Naar huis

Janus Klepel

‘Leef, alsof het je laatste dag is.’ Janus Klepel loopt het te neuriën terwijl hij richting de haven loopt. Hij is op weg naar Harry en Monique voor een etentje. Zijn zaken, het beheren van verschillende cafetaria’s, gaat goed dus hij heeft wel een reden om een beetje te zingen.

‘Leef, alsof de morgen niet bestaaaat’.  Hij loopt vrolijk verder. 

Wanneer hij in de haven aankomt staat Monique hem al op te wachten bij de boot. 

‘Hè, Janus, alles goed? Zin in een hapje eten. Harry is al druk met de voorbereidingen.’

Hij loopt naar haar toe en geeft haar 2 kussen op haar wang.

‘Hallo Monique, met mij is alles prima. De zaken gaan goed. Dus mij hoor je niet klagen. Dat hapje eten gaat er zeker wel in. Bij jullie ook alles goed?’

Monique neemt hem mee de boot op en roept naar Harry dat Janus is gearriveerd. 

Harry komt ook naar boven en geeft Janus een hand. ‘Mooi dat je er bent. We gaan eerste een stukje varen en dan moet het eten wel klaar zijn. Dan kunnen we hier aan dek eten.’

Hoe lang hij Harry en Monique kent weet hij niet maar zeker een jaar of drie. Een gezellig stel wat hij heeft leren kennen bij Rinus Pekel op zijn verjaardag. De klik was er dus spreken ze regelmatig af. Wat Harry en Monique precies doen voor werk is hij alleen nog niet echt achter. Wie weet vanavond. 

Wanneer ze de haven uit zijn begint Janus weer te neuriën, ‘Leef, alsof het je laatste dag is.’

Harry kijkt hem aan, ‘Wat ben jij vrolijk.’ 

‘Ach, de zon schijnt, de zaken gaan goed en ik ben lekker op het water, dus ja daar word ik vrolijk van.’

Janus gaat op het dek zitten en Monique komt bij hem zitten. 

‘Gaan de zaken echt zo goed, ik hoorde juist dat de cafetaria’s een moeilijke tijd achter de rug hebben.’

Hij begint een beetje te lachen en kijkt Monique aan. 

‘Het is niet het enige wat ik heb’, zegt hij op samenzweerderig toon.

Monique kijkt naar Harry, die stoïcijns voor zich uitkijkt over het water. 

Ze kennen Rinus Pekel al heel lang dus ze weten heus wel wat die andere bezigheden. Maar het wordt Rinus iets te warm onder de voeten met de bemoeienis van Janus met de verschillende zaakjes die lopen. 

Nu mogen zij het weer opknappen. Net als met Klaas Boterman, die werd ook te hebberig. Toch maar goed dat ze dit bootje hebben. Genoeg uitvluchten. Klaas is nooit gevonden. 

Janus zet nog maar een keer in en kijkt vrolijk rond. Monique en Harry wisselen nog een blik. Maar goed dat hij niet weet wat hem te wachten staat. 



Harry en Monique 

‘Geef me wind en zeilen’, Harry zingt tijdens het schrobben van het dek keihard met de muziek mee. Hij hoort wat bij de ingang van de haven.

Agenten met politiehonden lopen de haven binnen.

‘Shit, Monique is alles beneden schoon?’ 

‘Rustig joh, doe even gewoon dan komt alles goed.’

De agenten lopen naar de naastgelegen boot. Eén van de mannen roept naar Harry of hij de afgelopen dagen ook iets heeft gezien in de haven.

‘Nee, niets bijzonders, maar wij zijn pas sinds gisteravond hier.’

Monique is beneden nog steeds druk. Harry snapt er niets van, dat lijk moet toch allang op de bodem liggen. 

De honden lopen rond op de andere boot en beginnen te blaffen. Er is wat gevonden. Janus K. wordt in stukjes in een tas aangetroffen met een lading heroïne op zijn buik.

Monique roept van beneden, ‘zet die radio eens wat harder, ik hoor hem niet meer. ‘

‘Geef me zon en de zee, vaar ik naar een eiland, over de golven, door de branding.’ De muziek schalt over het water. 

‘Zo, alles is hier klaar en wat ze in het liedje zingen gaan wij nu maar doen.’

Harry kijkt naar Monique en ruimt de zwabber op. Gaat de kajuit in en zet de boot in beweging. Hij steekt een hand op naar de politieagenten die druk zijn met het onderzoek. 

Hij snapt er niets van, maar dat zal Monique onderweg wel haarfijn uit de doeken doen. De poen is binnen en er is niemand die ze wat kan maken. 


Rinus

“Slapeloze nachten, wakker met mijn ogen dicht.” Harry neuriet met de muziek mee en zet ondertussen de boot in beweging. Monique is beneden bezig met wat eten en drinken. Ze varen de haven uit om een rustige plek te vinden om de nacht door te brengen. Hij snapt nog steeds niets van wat er nou precies gebeurd is. 

Monique komt de kajuit binnen met wat te drinken. “Volgens mij lust je dit wel, een alcoholvrije cocktail.”

Harry kijkt haar lachend aan en pakt het glas van haar aan. Dan vraagt hij toch de vraag die al vanaf dat ze de haven zijn uitgevaren op zijn lippen brandt.

“Waarom moest Janus in stukjes in een sporttas op de boot van de buren? Dat hebben we met Klaas toch ook niet gedaan.”

Monique kijkt naar Harry en loopt een beetje rond. “Rinus had dat naar mij geappt. Het moest deze keer iets anders en duidelijk voor de buitenwereld. Zodat ze weten dat er niet met hem te spotten valt.”

Harry kijkt bedenkelijk over het water, het is rustig op het water. Nog en klein half uur varen naar de volgende haven. 

Monique kijkt naar hem. Wat zal hij nu allemaal denken?

“Zullen we zo anders even het anker uitgooien en een hapje eten. Ik heb een koude salade gemaakt en er is nog wat rollade van gisteren.” 

“Dat lijkt me een goed idee. Nog een klein stukje dan kunnen we stilliggen.”

Monique loopt naar beneden om borden en het eten op te halen. 

De boot ligt vast en ze zitten samen aan tafel. Harry schept zijn bord goed vol hij lust ondertussen wel wat. De salade gaat er goed in. Monique pakt alleen wat rollade. Wanneer ze naar Harry kijkt zit die onderuitgezakt aan de tafel. 

“Goh, dat rattengif werkt sneller dan gedacht.”

Ze kijkt hoe druk het buiten is, gelukkig rustig. Geen andere boten in de buurt. Ze begint Harry naar de reling te slepen en gooit hem met een plons overboord. Het heeft wat moeite gekost en 5 jaar van haar leven maar alles is nu geregeld.

Ze pakt haar mobiel en belt naar Rinus.

“Het is gelukt. Ze zijn allemaal verdwenen. Mag ik nu weer naar huis komen pap?”

 

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

1 Reactie
Nieuwste
Oudste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Jannie Fons
Jannie Fons
1 maand geleden

Heerlijk om te lezen de korte verhalen van Margo