De beiaardier

De vraag van Dirk komt onverwacht: ‘Marius, wil jij vanavond om negen uur het carillon bespelen?’
 ‘Het is te vroeg, ik kan het nog niet.’ Zijn hart bonkt wild, hij klemt zijn handen om zijn koffiemok.
‘Ik zou graag willen dat jij me vervangt op de dag van de laatste avondklok. Jij bent de oudste, ik gun jou de eer.’

Marius kijkt vanuit zijn raam naar de klokkentoren die hij zo vaak bespeeld heeft. De knokkels van zijn handen dragen de sporen van het zware werk, ze zijn rood en verweerd. Het deert hem niet, hij was blij dat hij de volle concertzaal kon verruilen voor de eenzaamheid van de klokkentoren.
Een beiaardier heeft geen publiek. Het leven op straat gaat gewoon door, terwijl hij hoog in de toren zijn melodieën speelt.
Michelle was de enige die voor hem applaudisseerde en hem haar hartverwarmende glimlach schonk.

Hij neemt een slok van zijn koffie, de koek verkruimelt in zijn handen. ‘Ik weet het niet, Dirk.’
‘Eens moet je de draad weer oppakken en vanavond is een mooie gelegenheid.’

Maandenlang lag Michelle in het hoog-laagbed voor het raam. De glimlach om haar mond verdween, haar blozende wangen werden steeds bleker. Vaak sliep ze als hij terugkwam van het spelen.
Zijn blik gaat naar de kale plekken in de vloerbedekking, waar eerder het hoog-laagbed stond. Zijn ogen vullen zich met tranen. 
Dirk pakt even zijn hand. ‘Ik weet het, jongen, het is zwaar.’ Dan zwijgt hij minutenlang.

Een zonnestraal schijnt op de vaas met verlepte rozen. Een roze gloed verlicht de kamer. Het is alsof Michelle hem bemoedigend toelacht.
‘Ik doe het,’ zegt hij plots. Marius staat op en vult zijn mok opnieuw met koffie.
‘Een goede beslissing.’

Half negen loopt hij over het plein naar de kerk. Het is er drukker dan de voorafgaande dagen. Er hangt een sfeer van blijde verwachting, deze laatste dag van de avondklok. 
Hij beklimt de houten trap naar de klokkentoren en betreedt zijn domein, de torenkamer met het vertrouwde stokkenklavier. De stokken zijn alle met draden verbonden aan gietijzeren klokken. Zijn losjes gebalde vuisten bewegen zich over de toetsen:

Michelle, ma belle
These are words that go together well
My Michelle
Michelle, ma belle
Sont les mots qui vont très bien ensemble

Terwijl hij speelt, ziet hij weer voor zich hoe hij met Michelle danste in het vakantiehuis in Frankrijk. Hij kuste haar en fluisterde in haar oor: ‘Deze song is speciaal voor jou geschreven.’ Zij drukte haar lippen teder op de zijne en liet zich meevoeren in de dance d’amour.

Het is vijf voor negen. De laatste klanken sterven weg. Hij daalt de lange trap af en sluit de zware deur. Binnen enkele minuten kan hij thuis zijn. De verwarming staat nog aan en de lamp boven de tafel brandt.
Vanuit het niets begint iemand te klappen en anderen doen mee. Het klappen zwelt aan tot een verlossend applaus. Hij maakt een buiging en vervolgt zijn weg.
Aan de hemel straalt een heldere ster.






Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

1 Reactie
Nieuwste
Oudste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Marco Traas
Marco Traas
2 maanden geleden

Mooi geschreven. Ik had eigenlijk verwacht dat Dirk later in het verhaal terug zou komen