Eén kopje koffie

Met haar hand zocht ze naast zich en meteen wist ze het weer. ‘Ik ga bij je weg,’ had hij plompverloren gezegd. Notabene tijdens een etentje ter gelegenheid van hun twintigjarig huwelijksjubileum. Hij had al een etage gevonden en ingericht. Een koffer met kleren en wat persoonlijke spullen, ‘ik wil graag de litho’s van de koeien mee’ hadden al klaar gestaan en weg was hij. Ze was zo verrast geweest dat ze niets had gekund, tot diep in de nacht had ze perplex naar de lichte plekken op de muur zitten kijken.

Het was nu een paar maanden geleden en nog steeds hoopte ze dat wanneer ze haar ogen open zou doen, hij naast haar zou liggen. Niet meer omdat hij het was, maar wel omdat ze snakte naar gezelschap, iemand om de dag mee door te nemen, iemand om voor te zorgen.

In huis was ze wel begonnen om zijn sporen te wissen. Zijn gitaar, boeken en cd’s had ze te koop gezet op marktplaats en daarna was ze begonnen met een herinrichting van de keuken. Hij had altijd een heel nummer gemaakt van koffie zetten, waarbij hij een percolator gebruikte. Aan het begin van hun huwelijk had ze het koffieritueel heel aantrekkelijk gevonden. Ze had zijn nauwkeurigheid bewonderd en ze genoot van de koffie. Gaandeweg was ze zich echter aan zijn maniertjes gaan storen en was ze zijn precisie gaan zien als neurose. Het inmiddels gebutste zilverkleurige koffiepotje was in de grijze container beland en ze had een nieuwe koffieapparaat gekocht.

‘Mevrouw,’ had de verkoper bij de Mediamarkt gezegd, ‘dit is niet zomaar een apparaat. Dit is een koffie experience.’ Ze had er was schaapachtig bij staan lachen, maar het was inderdaad niet een eenvoudig apparaat wat ze had uitgekozen, het was een grote machine die ze had moeten laten bezorgen. Nu stond het zwarte monster op het aanrecht. In de bijgeleverde vuistdikke handleiding las ze wat ze allemaal met de machine kon doen. Er waren zoveel keuzes dat ze maar had gekozen voor een kopje thee. Na enige tijd was het haar gelukt om een kop koffie uit de machine te krijgen. ‘Alstublieft,’ las ze op het display van de machine. ‘Dank je,’ had ze geantwoord en zo was het begonnen. De machine stuurde doorlopend berichtjes. ‘Lekbak legen.’ ‘Bonenreservoir bijna leeg.’ ‘Waterreservoir bijna leeg.’ ‘Ontkalkingsprogramma uitvoeren.’ ‘Zeteenheid reinigen.’ Zij praatte terug. ‘Alsjeblieft, een tablet in het filterkoffiebakje en je wordt weer lekker schoon.’ Ongemerkt was ze de hele dag bezig met het verzorgen van de machine. Water bijvullen, lekbak legen, reinigen, ontkalken, koffieresten uit het apparaat poetsen en als ze een keer vergat om de koffieprut weg te gooien dan herinnerde het apparaat haar er wel aan. Het plezier waarmee ze de machine aanvankelijk had verzorgd verwerd tot een last.

Toen ze na een paar maanden in de winkel voor het koffieschap stond te staren naar het grote aanbod koffiebonen nam ze een besluit. Ze pakte een grote pot oploskoffie en liep glimachend naar de kassa.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties