Geen weg terug

Hij kuste haar zachtjes in haar nek terwijl zij de picknick-spullen uit de auto pakte. ‘Wat heb ik dit gemist,’ verzuchtte hij. ‘Laat me eerst dit even doen,’ antwoordde ze.
Ze hadden maanden thuis gezeten in hun tweekamerappartement dat fungeerde als woonhuis, kantoor, sportschool en slaapkamer. Niet als liefdesnestje, daarvoor was hun huis al snel te klein geworden. Nu waren ze voor het eerst weer eens op pad. Hij had het met grote hanenpoten op de jaarkalender in keuken gezet: ROADTRIP. Nu was dat een groot woord voor een reisje dat hun niet verder zou brengen dan Havelte, maar het voelde als een nieuw avontuur door een onbekend gebied.
 
Aan de rand van het bos vonden ze een plek om te zitten. Als je alle afval van eerdere bezoekers en het langsrazende verkeer wegdacht kon je bijna spreken van een idyllisch plekje. Tevreden zette hij zijn tanden in een krentenbol die hij thuis al had gesmeerd en legde zachtjes zijn linkerhand op haar rechter. Zij dronk aandachtig haar smoothie en trok voorzichtig haar hand terug. ‘Zal ik een avocado voor je pakken?’ Hij schudde zijn hoofd en at zwijgend door.
 
Aan het eind van de middag kwamen ze aan bij het hotelletje dat hij gereserveerd had. De receptionist verwees ze naar een kleine kamer op de derde verdieping. De kamer zag er netjes en schoon uit. Het grootste deel van de ruimte werd in beslag genomen door een groot bed. Hij liet zich achterover vallen op het bed dat met een vervaarlijk gekraak antwoordde. Ze bevroor onmiddellijk.
‘Zullen we het matras vannacht dan maar op de grond leggen?’
‘Waar dan? Er zitten twee stappen tussen het bed en de muur.’
Hij zuchtte. Veel verder dan lepeltje-lepeltje zouden ze vannacht niet komen.
 
Door de bordkartonnen muren hoorden ze de buren op gedempte toon praten en lachen, vitale zestigers die ze eerder al bij de kamer hadden gezien en later in het restaurant waar ze zichtbaar moeite hadden om van elkaar af te blijven. Een toilet werd doorgetrokken en toen was het stil. Even. Daarna begon het bed aan de andere kant van de muur in een langzaam, hypnotiserend ritme te kraken. Af en toe stopte het en dan begon het kraken weer opnieuw.

Hij vloekte zachtjes. De afgelopen maanden hadden ze amper gevreeën en nu het dan eindelijk kon, lag hij hier naast zijn slapende vriendin, terwijl de buren zich overgaven aan een liefdesspel waar geen einde aan leek te komen. Hij keek op zijn telefoon. Bijna een half uur. Hoe hield die kerel het vol? Hij was al blij wanneer hij de zeven minuten haalde. Hij hoorde de buurvrouw sidderen. Zijn vriendin had dat nooit. Was hij een slechte minnaar? Was dat de reden dat ze nu lag te slapen?
 
Hij draaide zich op zijn rug en keek naar de barsten in het gepleisterde plafond. Hij volgde een scheur tot aan de rand, boven de deur en realiseerde zich dat deze roadtrip geen rondreis was maar hier eindigde.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties