Henriette Delvillage

Ze herkent hem onmiddellijk. Strak in het pak, glimmende Floris Van Bommel schoenen. Hij kijkt haar indringend aan. Onder zijn blik is zij zich bewust van haar perfect passende blouse die de prominente rondingen van haar borsten accentueert. 
‘Welkom,’ zegt ze en steekt haar hand uit. ‘Henriette Delvillage.’
‘Lucien van Ekeren.’ Zijn handdruk is stevig. Zijn donkere stem klinkt nog even zelfverzekerd als toen.
‘Mooi kostuum draagt u. Heeft u dat speciaal voor deze gelegenheid gekocht?’
Even lijkt hij van zijn stuk gebracht, maar hij herpakt zich. ‘Ik houd van merken en maatwerk. U ook, zo te zien.’
‘U vat onze bedrijfscultuur uitstekend samen.’
Om zijn mond speelt een glimlach. Hij schuift onrustig op zijn stoel. 
‘Wat heeft u ertoe gebracht om te solliciteren als teamleider in ons bedrijf?’
Gedreven steekt hij van wal. 
Met moeite verbergt ze haar ergernis bij zijn nietszeggende kreten: “out of de box denken”, “targets halen”, “teamleden in hun kracht zetten”.  
‘U hebt een uitstekende kennis van het managementjargon. Mijn complimenten.’
Zijn gezicht glimt van trots. Ook daarin is hij niets veranderd, nog even ijdel als altijd. 
Ze buigt zich voorover en ziet hoe zijn blik over haar borsten glijdt. Zijn mond valt nog net niet open. 
‘Wat kunt u toevoegen als teamleider?’
Na een lichte aarzeling zegt hij: ‘Mensen die op mijn afdeling werken, moeten er representatief uitzien.’
Ze trekt haar wenkbrauwen op. ‘Kunt u dat motiveren?’
Hij bazelt over “uitstraling”, “een gezonde geest in een gezond lichaam”.
‘Ik begrijp dat u graag ziet dat uw teamleden er goed uitzien, als ik het even mag samenvatten.’
‘Precies, dat bedoel ik. Wij begrijpen elkaar.’ 

De maat is vol. ‘Herken je me echt niet, Lucien van Ekeren?’ Ze spreekt elke lettergreep van zijn naam met evenveel nadruk uit. 
‘Zou ik u moeten kennen? Ik kan me niet voorstellen dat ik iemand van uw allure zou vergeten.’
‘Ik help je een handje. Zegt de naam Rietje van Dorp je iets?’
Zijn gezicht kleurt vlekkerig rood. 
‘Weet je het nog? Rietje van Dorp van de receptie. Ik veranderde mijn naam toen ik door iedereen werd uitgekotst. Dankzij jou.’
‘Rietje, ben jij het? Ik zou je nooit herkend hebben. En dat bedoel ik als een compliment.’
‘Jouw complimenten heb ik niet nodig.’

In gedachten ziet ze hem voor zich, tien jaar geleden, achter zijn bureau. Zijn blik gleed misprijzend over haar mollige lijf. Ze droeg een donkere bril met dikke glazen.
‘Helaas, Rietje, je past niet binnen onze bedrijfscultuur. Ik kan je contract niet verlengen.’ Met een brede grijns keek hij toe hoe zij haar bureau leegmaakte. Haar collega’s lachten hardop, toen ze een map uit haar handen liet vallen. 

Zij kijkt hem recht aan. ‘Lucien, je bent geen spat veranderd. Je bent nog steeds gericht op uiterlijk zonder enige zelfreflectie. Ik hoef je niet uit te leggen, dat je niet past in onze bedrijfscultuur waarin iedereen zichzelf mag zijn.’
Uitnodigend houdt ze de deur voor hem open. Haar teamleden in het kantoor kijken verwachtingsvol op.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

2 Reacties
Nieuwste
Oudste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Paul Bastiaansen
1 maand geleden

‘Karma’, noemen ze dat. Een goed verhaal, Nel.

Nel
Nel
1 maand geleden
Antwoord aan  Paul Bastiaansen

Dankjewel, Paul.