Het bed van muggen, de muggenman en de stilte

Zoemend werd ze begeleid naar de verende bodem van zachte aarde, bladeren en de planten van vorig jaar. De muggen leken hun goedkeuring te geven aan deze beweging want ze leken nog harder te trillen, instemmend geluid te maken en pas op de plaats te maken om haar in ogenschouw te nemen. Zo tenminste ervoer Geza dat. Ze kon niet meer, verdwaald als ze was in dit Elzebroekbos. Een moeras van stilstaand water, elzen en kamperfoelie vervolmaakten de lucht tot een ranzig parfum. Zo was heel Nederland meer dan 2000 jaar geleden. Nu nog in hier en daar in grotere en kleinere gebieden te vinden. Geza had besloten, afdwalend van het Pieterpad, dit omweggetje te nemen. Tenminste, dat was de bedoeling. Ze was heftig verdwaald, had in rondjes gelopen, was in het moeras gevallen en alles was vies en nat inclusief haar kekke witte sokjes. Haar telefoon werd, als hij het nog deed, opgenomen door de muggen en merels ergens achter haar.

Ze kon niet meer en ging liggen op dit bed van muggen, uitputting en stank. Wat een ellende. En het begon al donker te worden. Prik prik prik deden de muggen. Geza begon er als een gespikkelde pad uit te zien. Paniek sloop in haar Randstad stedelingen lijf. Wat moest ze in godsnaam nu doen? Handelingsperspectief had ze niet. Wel zoemen en zoemen en prik prik prik dat haar tot gekte bracht. Ze gilde. Maar stilte was het antwoord. 

Of nee, toch niet. Hoorde ze daar in de verte langzame voetstappen soppen in het bos? Ja toch? Stilte. Dan een kraakje en plots rees naast haar een gedaante op uit de modder en het stille moeras. Het was een man, maar niet zomaar een man. Een man groot, breed en met enorme voeten. Een brede mond die stijf gesloten was. Hij keek naar haar. Ze keek terug. Wat wás dat nou? Ineens zag ze het. De man had geen enkele muggenbeet. Hij draaide zich zijwaarts om en sliste; ‘verdwaald’? Een merkwaardig beweging van hals en hoofd synchroniseerde met zijn vraag. 

Rare vent. Beetje eng ook, maar hopelijk ongevaarlijk. Toch ook een niet onaantrekkelijk heerschap. Vooral zijn mond. Hij zou haar zeker wat kunnen brengen dacht ze. In andere omstandigheden …. .
Maar daar lag ze, als een tomaat met pest op de grond. Uitgeput en wanhopig verlangend naar een omgeving zonder vochtigheid en met veel muggenzalf. 

De man wenkte, ze stond op en volgde. Na een uur soppen was daar ineens het dorpje. Hij had moeiteloos de weg geweten. Ze draaide zich om hem te bedanken maar hij was alweer verdwenen, opgelost in het moeras.   

Vanuit het bos keek de man over zijn schouder. Was ze in betere doen geweest dan had hij haar verwend. Dat kon hij. Maar nu dan doorgaan waar hij mee bezig was. Waar zijn familie sinds de mutatie 1300 jaar geleden van genoot. Muggen eten.  

De zwerm muggen voor hem werd gehalveerd door zijn immense roltong die uit zijn keel flapte zoals een kameleon dat kan. Hij wist de weg in dit muggenland, zijn thuis en paradijs.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties