Uit en thuis

Met een luide klik knip ik het derde slot los. De deur is open, maar om daadwerkelijk te openen moet ik iets harder duwen dan ik gewend ben door de berg poststukken achter de deur. Ik pak de brieven en folders en terwijl ik sorteer, loop ik naar de postvakjes. De meesten ervan zijn zo vol als die van mij. Ik haal de stapel papieren uit mijn vakje en loop verder de afdeling op. Waar eens de energie stroomde, de stemmen galmden en de schermen flikkerden is het nu stil en leeg.

Er zitten geen collega’s rondom het whiteboard maar toch hangt het ding nog vol.  Het zijn de briefjes van onze laatste brainstorm. Op mijn gezicht verschijnt als vanzelf een glimlach als ik terugdenk aan die gekke sessie. “Wat we gaan doen als het weer kan” staat er met grote letters in het midden. Eromheen briefjes met leuke, creatieve en grappige ideeën waarvan helaas nog geen enkel idee kon worden uitgevoerd. Tijdens de borrel na afloop besloten we de tekst te laten staan als inspiratie voor straks. Later, wanneer alles weer mag. Rechts in de hoek zie ik nog een verloren slinger liggen die na de verjaardag van Marieke op de laatste dag voor de lockdown niet is opgeruimd. Er is geen goede reden geweest om het niet op te ruimen, maar het lijkt nu alsof de lockdown ons verrast had en we op stel en sprong het kantoor moesten verlaten. 

Ik loop naar het koffieapparaat. Het apparaat wat ik met heel mijn wezen haat als het weer onderhoud nodig heeft of wanneer het waterreservoir bijgevuld moet worden. Maar vandaag spreek ik het apparaat bemoedigend toe terwijl het zich tegoed doet aan het verse water en een achterstallige onderhoudsronde. Mijn beloning is een dampende kop koffie waarmee ik naar mijn favoriete flexplek loop. Ik open mijn laptop en sluit hem aan op het netwerk. Nu de levensader met het moederschip hersteld is, begint het ding enthousiast de laatste updates binnen te halen en te draaien. In de tussentijd loop ik naar mijn archiefkast en pak het laatste document dat ik nodig heb om aan de accountants te overhandigen. Mijn legitimatie voor dit uitstapje met een treinritje, een fietstochtje over de Amsterdamse grachten en een dagje op een goede bureaustoel. Een originele factuur met een sierlijke handtekening. De krabbel is gedateerd op 3 maart 2020, een onschuldige eeuwigheid geleden. Ik scan het document in en loop terug naar mijn werkplek. Een balkje onderin mijn scherm attendeert me dat het document  in mijn mailbox is beland. Ik open het bestand en stuur het door naar de accountant. Nu deze taak volbracht is besluit ik weer af te sluiten en te gaan. 

Lekkere koffie en een geweldige bureaustoel alleen zijn niet voldoende om mijn kantoorgevoel te laten beleven. Zonder collega’s is het een zielloze plek die ik snel weer wil verlaten. Bovendien is er over een uurtje een pubquiz gepland via Teams die ik liever vanuit huis meespeel. 

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties