Groenafval, oftewel: vertrouw nooit je buurman

Zo op het eerste gezicht lijkt het erop dat de buurman groenafval aan het ruimen is. De hele dag in de tuin gewerkt, hij kan niet alles kwijt in de groene bak, dus hup, die takken achterin de auto en naar de vuilstort ermee. Maar ik weet wel beter.

’s Avonds bel ik aan. Het gordijn voor het grote raam beweegt even, alsof ik stiekem word gadegeslagen. Blijkbaar zie ik er betrouwbaar genoeg uit, want even later gaat de deur open. Het ganglicht blijft uit. Het gezicht van mijn buurman is niet meer dan een vale lichte vlek in de duisternis. Ik besluit meteen ter zake te komen. ‘Ik heb je in de gaten, mannetje. Ik ken je geheim.’ Verschrikt houdt mijn buurman zijn adem in. ‘Is het zo duidelijk?’ Ik knik. ‘Geen ontkennen aan.’ Hij zucht. ‘Ok. Wat wil je van me?’ Ik kan mijn grijns bijna niet bedwingen. Ik heb hem in de tang! ‘Ik wil mee.’ 

Twee dagen later is het zo ver. Ik kleed me warm aan. In mijn tas stop ik vijf bananen, in stukjes gesneden. Fluitend loop ik naar nummer 3. ‘Ik ben er klaar voor.’ Onderweg krijg ik een blinddoek om. Na vijf bochten voel ik een lichte misselijkheid opkomen, maar de buurman is onverbiddelijk: de blinddoek blijft op. Na wat voelt als drie kwartier stopt de auto eindelijk. De buurman opent de deur. Ik snuif: ik kan ze al ruiken. Als de blinddoek afgaat knipper ik met mijn ogen tegen het felle licht. Ik kijk om me heen. Niks.

‘Waar zijn ze?’ Mijn buurman maakt sussende gebaren. ‘ Zo meteen. Maar eerst dit. Je weet van niks. Je bent hier nooit geweest. Als ze erachter komen dan ben ik ze kwijt. Voor altijd.’ Na mijn knikje wenkt hij me. ‘ Kom maar mee dan’. Hij heeft het ingenieus gedaan, dat moet gezegd. Wat lijkt op een paar hoge bomen met klimop er tussen, is in werkelijkheid een traliehek. Onder een camouflagenet bevindt zich een kleine deur. En dan staan we er tussenin. Zo, opeens. Twee majestueuze giraffen. ‘ Hoe?’, kan ik alleen nog maar uitbrengen.

De buurman grinnikt. ‘Weet je nog, dat transport uit Blijdorp? Alle pers die opgetrommeld was. De demonstraties. Dierenactivisten. Dierentuinliefhebbers. Ze hadden het er zo druk mee dat niemand merkte dat één van de verzorgers vervangen werd. Geen zorgen hoor, ik heb die man netjes achter een bosje gelegd, die werd een paar uur later weer gevonden. Toen we eenmaal onderweg waren was het een koud kunstje om me van de rest te ontdoen. Alleen de chauffeur, dat was een taaie, maar dat heb ik ook opgelost. Zo heb ik deze twee dames kunnen behoeden voor een lang en saai leven achter de tralies.’ Liefdevol aait hij één van de giraffen over haar nek. Ik voer een stuk banaan. ‘Nu zoek ik nog een bul. Hoe leuk zou het zijn als ze een kleintje krijgen… Trouwens, heb jij nog groenafval?’

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties