Geen wolkje aan de lucht

Ga je nú hardlopen? Vroeg hij verbaasd. De hele ochtend had ze lopen dreutelen, eerst eindeloos in pyjama en daarna in sportkleren en nét nu hij dikke vette wolken aan zag komen trok ze ineens haar hardloopschoenen aan.
Ja! Hoezo? Reageerde ze licht geërgerd. 

Ik denk dat het zo gaat regenen, daarom vroeg ik het. 

Regenen, hoezo? vroeg ze terwijl ze haar telefoon pakte. Het gaat helemaal niet regenen. Ik heb het net nog gecheckt. 

Ik zie toch een donkere wolk. 

Haar vingers gingen vliegensvlug over het scherm. Nee hoor er is helemaal geen wolk. Nogmaals gingen haar vingers over het schermpje. Nee hoor er zijn écht geen wolken het gaat niet regenen. Ze rommelde nog even op haar telefoon. Deed demonstratief haar oortjes in. En trok de deur net wat hard achter zich dicht. 

Pfff. Lekker ontspannen gaan sporten, dacht hij. Hij keek naar buiten. De zon was weg. De donkere wolken klonterden samen. Hij zette koffie. Schonk een mok vol en goot de rest in een thermoskan. Pakte de krant, maar kon zich niet concentreren. Hij stoorde zich er aan dat zij de digitale werkelijkheid meer leek te vertrouwen dan real live waarnemingen. Hij zág toch de wolken. Het ging toch regenen. Wat al die apps ook zeiden. 

Hij was beslist niet tegen allerlei digitale ontwikkelingen. Maar je moest er wel een beetje ‘bij blijven’. Neem nou laatst die deep fake woordvoerder van Navalny. De echte liet zien dat je op een simpele manier echt van nep kon onderscheiden. Hij plukte een beetje aan zijn gezicht en draaide rond op zijn bureau stoel. Ook met zo’n weer app vond hij dat je er ook een beetje ‘bij moest blijven’. Ze zou nu met haar eigenwijze kop zeiknat regenen. 

Hij pakte zijn regenjas, een extra trui, een extra warme jas, de grote paraplu en thermoskan. 

Ondanks de dreunende runners delight 7 in haar oortjes kwam ze niet in een lekker loopritme. Het viel haar tegen dat het toch wel erg bewolkt was. De apps waren toch duidelijk geweest. Ze had er drie gecheckt. Geen regen. Ze haatte hardlopen in de regen. Eigenlijk haatte ze vooral de spetters op haar bril en om natgeregend nog naar huis te moeten fietsen. Maar het ging niet regenen. Toch? Toch wel dus. Toen ze bij haar fiets aankwam zag ze dat één of andere lul zijn fietsslot aan haar fiets had vastgemaakt. Dat verzin je toch niet. Nu kon ze nog niet eens weg ook. Terwijl ze zeiknat was. Terwijl er geen wolkje aan de lucht was geweest in haar apps. Door haar beslagen brillenglazen zag ze dat er iemand op haar af kwam lopen. Een bekende stem vroeg een beetje spottend Én, was er een wolk? Ging het regenen? 
Dankbaar pakte ze de warme jas aan. Kroop bij de man onder de paraplu. Pakte het kopje koffie uit zijn thermoskan aan. Ze kuste hem en antwoorde: ‘Nee hoor, er is geen wolkje aan de lucht’. 

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties