veel dezelfde letters aanwezig zijn of omdat de klanken van het woord overeenkomen. Binnenrijm doet het binnen deze groep geweldig. Een afgeleide van de “klankenkiezers” zijn de “ritmiekkiezers”. Ze vinden het fijn als een woord lekker ritmisch klinkt. Een mooi amfybrachis kan een lust voor het ritmische oor zijn. 

Ik heb eens nagedacht over een favoriet woord. Ik zie woorden niet graag wedijveren om de gunsten van de gebruiker. Een zorgvuldig gekozen woord binnen een goedlopende zin is bij uitstek kanshebber op de titel. Maar ook een woord dat nagalmt in je hoofd of waar je mogelijk je brein over breekt is in mijn ogen een geweldig woord. 

Een goed voorbeeld is in dat genre één van mijn favorieten: “kunstgras”. Het woord zelf is niet de schoonste. En ook is er geen ritme of klankensymfonie te ontdekken.  En ook de betekenis is niet fraai. Geen voetbalwedstrijd is immers ooit beter geworden door kunstgras. De reden dat dit woord me raakt is omdat ik er zo lekker over kan mijmeren. 

“Kunstgras” is namelijk een samenstelling, een combinatie van woorden die een eenheid vormt. Het mooie van samenstellingen is dat de woorden samenwerken om de lading aan het woord te geven. Een rugzak is een zak die je op je rug draagt. Een voetbal een rond ding waar je tegen schopt. Juist het eigenaardige van de samenstelling kunstgras, is dat de samenstelling uit twee woorden bestaat die juist niet de samengestelde vorm beschrijven. Kunstgras is geen kunst. En het is ook geen gras. Een ontdekking die mij urenlang denkplezier gaf. 

Ik besef dat dit een tijdsverpozing is die niet iedereen zal bevatten. Waarom langer over een woord nadenken dan strikt noodzakelijk. Pragmatici zullen zelfs betogen dat veel samentrekkingen met het woord “kunst” dezelfde tegenstrijdigheid zullen betonen. Maar niet alle! Kunstbloemen zijn in de meeste gevallen geen kunst en geen bloemen. Toch zijn er zijn nepbloemen die zo kunstig gemaakt zijn, dat ze in het museum staan. Dat is bij kunstgras wel anders. Groene korrels op een bedje van rubber autoband. 

En al mijmerend langs kunstheupen, kunstgebitten en andere vormen van tegenstrijdigheid, kwam ik op een nieuwe vondst: De kunstijsbaan. Want het kunstijs op die baan, is net zo goed bevroren water als dat spul wat in de winter op de plassen lag. En dan is de opwekking wel kunstmatig te noemen. Maar waarom spreken we dan niet van een kunstijskast in de keuken? Etcetera!

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties