Rust

Hij merkte dat zijn handen nog trilden. Hoe was hij hier beland? Hij voelde zijn slapen kloppen en zijn gedachten gingen razendsnel. Had hij echt aan alles gedacht?

Gister waren ze naar de Achterhoek gereden, het Loo noemden ze hun huisje op een kleinschalig vakantieparkje. Hij vond het een goede investering en zij had visioenen van een familiehuisje waar ze met de kinderen en later met de kleinkinderen vakanties konden hebben. Hij ging liever verder op reis of plakte een paar dagen aan zijn zakenreis. Vakanties met de kinderen moest je wel leuk vinden, maar hij vond er niks aan. Hij was blij dat de kinderen volwassen waren en hun eigen leven hadden. Hij had gedaan wat hij moest doen. Eigenlijk hoefde hij niet te werken, hij stamde uit een geslacht van bankiers, maar de hele dag thuis vond hij ook niks dus was hij in de handel gegaan. Zijn vrouw had er nooit iets van begrepen. Zij was de eerste in haar familie die was gaan studeren en ze kenden elkaar van de studentenvereniging. Bloedmooi was ze. Daar was hij voor gegaan. Hij moest toegeven ze had de opvoeding van de kinderen goed gedaan en hem uit de wind gehouden. Nu de kinderen de deur uit waren wilde ze steeds meer samen met hem doen. Het ergerde hem mateloos. Hij kon geen smoesjes blijven verzinnen. Omdat hij zijn werk ook zat was had hij zijn bedrijf verkocht. Dat had hij haar pas later verteld, zodat hij nog af en toe een leuk weekendje kon hebben met zijn voormalig secretaresse. Totdat iemand zich versprak tegenover zijn vrouw. 

En nu was er Corona. Hij kon geen kant uit! Hun huis in de hoofdstad was groot en hij had zijn eigen werkkamer, maar zijn vrouw wilde samen koffie drinken. Ze deed haar best om in contact met hem te blijven of liever te komen. Soms kon hij haar gebabbel als water langs hem af laten glijden, maar soms zat hij met samen geknepen billen aan tafel.

En nu had ze een afspraak met de tuinman van het Loo geregeld en gingen ze naar de Achterhoek. Het gekke is dat hij daar altijd wel wat rustiger werd. De rust van het platteland deed hem goed. Maar nu lukte het hem niet om te ontspannen. Hij bleef op scherp staan. Haar gebabbel voelde als hamerslagen. In de auto had ze gevraagd wat er toch met hem aan de hand was. ‘Wat zou er zijn?’ had hij geantwoord. En vanochtend was ze er weer op terug gekomen. De schoonmaakster zou komen en ze wilde naar één of ander museum met moderne kunst. Hij wilde alleen maar rust, maar ze bleef door gaan op dat ze toch echt meer samen moesten doen, omdat ze als er misschien kleinkinderen komen ze een leuke opa en oma zouden zijn. Toen ze er maar over door bleef gaan had hij haar van zich af geduwd. Ze viel…

De schoonmaakster stond voor de deur, hij keek nog een keer om zich heen, had zijn verhaal geoefend en tevreden dacht hij dat hij aan alles gedacht had. Nog even en hij zou pas echt rust hebben.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties