Slof

Goedkeurend bekeek ze zichzelf in de spiegel. Ze kon er zeker nog mee door voor een vijftiger. Ze boog haar rechterbeen een beetje, strekte haar voet en gleed toen met haar handen vanaf haar enkel over haar kuit en scheen. Helemaal glad.

Nadat ze een laatste haartje bij haar bikinilijn had verwijderd, pakte ze het flesje jojoba-olie dat ze speciaal voor deze gelegenheid had aangeschaft en smeerde ze zich langzaam en aandachtig in.  Toen haar lijf helemaal glom, pakte ze nagellak en begon ze haar nagels te doen.

Bijna negen uur. Haar man zou zo wel thuis komen. Eigenlijk hadden ze een vakantiehuwelijk, bedacht ze. Ze woonden weliswaar in hetzelfde huis en ze sliepen in hetzelfde bed, maar buiten de vakanties zag ze hem nauwelijks. Overdag was hij druk met zijn werk als coach en dagvoorzitter, ’s avonds sportte hij met vrienden, vergaderde hij over meer fietspaden, een ongewenste ringweg of over de toenemende eenzaamheid in  de samenleving. Als zij weer eens alleen zat te kijken naar ‘Tussen Kunst en Kitsch’ bedacht ze dat ze al gelukkig zou zijn met een snufje van de passie waarmee hij zich inzette voor zijn werk en hobby’s. Daarna schaamde ze zich, ze wilde niet zo’n vrouw zijn die haar man beschouwde als eigendom.

Maar nu was de avondklok ingevoerd: niemand meer de deur uit na negen uur. Ze was nog nooit zo blij geweest. Vanavond wilde ze met haar man het leven vieren. Ze dimde de lichten en stak de kaarsjes op de salontafel en het dressoir aan. Ze had lang voor haar kledingkast gestaan; wat zou ze aantrekken, meteen een half-doorschijnend negligé of toch eerst een eenvoudig jurkje waarin haar borsten en billen zo goed in uitkwamen? Ze besloot het laatste. Zo warm was het nou ook weer niet in huis.

Tevreden ging ze in de fauteuil zitten die midden in de kamer stond, zodat zij de eerste zou zijn die haar man bij binnenkomst zou zien. Ze strekte haar benen en zag toen pas dat ze haar wollen huissloffen nog aan had. Lekker warm, maar geen gezicht bij haar jurk en allesbehalve sexy. Ze rende de trap op naar haar schoenenkast, koos de pumps met de hoogste hakken en trok die aan. Ze zagen er nog uit als nieuw. Hij had er een paar jaar geleden in Italië op aangedrongen ze te kopen, maar toen op een feestje bleek dat ze er nauwelijks op kon lopen, laat staan dansen, waren ze in haar kast beland en er nooit meer uitgekomen. 

Ze hoorde haar man binnenkomen en liep zo snel de hakken het toelieten naar de trap. Hij kwam haar al tegemoet.  Ze glimlachte bij de gedachte aan de romantische avond die zou volgen.

‘Hallo schat, ik zie je zo, ik heb nu een zoom-vergadering, Wat zie je er mooi uit! Je weet dat we nergens naar toe mogen?’ Bij het passeren raakte hij haar zachtjes aan. Ze wankelde even en voelde daarna hoe de traptreden onder haar voeten werden weggeslagen.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

1 Reactie
Nieuwste
Oudste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Alexander Jansen
Alexander Jansen
10 dagen geleden

Empathie stemt niet vanzelf vrolijk.