Lege plek

In de zomer was ze al begonnen met de voorbereidingen. Nadenken over de locatie, het menu en over het belangrijkste, de gasten. Ze zag ieder jaar weer uit naar het kerstfeest, de gezelligheid, de lichtjes en liederen, het samenzijn. Komend kerstfeest was extra bijzonder omdat er meer genodigden dan in andere jaren er voor het eerst bij zouden zijn.

Ze vroeg zich bezorgd af of de tafel die ze doorgaans gebruikten voor dit soort gelegenheden wel groot genoeg zou zijn. In haar hoofd ging ze de gasten langs. Met wat passen en meten zou het zou net moeten lukken. Ze verheugde zich bij de gedachte over de gedekte tafel: een helder wit damasten tafelkleed, kristallen glazen, een mooi kerstservies en tafelzilver waarin de kaarsen die op tafel stonden in duizenden kleinere vlammetjes werden weerspiegeld.

Het verloop van het kerstdiner was ieder jaar weer een verrassing. Vaak werd er de hele avond gelachen, maar als sommige gasten zich erg hadden vastgebeten in een discussie was het einde soms ook grimmig. Ze zou daarom het liefst bepaalde gespreksonderwerpen verbieden, maar nu er zelfs mensen waren die twijfelden of de aarde rond was, had ze besloten dat niet te doen. Aan haar kersttafel mocht over van alles worden gesproken onder voorwaarde dat er eerst werd geluisterd.

Ze wierp nog een laatste blik op de gastenlijst. Achter Pieters naam stond een vraagteken. Zou ze hem ook uitnodigen? Ze twijfelde, telde snel het aantal genodigden en kraste daarna het vraagteken door.

Tevreden wierp ze een blik in de kamer. Bijna iedereen was er al, op hier en daar een lege stoel na. Hoewel ze bijtijds was begonnen met de organisatie van het kerstfeest was het haar dit jaar niet meegevallen. Het had haar flink wat hoofdbrekens gekost om ervoor te zorgen dat iedereen een lekker menu zou hebben, daarna was het nog lastiger geweest om alle inkopen op tijd in huis te hebben. Maar goed, nu was alles onder controle en zag ze dat de gasten zich al behoorlijk op hun gemak voelden. Het was dan misschien niet vrede op aarde, maar wel vrede aan deze tafel. Ze keek even op de klok aan de muur. Nog een paar minuten wachten op de laatste genodigde en dan kon het kerstfeest beginnen.

Het was die dag nauwelijks licht geweest. Tegen half vijf had hij besloten toch nog maar even naar buiten te gaan. Wachten op de zon had geen zin meer. Hij trok zijn jas aan en pakte een stapel kerstkaarten die hij net samen met zijn vrouw had geschreven. De afgelopen jaren hadden ze steeds minder kaarten verstuurd, maar dit jaar vonden ze het leuk om het weer eens ouderwets goed te doen.

Een voorbijganger vond hem vlak bij de brievenbus, de kaarten nog in zijn jaszak. 

‘Ga zitten, we hebben aan tafel een plek voor je vrijgehouden.’ Verbaasd keek Pieter naar de bekende gezichten die hij zo lang had gemist. Hij glimlachte even en antwoordde ‘Fijn om hier bij jullie te zijn.’

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties