Coronade

Lieve lezeressen en lezers, ik begrijp dat u even in verwarring bent over het woord Coronade. Wat kunt u verwachten? Een eh .., klopt het wel, hé bah, wéér dat nare virus?
Ik ga het u uitleggen. Een geruststelling: het woord klopt. En het gaat niet over corona. Het is ook niet een serenade voor een karbonade. Scherp opgemerkt, dank u. Nee. Het gaat over ú.

De wereld zit een beetje raar in elkaar op dit moment. Een beetje overstuur. Er mag niks, er moet van alles. Niet het soort leven waar wij, als 17 miljoen pubers, van houden zeg maar. We mopperen, we schoppen, en stampen de trap op naar ons kamertje, terwijl we naar papa en mama Mark en Hugo roepen dat ze het zelf maar moeten uitzoeken.

Ik puber, mopper en stamp driftig met u mee.

Die avondklok bijvoorbeeld. Ik had het niet helemaal begrepen. En lig sindsdien keurig iedere avond om negen uur in bed. Onder protest. Natuurlijk onder protest. Hoe durven ze wel. Zo in te grijpen in mijn leven. Mijn leven.

Het valt niet mee om als puber toe te geven dat papa en mama een punt hebben. 

De wereld zit even anders in elkaar, of ik dat nou wil of niet. Maar anders is niet hetzelfde als verkeerd en vervelend. Tenminste, niet alleen maar. Anders kan ook zijn: verrassend, vrolijk en heel zo slecht nog niet.

Een paar voorbeelden.

Wat een feest om de borden in de oven te doen terwijl u heen en weer naar Loetje snelt om biefstuk en wittebrood, en dan thuis extra lang te genieten van die vette plas jus die maar niet gaat stollen. U wist dat misschien al, maar ik niet. Nu weet ik het ook. Heerlijk.

Of bent u wel eens in de streekbus gaan zitten, mee naar het eindpunt, en terug naar huis gewandeld? 

Op het havenhoofd van Hellevoetsluis gaan zitten staren over het Haringvliet?

Of Hebreeuws te leren? Dat is trouwens bijna niet te doen in één lockdown.

Mijn zoon en ik zaten laatst anderhalf uur in de auto. We hadden een enorme wandeling gemaakt, waren er kapot van en weer onderweg naar huis. We verkochten stoere mannenpraat aan elkaar en speelden om beurten foute liedjes op de radio. De legendarische woorden ‘ hé pap, trouwens … ‘  leidden net als vroeger een bijzonder en waardevol gesprek in.

Ik zal u niet langer vermoeien met mijn voorbeelden. Misschien staat het u tegen. Bent u nog in uw mopperfase. Dat mag. Ik begrijp u. En begrijpt u mij ook goed: ik ben ook nog in mijn mopperfase. Maar soms ontmopper ik. En maak ik mooie dingen mee.

Ik kan niet anders zeggen dan dat deze bijzondere tijd waardevolle ervaringen, herinneringen en inzichten oplevert. Daar ben ik dankbaar voor. 

Ik ben benieuwd naar uw verhalen. Welke mooie ervaringen heeft u inmiddels opgedaan? Ontdekkingen vlak bij huis? Inzichten over uzelf? Waar bent ú dankbaar voor in deze bijzondere tijd?

Hoor ik daar zacht een liefdesliedje?




Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties