Vrijheid! Koester haar

De trap oplopend voel je bij elke stap meer vrijheid om de tranen te laten lopen. Mijn keel vernauwt. Je stikt en het beangstigt. Uit automatisme klop je het dekbed op. Op de rand van het bed zittend maan je jezelf tot rust. Niet hyperventileren, spreek je jezelf streng toe.

Ramen open.
Wind voelen.
Kan niet.
Alles afgetapt.
Opgesloten.

Vrijheid: onschatbare waarde. Weggevallen. Het kost je bergen energie. Vandaag blijkt hoeveel. De avondklok raakt mij niet. Wat is een paar weken? Misschien langer. Je kunt het maak je jezelf wijs. Anne Frank was pas opgesloten. Met weinig/geen eten. In een oorlogssituatie. Niet moeilijk doen. Klein kind. Gedraag je. Je hebt een fijne vriend, levensmiddelen, een huis, een werkende kachel, huisdieren en bovenal je bent gezond. Wat moeten alle mensen die echt in de shit zitten? Ziek zijn, hun baan kwijt, faillissementsdreigingen, alleen wonen. Jij hebt geluk. Niet mekkeren!

Door de lockdown zijn vanzelfsprekendheden weggevallen. Elke stap betekent nadenken. Vaak kan het niet. Voorlopig niet. Je hebt niets nodig. Alléén levensmiddelen; op loopafstand te halen; elke dag. Behalve zondag.

Thuiswerken; enorm wennen. Altijd thuis. Altijd alléén werken. Ondanks nauw contact met collegae. Via diverse kanalen. In het begin leidt alles af. Nu heb je een goede modus. Toch? Je kunt alles thuis. In Teams alle overleggen. Zelfs met 30 collegae. Een kippenhok. Lastig om inhoudelijk een gesprek te voeren. Maar de bedrevenheid is er in. Het benauwd wel. Altijd thuis. Teams-afspraken volgen elkaar op de minuut af op. Koffie scoren is bijna niet te doen. Laat staan een toiletbezoek organiseren. Een toiletbezoek organiseren? Zotteklap. Wanneer je na een werkdag de boel afsluit en de bewoonde wereld instapt is het alweer donker. Je werkplek in het gesloten onderhuis was een goed idee. Je kunt er rustig, geconcentreerd werken; afgesloten van alles. Echter, wanneer je niet oplet ben je afgesloten. Net even anders. Niets te mekkeren. Toch? Je hebt een geweldige uitdagende baan sinds 8 weken. Inmiddels een vast contract. Wie kan dat nog zeggen tegenwoordig? Niet zaniken!

De onrust blijft. Opgelegde beperkingen. Het raakt, irriteert je. Slaat je uit je kracht. Dus zit je op je bed. Bijna hyperventilerend. Jezelf tot kalmte manend. Je mist kleine dingen. De cappuccino samen in het weekend bij Bagels and Beans. Samen er even uit; genieten. Kwaliteitstijd. Geen Coronawereld. Broodnodig.

Samen wandelen. Je onrust eruit praten. Alsnog de wind voelen. Terug beneden slaat de klok 21:00 uur. Het kan niet meer. Avondklok. Dikke tranen lopen over je wangen. We praten. Het lucht op. Niet voldoende. De onrust blijft, net als het kleine kind. Bewegen. Samen uit. Vrijheid. Normaal niet perse uithuizig. Nu wel. Zelf bepalen.

Op het internet vind ik de mogelijkheid. De eerste veiling die past sluit over 5 seconden. Eén euro meer is genoeg.

Twee nachten een hotel. Samen. Weg bij Corona, beperkingen, afgesloten zijn, sterftecijfers, ziektecijfers, vaccinatiecijfers. In winterwonderland. Het was prachtig, fijn. Voor herhaling vatbaar.

Diep dankbaar voor: menselijke warmte, liefde, aandacht, betrokkenheid en verbinding. 
Vrijheid! Koester haar!

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties