Blijven of gaan

Joe Strummer’s rauwe stem beukt in mijn oren. ‘Should I stay or should I go’ raast door mijn piekerende en twijfelende kop terwijl gillende gitaren striemen trekken door mijn ziel. Ik huil en staar uit het raam. 
‘Waarom doe je zo? Het is hier toch goed. Je weet dat je niet terug kan.’ Zijn bruine ogen kijken me gebiedend aan. ‘Je hebt hier toch alles wat je nodig hebt?’
Ik loop naar de deur, duw ertegen. ’Ik mis haar.’

Het zachte gekraak van het vinyl tussen twee nummers jaagt rillingen over mijn huid.
‘Wil je naar het park?’
Even kijk ik op, dan keer ik me weer naar het raam. ‘Zo gemakkelijk praat je mij niet om.’
De zanger van The Clash vult de stilte op. ‘This indecision’s buggin’ me.’
Ik beuk tegen de deur. De klap schrikt hem op. 
‘Hé, wat doe je? Je moet niet boos worden. Je wist toch waar je terecht zou komen?’
‘Ik wist niet dat ik haar niet meer zou zien.’

The Clash werken hun nummer af voor er antwoord klinkt.
‘Je moet niet droef zijn. Je mist je zusje hé.’ Hij streelt me zacht. ‘Ik weet het, maar er is hier geen plaats voor haar. Dat moet je begrijpen.’
‘Ik begrijp dat niet.’ Ik duw opnieuw hard tegen de deur.
‘Kom, rust wat. Dit heeft geen zin.’
Boos lig ik voor de deur. Ik laat hem geen ogenblik uit mijn zicht. Hij kijkt naar mij en lacht. Alsof een lach alles goed kan maken. 
‘Laten we een wandeling maken, dat zal je goed doen.’
Ik draai me om en blijf liggen.
‘Zoals je wil. Misschien straks.’ 

Nog een nummer vloeit voorbij. ’Stop met boos zijn, dat lost niets op.’
‘Ik mis haar,’ huil ik. 
Zijn blik is hard. ‘Daar hebben we het nu al genoeg over gehad. Je kan niet gaan.’
‘If I go there will be trouble,’ brult Joe Strummer als ondersteuning.
‘Waarom niet?’ Ik loop opnieuw naar de deur.
‘Het is te ver en het is niet goed. Daar komt alleen maar ellende van als je een nest puppy’s weer bij elkaar brengt.’
Mijn ogen zijn groot. Mijn bek valt open, ik hijg. Misschien heeft hij gelijk. Ik zal haar altijd missen. Maar het is hier goed. Mijn leven is nu hier. 

Ik duw tegen zijn been, zacht klopt hij op mijn rug. Ik weet dat hij mijn verdriet begrijpt. 
Hij loopt naar de platenspeler en speelt ‘Know your rights’ voor de honderdduizendste keer. De woorden zijn onbegrijpbaar, ik voel wat ze zeggen. Ik jank zachtjes als ‘Rock the Casbah’ uit de boxen knalt. 

‘Het is goed. Ik blijf.’ Ik kruip in mijn mand en kijk mijn baasje aanvaardend aan. Hij streelt me over mijn gevlekte kop en geeft me een hondensnoepje. Ik lik zijn hand en rol in elkaar. Het is hier goed. Mijn zusje heeft het ongetwijfeld ook goed en straks gaan we naar het park. Ik kwispel vrolijk en ben blij.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties