Tengerész

Als ik door het heuvelland rijd, de zinderende warmte, de enorme velden met zonnebloemen, de weilanden met paarden, Dombovár binnenrijd en aan de laatste etappe begin, een brok in mijn keel, dan weet ik: bijna thuis. De wegen worden smaller en ik stiller. Afslaan, de spoorbaan over, de weg naar het heilige der heilige. Daar rijd ik het dorp binnen, mijn huis zie ik al van een afstand staan. Thuis. Zestienhonderd kilometer van huis en minstens zo ver terug in mijn bestaan.

Hier groeide ik op, in de dokterspraktijk van mijn vader. De enorme tuin, heuvel op, de wijngaarden van de buren, daarachter het bos. Hier was ik gelukkig, hier was ik veilig, hier was ik gekend. Ik speelde met de andere kinderen uit het dorp op straat, werd verliefd op het meisje dat in de winkel werkte, we bouwden een toekomst. En daar ergens in het verhaal gaat het mis. De herinneringen, ik kan er niet meer precies bij, alleen flarden. Een vorig leven. 

Buurvrouw Kati komt naar me toe en omhelst me. Begint meteen een heel verhaal, ik krijg het maar ten dele mee. Zo goed is mijn Hongaars niet meer. Ze lacht als ze merkt dat ik nog moet omschakelen. Herinneringen aan vandaag. Wat zei ik dan, vraagt ze, vrolijke ogen. Ze houdt van me. Alles is goed.

Later die dag zoek ik haar op. Ze is in haar kleine wijngaard bezig. Ik mag wijn uit het vat halen, en samen zitten we voor het wijnhuisje in de zon. Wat houd ik van deze plek, het golvende land, de uitgestrektheid, de rust.

Buurvrouw, ik neem je mee naar de kust, naar waar ik nú leef. Waar ik me óók thuis voel, de weg ken, de mensen. Waar de zee mijn vriend is. 

Ze kijkt me lang en indringend aan, zwijgt, staart voor zich uit, kijkt me opnieuw aan.

Ze schudt nee, een korte beweging. Daarmee is alles gezegd. 

Het is goed dat je steeds hier naar toe komt, op zoek naar je verleden, op zoek naar wat er gebeurd is. Waarom je nog zoveel weet, de mensen kent en de taal. De routes door het bos. Je bent welkom, ik heb koffie voor je, maar ik heb geen antwoorden. Leef je leven van vandaag. En verwar het niet met je leven hier.

Dit zijn mijn heuvels, wat moet ik met jouw zee?

Ze heeft gelijk. Deze heuvels waren ooit mijn heuvels. Maar het leven is verder gegaan. Ik ben een kind van de zee geworden. Het is tijd om naar huis te gaan. De heuvels achter te laten, niet meer om te kijken.

Man van de zee te zijn.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

1 Reactie
Nieuwste
Oudste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Mark de Gooijer
10 dagen geleden

Doet me denken aan het verhaal van Miklos, een vroegere buurjongen. Die kwam hier na de opstand in ’56, samen met zijn ouders op de vlucht voor het regime van de Russen.
Mooie sfeertekening. Ik denk dat Miklos zelf er intussen ook wel zo over denkt.