Bij de dieren

Over het Taartpuntplein klonk het snuiven van de circusdieren, getrompetter. Het kartonnen bord hing lusteloos boven de voordeur. Windstille nacht, overdag citroengeel verstrooid licht, als op hun trouwdag.

‘Ik zit vast in Nairobi,’ had Marjetje aan de telefoon gezegd. ‘Overmacht.’ Marjetje, dierenarts in opleiding in Afrika, zou morgenochtend op Schiphol aankomen. 

Als een verveelde kat had Loes het feest ondergaan. De visite vertrok snel en Pieter was met Sjoerd en Wolbert meegegaan.

En nu… wat Pieter al vermoedde klopte: huissleutels vergeten.
‘Je hebt de hemel op aarde, maar je kunt er niet naar binnen.’
Er was nog iets: waren ze niet naar het café gefietst? Op de tast vond Pieter de poort in het steegje. Het klapraampje van hun slaapkamer stond open. Hij voelde aan de keukendeur. Was Loes meteen gaan slapen?

‘Pa, kunnen olifanten vliegen?’
Zeven was Marjetje. Logisch denken kon ze niet. Pieter wilde Marjetje laten testen. Daar wilde Loes niets van weten. ‘Blijf van de fantasie van mijn kind af.’ Háár kind. 

Hij sloop de trap op. Halverwege schopte hij zijn schoenen uit – bonkend buitelden ze de treden af. Als Marloes al niet wakker was geworden van het getrompetter, dan moest ze nu wel rechtop in bed zitten. 
In het ruitje boven de slaapkamerdeur bleef het donker. Pieter duwde de klink omlaag. De deur gaf een hese grom.
‘Loes…?’
Een vloek.
‘Je hebt de keukendeur niet afgesloten. Dacht je dat Marjetje vanavond nog zou arriveren? Waarom zit de deur…?’ 
Hij bonsde zachtjes op het houtwerk. De zomer was kil geweest, tot deze warme dag. Het hout van de deurpost voelde aan als marmer aan zijn knokkels.
‘Ik haal Marjetje morgenochtend op, geef me dan tenminste de wekker.’ 

Marjetje had niet de minste belangstelling voor huisdieren gehad. Haar konijn verkommerde in het ondergepoepte stro. Maar de dieren in Afrika… Daar werd op gejaagd, die werden vergiftigd, daar moest ze zijn, bedacht ze in het eerste jaar van haar opleiding tot dierenarts. Hij had Marjetje geholpen bij haar aanmelding bij de organisatie, alles uitgezocht, Loes overtuigd van de lening voor de uitrusting voor hun dochter. Olifanten kunnen niet vliegen; nu was ook haar vliegtuig niet vertrokken.  Stralend middelpunt had ze vandaag kunnen zijn.

‘Uitgerekend op deze dag laat Marjetje verstek gaan,’ verzuchtte Wolbert. Hij leek behagen te scheppen in Pieters leed. Sjoerd keek bedenkelijk, zoals bij alle tegenslag die anderen trof. 
‘Als ik wist dat ze daar rondhing, zou ik geen oog dichtdoen.’ 
Pieter was naar een ander café gegaan. Ze waren hem niet achterna gekomen. Bij het biljart waar niemand op speelde liet hij zich jenevertjes inschenken. 
‘…verstek…’ – mal spreken in het openbaar.

Loes had alle kantelraampjes opengezet om de sigarettenlucht te verdrijven. Pieter rook de geur van stro en uitwerpselen van de dieren op het Taartpuntplein.
‘Marloe-sje…’
In een paar stappen was ze bij de deur. Ze draaide het slot open – nijdig gaf ze hem de wekker.
‘Ga maar bij die dieren slapen!’

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties