Roodborstje

De zon maakt diamanten van de sneeuw. Krakend verpulveren ze onder haar voetstappen. De lucht is helblauw en maakt het witte dek dat over de wereld ligt nog witter. De geluiden in de verte klinken gedempt. Ze ademt de frisse lucht met een diepe teug in en kijkt om zich heen. Wat had haar moeder dit graag nog een keer meegemaakt. Ze zucht en loopt voorzichtig verder, haast beschamend om met haar voeten dit prachtige kleed te betreden. 

In het bos omhult de serene rust haar. Deze schoonheid is magisch, vooral zo voor kerst. Vorig jaar was het zo anders. In de tweede lockdown werd haar moeder ziek. De gevreesde ziekte waar iedereen al het hele jaar voor op de vlucht was sloeg genadeloos toe. Corona. Ze herinnert zich nog de natte sombere dagen die zich vulden met hoop en vrees. En toen werd het kerst. Zonder haar moeder, en voortaan nooit meer met . Een sobere plechtigheid volgde en daarna een aaneenschakeling van zaken die geregeld moesten worden zodat iedereen wist wat zij allang wist maar vooral ook voelde, haar lieve mama was er niet meer. Het opruimen van haar spullen, het informeren van instanties maakte haar al bewuster van dit meedogenloze feit. Ze zag de wereld om haar heen alsof zij in een donkere stolp gevangen zat. Hoe zij ook haar best deed om dit te doorbreken de zwaarte bleef op haar drukken. Ze rilt als ze terugdenkt aan die tijd, die eerste maanden.

Even staat ze stil en haalt ze haar vinger over een tak die bedekt is met een laagje sneeuw. Het voelt koud en nat als ze het eraf haalt maar ook bevrijdend. Alsof ze een last van haar zichzelf afschudt. Het was zwaar, dat meedogenloze rauwe verdriet, die haar de diepte in zoog.Pas toen de eerste groene blaadjes zich weer troostrijk aan de wereld presenteerde voelde zij zich wat lichter worden. Hoop gloorde aan de horizon, zij zou hieruit komen. Net als de pandemie, die eindelijk op zijn retour was. Was het toen dat ze hem voor het eerst zag, of was het een haar? Met zijn ferme rode borstje nadrukkelijk aanwezig. Eerst lette zij er niet zo op, maar op een gegeven moment begon het op te vallen. Overal waar zij was, dook ie op. Of klonk zijn waterige gezellige gezang die de hele toonladder op en af liep. Ze werd er vrolijk van, het steunde haar. Het lievelingsvogeltje van haar moeder. Steeds vaker keek ze naar hem. Dat dappere schattige vogeltje dat met zijn kraaloogjes zo helder de wereld in kijkt. Zij wilde ook weer leven, er zijn, en haar hart openen voor al het moois om haar heen.Nu zij hier loopt en om zich heen kijkt beseft ze dat dit is gelukt. Deze kerst zal bijzonder zijn, haar moeder is er, ergens dichtbij.Als ze even stil is hoort ze het roodborstje vlakbij zingen en ziet ze hem tevreden wippen op het witte tapijt tussen de bomen.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties