De eekhoorn met de gympies

Toen de eekhoorn laatst door de bomen zwierde, zag hij uit een ooghoek een blond meisje van een jaar of 5 dat de pelpinda’s aan het strooien was om de dieren in het park van dienst te zijn. De eekhoorn was bevangen door de pinda’s, maar nog meer door de prachtige gympies die het meisje droeg. Die gymschoenen wilde hij zeker ook en hij shopte net zo lang tot hij ze had gevonden. Spierwit met een gele streep en precies zijn maat. Hij sprong er supervrolijk mee door de bomen en over het gras tot hij de wasbeer tegenkwam. 

De wasbeer wees naar zijn gymschoenen en vroeg: “Daarmee trap je zeker niet in distels?” De eekhoorn had zonder schoenen al geen last, maar met schoenen al helemaal geen last van distels.  Hij beaamde daarom de stelling van de wasbeer. En zo kwam het dat de wasbeer tegen iedereen vertelde dat als je geen last meer wilt hebben van distels, je dan gymschoenen moest aandoen. Het hele park zocht zich rot naar de mooiste gymschoenen en al gauw werden de gymschoenen in het park erg schaars. De dieren zonder schoenen raakten al een beetje in paniek tot ze ineens hoorden dat het allemaal onzin was. 

Een bij die langs kwam vliegen betoogde dat distels helemaal niet gevaarlijk waren en meestal waren het gewoon losse takjes waar de dieren hun tenen aan stootten. Het gebruik van gymschoenen vond hij belachelijk en bovendien vroeg hij zich hardop af wie er geld verdiende met de verkoop van de schoenen? Was dat soms de wasbeer? 

De wasbeer reageerde door de stellen dat een bij natuurlijk weinig verstand heeft van distels zeker gezien de wijze van voortbewegen van deze bij. Daarnaast ontkende de wasbeer geld te verdienen aan de verkoop van gymschoenen.

De dieren in het park wisten niet meer wat ze moesten geloven en zo ontstond er een tweedeling tussen de gymschoendragende en de gymschoenverafschuwende dieren die elkaar bestookten met steeds akeliger verwensingen.

De eekhoorn, die zich van geen kwaad bewust was, werd daarom op een dag zomaar uitgescholden door een wandelende tak. “Landverrader!” schreeuwde de tak. “Gymschoendragers zijn het kwaad van deze wereld en ik hoop dat je struikelt over je veters en dood neervalt”. De eekhoorn was hevig ontdaan door deze uitspraken en sprong verward verder van tak naar tak. Maar nadat ook een marter, een duizendpoot én zijn beste eekhoornvriend hem over zijn schoenen uit hadden gescholden hield hij het voor gezien. Hij hupte terug naar de plek waar het blonde meisje de pinda’s zat uit te delen, ging naast haar zitten en trapte zijn schoenen uit. Het meisje gaf hem een pindaatje en die nam de eekhoorn in dank aan. Al peuzelend verontschuldigde de eekhoorn zich over het verloop van dit fabeltje. Het meisje tilde haar schouders op en zei: “Dat geeft niet. Ik geniet gewoon van het moment dat we hier samen zitten in het park. Dat is voor mij het enige dat telt.”

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties