De krant

‘Zoals het klokje vanavond thuis tikt, tikt het nergens.’
Nors kijkt hij op vanachter zijn krant. ‘Probeer je grappig te zijn?’
‘Natuurlijk, ben ik dat niet altijd?’
Hij schuilt weer achter het flinterdunne papier, staart naar de wijsheid voor zijn ogen.  
‘Iets nieuws deze fijne avond?’
‘Huh?’
‘Staat er iets interessant in de krant? Je leest zo intensief? Het moet bijzonder de moeite zijn.’
‘Ik weet het niet, ik lees niet echt.’
‘Waarom hou je de krant dan voor je neus?’
‘Wat moet ik anders doen? Ik mag niet meer naar buiten.’
Ik sta recht, duw zijn krant omlaag. ‘Lezen. Wijsheid in je hoofd opnemen. Is dat niet iets dat zou kunnen werken? Of is dat te gewaagd?’
‘Ik ben het niet eens met de krant.’
‘So?’
‘Hoe bedoel je, so?’
‘Dat moet toch niet? Dat scherpt je geest.’
Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik ben het er niet mee eens, waarom zou ik het dan lezen?’
‘Omdat het jouw wereldbeeld verbreedt?’
‘Ik wil alleen maar lezen wat bij mij past. Ik heb geen behoefte aan nieuwe inzichten. Die zijn toch niet juist.’
Krampachtig proberen mijn wenkbrauwen nieuwe hoogtes te bereiken. ‘Wat zeg je?’
‘Wat in de krant staat, is niet juist.’
‘Wie zegt dat?’
‘Facebook.’
Ik kan mijn lach niet inhouden. Bulderend loop ik door de woonkamer, schenk een tas koffie in en slurp van het dampende vocht. ‘En waarom denk je dat Facebook juist is?’
‘Dat weet toch iedereen. Die feiten zijn gecheckt.’
De lachkramp breidt uit. Juist ja. Gecheckt. Door wie?’
‘Door de mensen die het posten.’
‘En waar checken zij dat?’
‘Euh … Google en YouTube.’
‘En wie checkt YouTube?’
‘Euh …’
Ik grijns. ‘Weet je hoe een krant werkt?’
‘Die verzinnen maar wat.’
‘Denk je?’
‘Natuurlijk. Waar halen ze al dit nieuws? Dit kan niet echt zijn. De helft is compleet van de pot gerukt en zou nooit echt gebeuren.’
Mijn wenkbrauwen smelten samen. ‘Wat zou nooit echt gebeuren?’
‘Dat mensen een halve stad vernielen en plunderen enkel omdat ze het niet eens zijn met een avondklok. De krant beweert dat dat hooligans zijn, maar dat is niet wat ik op Facebook lees.’
‘Het is wel echt gebeurd!’ Mijn maag trekt samen. ‘Wat lees je op Facebook?’
‘Dat ze opkomen voor onze rechten. Dat het een goede zaak is wat ze doen, dat alleen zij ervoor zorgen dat onze rechten gevrijwaard worden. Maar die extremistische rakkers van de krant schilderen het af als zinloos geweld van nozems. Dat is toch ongehoord. Flagrante leugens.’
Angst overspoelt mij. Een nieuwe slok koffie brandt door mijn lijf. Wie is deze vreemde waar ik al tien jaar het huis mee deel?  
‘Je gaat toch niet mee betogen?’ 
Doodsbang wacht ik op het antwoord. Hij kijkt me aan over zijn krant, schudt hevig zijn hoofd. 
‘Ben je gek!’
Opgelucht haal ik adem, eindelijk een beetje gezond verstand.
Hij houdt zijn krant voor zijn neus. ‘Het is veel te koud! En Big Brother op TV. Denk je dat ik dat wil missen?’

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties