Claim to fame

De kolossale overweldigende stilte kende geen geheimen meer voor hem, gaf geen angst, nee, omarmde hem als een moeder haar pasgeboren kindje. Zacht en allesomvattend als het was, was hij ervan gaan houden. Deze eindeloosheid. Hij voelde zich er onderdeel van, van de ijzige koude en onleefbaarheid.  Geruisloos gleed hij door de hem verwarmende duisternis. In de verte achter hem de nauwelijks herkenbare bekende stralende lichtjes.

Hij voelde de kosmos als vader. Hij was zelf ook een echte vader. Van een zoontje van 3 en tevens zijn grote stimulans voor dit avontuur. Die rakker die speelde met zijn glimmende speelgoed, voetbal en vriendjes. Hij had net nog contact gehad met zijn lichtjaren verder spelende zoontje. Gelukt door weer een gelukje met de juiste golf waarop het signaal heen en weer gelift was. Hij glimlachte. Hij zou zijn zoon trots maken. Trots had hij hem zijn ruimtevaartuig laten zien vlak voor vertrek. Vrolijk had het kind rondgedarteld in zijn raket terwijl hij de checklist afwerkte.

Beroemd worden was wat hij altijd al gewild had, tomeloos beroemd worden, iemand zijn waartegen opgekeken werd. En nu dan daar wat hij zag op het equibratiescherm. Hij zat er al een uur naar te staren. Een soort kronkelende slang met drie tentakels zonder verdere kenmerken dan aan en uitgaande sensoren van, zo vermoedde hij, ecoplastisch eiwit, in een oceaan van, zo leek het, ammonium gelei. Sensationeel.

 Het zelf in elkaar geknutselde vaartuig had hem perfect gevlogen. Ikea, gekocht op de afdeling Kosmos, 5 jaar zelfbouw maar wel betaalbaar en degelijk. Dit was wat hij nodig had gehad, een betrouwbaar ruimtevaartuig dat hem ging brengen naar de heilige graal van de kosmische reiziger; ander niet-aards leven. Al eeuwen luisterden technici het heelal af, waren satellieten en raketten erop uitgestuurd om dat leven te vinden. Het kón toch niet dat ze alleen waren in deze onvergankelijke ruimte als Mens?  Meer technologie en de tijd hadden geen vondst gebracht. Was de mensheid dan toch de Enige? De ontdekking en het gebruik van tijdgolven had een nieuwe dimensie gegeven aan de zoektocht omdat die zo nog verder kon reiken dan wormgaten al toestonden.
Hij had mazzel gehad, de juiste tijdgolf, had hem zonder stoppen gebracht waar geen kosmische reiziger voor hem ooit geweest was. 

En nu staarde hij naar dit wezen op deze planeet en zette de landing in. Hij zou er één meenemen in de diepvriesmodule. Jezus, een buitenaards wezen, hij zou beroemd en geadoreerd worden. Euforie zette zijn hart in vuur en vlam.  Alleen hij wist de locatie van deze planeet en hij zou dat mysterie even het mysterie laten voor hij grootmoedig de locatie zou verklappen. Een gift van hem aan de wereld. De adoratie zou nog groter worden. Wat een goed hart!

‘Geef,’ sprak de moeder van zijn zoontje ondertussen op aarde en hield haar hand op. ‘Raaf!’ Enigszins bedremmeld legde het ventje het onbekende bolletje waarmee hij had zitten spelen in haar hand. Glimmend bruinrood, met het Ikea logo op de zijkant. ‘Remblokje’ stond erop.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties